ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ ΘΑ ΜΕ ΠΕΤΟΥΣΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ… ΑΛΛΑ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΜΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ!

Η υπογραφή του Πρέστον βρισκόταν μπροστά μου.

Την κοίταζα ξανά και ξανά, προσπαθώντας να καταλάβω τι ακριβώς έβλεπα.

Ήταν η ίδια υπογραφή που υπήρχε στα συμβόλαια του γάμου μας, στις φορολογικές δηλώσεις και στα έγγραφα που είχαμε υπογράψει όταν αγοράσαμε το πρώτο μας σπίτι.

Δεν υπήρχε αμφιβολία.

Ήταν δική του.

«Αυτό το έγγραφο», είπα αργά, «τι ακριβώς αποδεικνύει;»

Ο Γκίντεον Άσφορντ δεν απάντησε αμέσως. Έβγαλε από τον φάκελο μια δεύτερη σελίδα και την τοποθέτησε δίπλα στην πρώτη.

«Δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι έχει διαπραχθεί κάποιο αδίκημα. Αποδεικνύει, όμως, ότι ο Πρέστον υπέγραψε μια συμφωνία που δεν εμφανίζεται στα αρχεία έγκρισης της εταιρείας μας».

«Και τι αφορά η συμφωνία;»

«Μια χρηματοοικονομική συναλλαγή που σχετίζεται με μια θυγατρική εταιρεία. Το ποσό είναι σημαντικό. Αρκετά σημαντικό ώστε να απαιτείται ανεξάρτητος έλεγχος».

Ένιωσα ένα παράξενο βάρος στο στήθος μου.

«Ο Πρέστον εργάζεται χρόνια για να αποκτήσει μεγαλύτερο μερίδιο στην εταιρεία σας».

«Το γνωρίζω».

«Και αν αυτή η συμφωνία αποδειχθεί προβληματική;»

Ο Γκίντεον ένωσε τα δάχτυλά του πάνω στο τραπέζι.

«Τότε θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες που προβλέπονται από τις συμβάσεις και τον νόμο. Δεν πρόκειται να τον καταστρέψω επειδή σε πλήγωσε προσωπικά, Βίβιαν. Δεν λειτουργώ έτσι».

Η απάντησή του με ξάφνιασε.

Ίσως περίμενα να ακούσω μια υπόσχεση εκδίκησης.

Ίσως ήθελα, για μια στιγμή, να μου πει ότι θα έκανε τον Πρέστον να πληρώσει για κάθε δάκρυ μου.

Αλλά ο Γκίντεον δεν μου πρόσφερε εκδίκηση.

Μου πρόσφερε κάτι πολύ πιο χρήσιμο.

Την ευκαιρία να μάθω την αλήθεια.

«Τότε γιατί με κάλεσες;» ρώτησα.

Έσκυψε ελαφρά προς το μέρος μου.

«Επειδή είσαι η μόνη που μπορεί να αναγνωρίσει ορισμένα έγγραφα που συνδέονται με τις παλιές συμφωνίες του Πρέστον. Έχεις εργαστεί μαζί μας σε αρκετές διαδικασίες και γνωρίζεις πώς λειτουργούν τα αρχεία. Θέλω να με βοηθήσεις να καταλάβω τι λείπει, χωρίς να παραβιάσουμε κανέναν κανόνα».

«Και αν ανακαλύψουμε κάτι που θα τον βλάψει;»

«Αν τα στοιχεία δείξουν ότι έκανε λάθος, θα λογοδοτήσει. Αν δεν δείξουν τίποτα επιλήψιμο, θα το αποδεχτούμε».

Έμεινα σιωπηλή.

Ύστερα έκλεισα τον φάκελο του διαζυγίου που είχα μαζί μου και τον τοποθέτησα στην τσάντα μου.

«Εντάξει», είπα. «Θα βοηθήσω».

Ο Γκίντεον έγνεψε.

«Υπάρχει, όμως, κάτι ακόμη που πρέπει να γνωρίζεις».

Το βλέμμα του σκοτείνιασε.

