Μια εκτενής, δραματοποιημένη αφήγηση βασισμένη στην ιστορία του Χάλεντ Αμπντελουαχάμπ. Οι διάλογοι και ορισμένες προσωπικές σκηνές είναι λογοτεχνικές προσθήκες. Οι ιστορικές πηγές αναφέρουν 24 ή 25 προστατευόμενους ανθρώπους και διαφέρουν σε ορισμένες λεπτομέρειες.
ΜΕΡΟΣ 1 — «ΕΝΑΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ ΝΑΖΙ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΕΦΕΡΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΙΑΣ ΕΒΡΑΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ ΔΕΙΠΝΟ — Ο ΤΥΝΗΣΙΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΟΤΑΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ, ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΗΡΕ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΣΩΖΕ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ»
Δεκέμβριος 1942.
Μαχντία, Τυνησία.
Ο αέρας που ερχόταν από τη Μεσόγειο ήταν παγωμένος εκείνο το βράδυ. Τα στενά δρομάκια της παραθαλάσσιας πόλης είχαν βυθιστεί σε μια παράξενη σιωπή, από εκείνες που δεν γεννιούνται από την ηρεμία, αλλά από τον φόβο.
Η Τυνησία βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή.
Οι άνθρωποι μιλούσαν χαμηλόφωνα.
Οι οικογένειες έκλειναν τις πόρτες τους πριν σκοτεινιάσει.
Κάθε στρατιωτικό όχημα που περνούσε από τον δρόμο έκανε τις καρδιές να χτυπούν γρηγορότερα.
Και για τις εβραϊκές οικογένειες, ο φόβος είχε γίνει μέρος της καθημερινότητας.
Σπίτια επιτάσσονταν.
Άνδρες οδηγούνταν σε καταναγκαστική εργασία.
Περιουσίες χάνονταν.
Κανείς δεν γνώριζε ποιος θα ήταν ο επόμενος.
Εκείνο το βράδυ, σε μια φωτισμένη τραπεζαρία, ο Χάλεντ Αμπντελουαχάμπ καθόταν ανάμεσα σε Γερμανούς αξιωματικούς.
Ήταν μόλις τριάντα ενός ετών.
Προερχόταν από εύπορη και γνωστή οικογένεια της Τυνησίας. Είχε ταξιδέψει στο εξωτερικό, είχε σπουδάσει τέχνη και αρχιτεκτονική στη Νέα Υόρκη και μιλούσε άπταιστα γερμανικά.
Αυτά τα χαρακτηριστικά τον έκαναν αποδεκτό στους κύκλους των κατακτητών.
Οι αξιωματικοί τον αντιμετώπιζαν ως έναν μορφωμένο, ευγενικό άνθρωπο με τον οποίο μπορούσαν να συνομιλούν.
Δεν φαντάζονταν ότι ο άνθρωπος που καθόταν δίπλα τους θα χρησιμοποιούσε την εμπιστοσύνη τους για να προστατεύσει εκείνους που οι ίδιοι καταδίωκαν.
Στο τραπέζι υπήρχαν ποτήρια κρασιού, πιάτα με φαγητό και δυνατές αντρικές φωνές.
Ένας αξιωματικός, φανερά μεθυσμένος, μιλούσε όλο και πιο απρόσεκτα.
Κάποια στιγμή η συζήτηση στράφηκε στις εβραϊκές οικογένειες της περιοχής.
Ο αξιωματικός άρχισε να καυχιέται για μια γυναίκα που είχε βάλει στο στόχαστρο.
Και τότε είπε το όνομά της.
Ο Χάλεντ ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.
Γνώριζε την οικογένεια Μπουκρίς.
Γνώριζε τους ανθρώπους της.
Ήξερε ότι ανάμεσά τους υπήρχαν γυναίκες και παιδιά που ήδη ζούσαν μέσα στην ανασφάλεια.
Για μια στιγμή ήθελε να σηκωθεί.
Να φωνάξει.
Να απαιτήσει από τον αξιωματικό να σταματήσει.
Αλλά κατάλαβε ότι μια τέτοια αντίδραση μπορούσε να καταστρέψει κάθε πιθανότητα βοήθειας.
Έτσι έκανε κάτι πολύ δυσκολότερο.
Έμεινε ψύχραιμος.
Σήκωσε το ποτήρι του.
Και συνέχισε τη συζήτηση.
«Γνωρίζετε καλά την περιοχή;» τον ρώτησε ο αξιωματικός, στη δραματοποιημένη αυτή σκηνή.
«Αρκετά καλά», απάντησε ο Χάλεντ.
«Τότε ξέρετε ότι εδώ όλοι πρέπει να μάθουν ποιος έχει την εξουσία».
Ο Χάλεντ δεν απάντησε αμέσως.