«Ο Πρέστον πιστεύει ότι το γκαλά θα είναι η στιγμή που θα εξασφαλίσει την επόμενη προαγωγή του. Έχει ήδη καλέσει επενδυτές και μέλη του διοικητικού συμβουλίου για να υποστηρίξουν τη θέση του».

«Και η Κάσιντι;»

«Έχει αναλάβει την οργάνωση της εκδήλωσης. Φαίνεται πως σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τη βραδιά για να παρουσιάσει μια νέα δημόσια εικόνα της οικογένειας Γουίτμορ».

Κατάλαβα αμέσως τι σήμαινε αυτό.

Η Κάσιντι ήθελε να εμφανιστεί δίπλα στον Πρέστον, με την κοιλιά της εγκυμοσύνης της να αποτελεί την πιο ηχηρή δήλωση της βραδιάς.

Και ήθελε να λείπω εγώ.

«Πιστεύεις ότι θα ανακοινώσουν τη σχέση τους δημόσια;» ρώτησα.

«Δεν το γνωρίζω. Αλλά όλα δείχνουν ότι προετοιμάζουν κάτι».

Σηκώθηκα.

«Τότε θα είμαι εκεί».

Ο Γκίντεον με κοίταξε προσεκτικά.

«Είσαι σίγουρη;»

Σκέφτηκα την πλάτη μου.

Τα σημάδια.

Τα χρόνια που απέφευγα τους καθρέφτες και τα ρούχα που άφηναν το δέρμα μου εκτεθειμένο.

Σκέφτηκα τον Πρέστον να μου λέει ότι η θέα μου τον αηδίαζε.

Και την Κάσιντι να γελάει πίσω από μια μισάνοιχτη πόρτα.

«Ναι», απάντησα. «Αλλά δεν θα πάω για να τους παρακαλέσω να με σεβαστούν».

Ο Γκίντεον χαμογέλασε ελάχιστα.

«Τότε νομίζω ότι θα είναι μια βραδιά που θα θυμούνται».

---

Η ΚΑΣΙΝΤΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΜΟΥ

Το ίδιο απόγευμα, η Κάσιντι δημοσίευσε μια φωτογραφία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Φορούσε ένα εντυπωσιακό μεταξωτό φόρεμα και κρατούσε το χέρι του Πρέστον. Εκείνος χαμογελούσε στην κάμερα, ενώ το άλλο του χέρι ακουμπούσε προστατευτικά στην κοιλιά της.

Η λεζάντα έγραφε:

«Μερικές φορές, η ζωή μάς οδηγεί εκεί όπου πραγματικά ανήκουμε. Ανυπομονώ για μια ξεχωριστή βραδιά με τους ανθρώπους που έχουν σημασία».

Δεν ανέφερε το όνομά μου.

Δεν χρειαζόταν.

Τα σχόλια άρχισαν να γεμίζουν με συγχαρητήρια και ερωτήσεις.

Κάποιος έγραψε: «Είναι επίσημο;»

Η Κάσιντι απάντησε με ένα χαμογελαστό emoji.

Ένας άλλος ρώτησε: «Και η σύζυγός του;»

Εκείνη απάντησε:

«Ο καθένας αξίζει να βρίσκεται εκεί όπου νιώθει πραγματικά ευτυχισμένος».

Έκλεισα την εφαρμογή.

Δεν επρόκειτο να συμμετάσχω στο παιχνίδι της.

Λίγα λεπτά αργότερα, έλαβα ένα μήνυμα από έναν άγνωστο αριθμό.

«Βίβιαν, καλύτερα να μην εμφανιστείς στο γκαλά. Δεν θα είναι ευχάριστο για σένα».

Δεν χρειαζόταν να ρωτήσω ποιος το είχε στείλει.

Η Κάσιντι είχε ήδη αρχίσει να φοβάται ότι το σχέδιό της ίσως δεν εξελισσόταν όπως περίμενε.

Δεν απάντησα.

Αντί γι' αυτό, τηλεφώνησα στον δικηγόρο μου.

«Θέλω να επιβεβαιώσω ότι τα έγγραφα του διαζυγίου είναι έτοιμα».

«Είναι», μου είπε. «Έχω επίσης συγκεντρώσει τα στοιχεία για τα περιουσιακά στοιχεία που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια του γάμου σας. Θα πρέπει να εξετάσουμε τις συμβάσεις και να καθορίσουμε ποια δικαιώματα έχεις, σύμφωνα με τον νόμο και τις συμφωνίες που έχετε υπογράψει».

«Δεν θέλω να πάρω κάτι που δεν μου ανήκει».

«Και δεν χρειάζεται. Το μόνο που χρειάζεται είναι να προστατεύσουμε όσα δικαιούσαι».

Αυτή η φράση με έκανε να νιώσω πιο δυνατή.

Για χρόνια, ο Πρέστον με είχε κάνει να πιστεύω ότι χωρίς εκείνον δεν θα ήμουν τίποτα.

Ότι η κοινωνική μου θέση εξαρτιόταν από το όνομά του.

Ότι οι ουλές μου με είχαν μετατρέψει σε βάρος που έπρεπε να ανέχεται.

Αλλά η αξία μου δεν είχε ποτέ σχέση με το πρόσωπο που με συνόδευε σε μια εκδήλωση.

Και η αξιοπρέπειά μου δεν ήταν κάτι που μπορούσε να μου αφαιρέσει ένας άνδρας επειδή είχε πάψει να με αγαπά.

---

ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΔΕΙ

Την επόμενη ημέρα, ο Γκίντεον με κάλεσε ξανά στο γραφείο του.

Αυτή τη φορά, δίπλα στο τραπέζι υπήρχε μια μεγάλη μαύρη θήκη ενδυμάτων.

«Τι είναι αυτό;» ρώτησα.

«Το φόρεμά σου για το γκαλά».

Τον κοίταξα έκπληκτη.

«Δεν σου ζήτησα να μου αγοράσεις φόρεμα».

«Το γνωρίζω. Δεν είναι δώρο που περιμένει κάτι σε αντάλλαγμα. Είναι μια επιλογή που θέλω να έχεις, αν αποφασίσεις να παρευρεθείς».

Άνοιξε τη θήκη.

Μέσα βρισκόταν ένα μακρύ φόρεμα σε βαθιά απόχρωση του σκούρου μπλε, σχεδιασμένο από έναν γνωστό οίκο υψηλής ραπτικής.

Η γραμμή του ήταν κομψή, με λεπτομέρειες από κεντημένα ασημένια νήματα. Το ύφασμα έπεφτε απαλά στο σώμα, ενώ η πλάτη ήταν σχεδιασμένη με έναν ιδιαίτερο τρόπο που άφηνε ελευθερία στην κίνηση, χωρίς να απαιτεί να εκθέσω τις ουλές μου.

Δεν ήταν ένα φόρεμα που προσπαθούσε να κρύψει ότι είχα περάσει κάτι δύσκολο.

Ήταν ένα φόρεμα που δεν απαιτούσε να απολογηθώ για το σώμα μου.

«Πώς ήξερες το μέγεθός μου;» ρώτησα.

«Η βοηθός μου επικοινώνησε με τον οίκο, αφού έλαβε τη δική σου έγκριση για τις μετρήσεις. Δεν έγινε καμία αλλαγή χωρίς τη συγκατάθεσή σου».

Άγγιξα προσεκτικά το ύφασμα.

«Είναι πανέμορφο».

Ο Γκίντεον με παρατηρούσε σιωπηλός.

«Βίβιαν, θέλω να σου πω κάτι. Δεν χρειάζεται να δείξεις τις ουλές σου για να αποδείξεις ότι είσαι δυνατή. Και δεν χρειάζεται να τις κρύψεις για να αξίζεις σεβασμό».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

Ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια που κάποιος μιλούσε για την πλάτη μου χωρίς αποστροφή ή οίκτο.

«Γιατί το κάνεις αυτό για μένα;» ψιθύρισα.

Ο Γκίντεον δεν απέφυγε το βλέμμα μου.

«Επειδή έχω δει πώς εργάζεσαι. Έχω δει πώς αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους όταν κανείς δεν σε παρακολουθεί. Και έχω δει πόσο συχνά αναλαμβάνεις ευθύνες που άλλοι θα απέφευγαν».