Χαμογέλασε συγκρατημένα.
«Οι καιροί αλλάζουν γρήγορα», είπε.
Ο αξιωματικός γέλασε.
Δεν κατάλαβε το νόημα της απάντησης.
Ούτε πρόσεξε ότι ο Χάλεντ είχε σταματήσει να τρώει.
Όσο περνούσε η ώρα, ο νεαρός Τυνήσιος σκεφτόταν μόνο ένα πράγμα.
Έπρεπε να φτάσει στην οικογένεια πριν από τους Γερμανούς.
Όταν το δείπνο τελείωσε, αποχαιρέτησε τους αξιωματικούς χωρίς να δείξει βιασύνη.
Βγήκε στον δρόμο.
Ο κρύος αέρας τον χτύπησε στο πρόσωπο.
Για λίγα δευτερόλεπτα στάθηκε ακίνητος.
Ήξερε ότι αυτό που ετοιμαζόταν να κάνει δεν ήταν απλό.
Δεν επρόκειτο να προειδοποιήσει μόνο έναν άνθρωπο.
Θα έπρεπε να βρει ασφαλές μέρος για ολόκληρες οικογένειες.
Θα έπρεπε να οργανώσει τη μετακίνησή τους.
Να εξασφαλίσει τροφή.
Να κρατήσει το μυστικό.
Και να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο μιας πιθανής ανακάλυψης.
Μπήκε στο αυτοκίνητό του και ξεκίνησε.
Οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι.
Σε ορισμένα σημεία υπήρχαν στρατιωτικές περιπολίες.
Ο Χάλεντ κρατούσε τα μάτια του μπροστά.
Κάθε λεπτό είχε σημασία.
Όταν έφτασε στην πόρτα της οικογένειας, χτύπησε δυνατά.
Μια γυναικεία φωνή ακούστηκε από μέσα.
«Ποιος είναι;»
«Ο Χάλεντ. Ανοίξτε, σας παρακαλώ».
Η πόρτα άνοιξε ελάχιστα.
Μια γυναίκα τον κοίταξε με φόβο.
«Συνέβη κάτι;»
«Πρέπει να φύγετε».
«Τι;»
«Απόψε. Όχι αύριο. Τώρα».
Η γυναίκα χλόμιασε.
«Γιατί;»
Ο Χάλεντ χαμήλωσε τη φωνή του.
«Άκουσα το όνομά σας από έναν Γερμανό αξιωματικό. Δεν μπορώ να σας εξηγήσω περισσότερα εδώ».
Πίσω της εμφανίστηκε ένα μικρό κορίτσι.
«Μαμά, ποιος είναι;»
Η γυναίκα δεν απάντησε.
Κοίταζε μόνο τον Χάλεντ.
«Πού θα μας πας;»
«Στο αγρόκτημα της οικογένειάς μου».
«Και θα είμαστε ασφαλείς;»
Ο Χάλεντ πήρε μια βαθιά ανάσα.
Δεν ήθελε να πει ψέματα.
«Θα κάνω ό,τι μπορώ για να σας προστατεύσω».
Ακολούθησαν στιγμές αναστάτωσης.
Άνθρωποι ξυπνούσαν ο ένας τον άλλον.
Μητέρες προσπαθούσαν να ντύσουν τα παιδιά τους.
Κάποιος ήθελε να πάρει μαζί του οικογενειακές φωτογραφίες.
Κάποιος άλλος έψαχνε ένα σημαντικό έγγραφο.
«Δεν έχουμε χρόνο για όλα αυτά», τους προειδοποίησε ο Χάλεντ.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα τον πλησίασε.
«Παιδί μου, γιατί μας βοηθάς;»
Εκείνος την κοίταξε.
«Γιατί δεν μπορώ να κάνω πως δεν άκουσα».
Λίγο αργότερα, οι οικογένειες άρχισαν να εγκαταλείπουν την πόλη.
Κανείς δεν γνώριζε πότε θα επέστρεφε.
Κανείς δεν γνώριζε αν θα έβρισκε το σπίτι του όπως το είχε αφήσει.
Και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το αγρόκτημα όπου κατευθύνονταν θα γινόταν το σπίτι τους για τους επόμενους τέσσερις μήνες.
Καθώς το όχημα απομακρυνόταν από τη Μαχντία, ένα παιδί ρώτησε:
«Θα μας κυνηγήσουν;»
Η μητέρα του το αγκάλιασε.
Ο Χάλεντ κοίταξε τον σκοτεινό δρόμο.
Και για πρώτη φορά εκείνη τη νύχτα συνειδητοποίησε ότι η απόφασή του είχε πλέον αλλάξει όχι μόνο τη δική του ζωή, αλλά και τη ζωή όλων όσοι τον ακολουθούσαν.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 2…
0 comments:
Post a Comment