Σταμάτησε για μια στιγμή.

«Δεν χρειάζεσαι κάποιον να σε σώσει, Βίβιαν. Χρειάζεσαι την ευκαιρία να αποφασίσεις μόνη σου τι θέλεις να κάνεις».

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Τότε θα φορέσω το φόρεμα».

«Ωραία».

«Αλλά θέλω να σου ζητήσω κάτι».

«Πες μου».

«Όταν φτάσουμε στο γκαλά, δεν θέλω να προσπαθήσεις να με προστατεύσεις από κάθε βλέμμα. Αν κάποιος με προσβάλει, θέλω να μπορώ να απαντήσω μόνη μου».

Ο Γκίντεον χαμογέλασε.

«Συμφωνώ. Θα είμαι δίπλα σου, όχι μπροστά σου».

---

Ο ΠΡΕΣΤΟΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ

Το βράδυ πριν από το γκαλά, ο Πρέστον επέστρεψε στο σπίτι αργά.

Με βρήκε στο σαλόνι, να διαβάζω τα έγγραφα που μου είχε δώσει ο δικηγόρος μου.

«Τι κάνεις;» ρώτησε.

«Διαβάζω».

«Αυτό το βλέπω. Τι είναι αυτά τα χαρτιά;»

Έκλεισα τον φάκελο.

«Έγγραφα που αφορούν το διαζύγιό μας».

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Έχεις ήδη μιλήσει με δικηγόρο;»

«Ναι».

«Χωρίς να μου πεις τίποτα;»

Τον κοίταξα με δυσπιστία.

«Πρέστον, μου είπες ότι η σχέση μας έχει τελειώσει. Μου είπες ότι θέλεις να προχωρήσεις με την Κάσιντι. Τι ακριβώς περίμενες να κάνω;»

Έσφιξε το σαγόνι του.

«Δεν χρειάζεται να κάνεις σκηνές».

«Δεν κάνω σκηνή. Σου λέω ότι αποφάσισα να προχωρήσω».

Για λίγα δευτερόλεπτα, με κοίταζε σαν να μην αναγνώριζε τη γυναίκα που στεκόταν μπροστά του.

Ίσως είχε συνηθίσει να με βλέπει να προσπαθώ να τον ευχαριστήσω.

Ίσως πίστευε ότι θα συνέχιζα να τον παρακαλώ να με αγαπήσει.

«Δεν έχεις ιδέα τι σημαίνει να είσαι μόνη σου», είπε τελικά.

Ένιωσα την παλιά πληγή να ανοίγει.

Αλλά αυτή τη φορά, δεν υποχώρησα.

«Έμαθα τι σημαίνει να είμαι μόνη μου όταν ο άνδρας που έσωσα τη ζωή του με κοιτούσε με αποστροφή».

Το πρόσωπό του χλώμιασε.

«Βίβιαν…»

«Όχι. Δεν θα το συζητήσουμε άλλο απόψε».

Πήρα τον φάκελό μου και σηκώθηκα.

«Αύριο θα είμαι στο γκαλά».

Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα.

«Τι;»

«Με άκουσες».

«Δεν μπορείς να εμφανιστείς εκεί έτσι!»

Σταμάτησα.

«Έτσι πώς;»

Δεν απάντησε.

Ένα πικρό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου.

«Ακριβώς. Δεν έχεις καν την αξιοπρέπεια να πεις δυνατά αυτό που σκέφτεσαι».

Πήγα προς τη σκάλα.

Πίσω μου, ο Πρέστον φώναξε:

«Θα γίνεις περίγελος!»

Γύρισα για τελευταία φορά.

«Αυτό φοβόμουν κι εγώ για χρόνια».

Έκανα μια μικρή παύση.

«Μέχρι που κατάλαβα ότι ο μόνος άνθρωπος που ντρεπόταν για το σώμα μου ήταν εκείνος που δεν άξιζε τη θυσία μου».

Ανέβηκα στο δωμάτιό μου και έκλεισα την πόρτα.

Για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια, κοιμήθηκα χωρίς να περιμένω να ακούσω τα βήματά του.

---

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΓΚΑΛΑ

Το πρωί της εκδήλωσης, η Κάσιντι δημοσίευσε άλλη μία φωτογραφία.

Αυτή τη φορά φορούσε ένα εντυπωσιακό κόκκινο φόρεμα.

«Απόψε αρχίζει ένα νέο κεφάλαιο», έγραψε.

Λίγο αργότερα, έλαβα ένα μήνυμα από μια γυναίκα που εργαζόταν στην εταιρεία.

«Βίβιαν, πρέπει να προσέξεις απόψε. Η Κάσιντι έχει ετοιμάσει μια παρουσίαση και όλοι πιστεύουν ότι θα ανακοινώσει κάτι μεγάλο».

Τηλεφώνησα αμέσως στον Γκίντεον.

«Έχεις ακούσει τίποτα για κάποια ανακοίνωση;»

«Ναι. Η Κάσιντι ζήτησε να της δοθεί χρόνος στη σκηνή πριν από την παρουσίαση των οικονομικών αποτελεσμάτων».

«Τι σκοπεύει να ανακοινώσει;»

«Δεν γνωρίζουμε ακόμη. Αλλά έχουμε ήδη ζητήσει να ελεγχθεί κάθε υλικό που θα παρουσιαστεί στο όνομα της εταιρείας».

Έκλεισα τα μάτια.

«Γκίντεον, πιστεύεις ότι ο Πρέστον γνωρίζει πως ελέγχετε τη συμφωνία;»

«Υποψιάζομαι ότι κάτι έχει καταλάβει».

«Και αν προσπαθήσει να κρύψει στοιχεία;»

«Γι' αυτό έχουν ήδη διασφαλιστεί τα σχετικά εταιρικά αρχεία σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Δεν θα βασιστούμε σε υποθέσεις ούτε θα επιτρέψουμε να εξαφανιστούν στοιχεία που πρέπει να εξεταστούν».

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Εντάξει».

«Βίβιαν;»

«Ναι;»

«Απόψε, μην αφήσεις κανέναν να σε πείσει ότι πρέπει να αποδείξεις την αξία σου».

Κοίταξα το φόρεμα που κρεμόταν δίπλα στον καθρέφτη.

«Δεν πρόκειται να το κάνω».

Λίγο πριν φύγω, άνοιξα ξανά τον φάκελο του διαζυγίου.

Τα έγγραφα ήταν έτοιμα.

Η απόφασή μου ήταν οριστική.

Δεν ήξερα αν θα έβρισκα ποτέ όλες τις απαντήσεις σχετικά με τις συναλλαγές του Πρέστον.

Δεν ήξερα τι θα ανακοίνωνε η Κάσιντι.

Αλλά ήξερα ότι δεν θα επέτρεπα σε κανέναν να μετατρέψει τις ουλές μου σε όπλο εναντίον μου.

Το βράδυ θα περπατούσα στο κόκκινο χαλί.

Όχι για να αποδείξω ότι ήμουν πιο όμορφη από την ερωμένη του άνδρα μου.

Όχι για να κερδίσω πίσω έναν σύζυγο που δεν με σεβόταν.

Αλλά για να σταματήσω να κρύβομαι από μια ζωή που είχα κάθε δικαίωμα να ζήσω.

Και καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω, έφτασε ένα τελευταίο μήνυμα από τον Γκίντεον:

«Η επιτροπή ολοκλήρωσε τον πρώτο έλεγχο. Υπάρχει ένα έγγραφο που ο Πρέστον ισχυρίστηκε ότι δεν είχε υπογράψει ποτέ. Απόψε θα μάθουμε γιατί το όνομά του βρίσκεται πάνω του».

Το κοίταξα για αρκετή ώρα.

Ύστερα φόρεσα το φόρεμά μου.

Και βγήκα από το σπίτι.

Γιατί η Κάσιντι περίμενε να εμφανιστώ με σκυμμένο κεφάλι, ενώ ο Πρέστον ήταν βέβαιος ότι θα με έβλεπε να καταρρέω. Κανείς τους, όμως, δεν γνώριζε ποιος θα στεκόταν δίπλα μου όταν οι πόρτες της αίθουσας θα άνοιγαν…

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3 ➡️