ΜΕΡΟΣ 3 — Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΤΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ ΜΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΕ ΡΕΖΙΛΕΨΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ… ΑΛΛΑ ΜΟΛΙΣ ΜΕ ΕΙΔΕ ΝΑ ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΟ ΓΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟ ΓΚΙΝΤΕΟΝ ΑΣΦΟΡΝΤ, ΤΗΣ ΚΟΠΗΚΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ!

Το βράδυ του γκαλά, στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη και κοίταξα για αρκετή ώρα το είδωλό μου.

Το σκούρο μπλε φόρεμα που είχε επιλέξει ο Γκίντεον Άσφορντ ήταν κομψό, απλό και εντυπωσιακό χωρίς να προσπαθεί υπερβολικά. Η πλάτη του ήταν ανοιχτή, όπως απαιτούσε ο παράλογος κανονισμός της εκδήλωσης, όμως το σχέδιο αγκάλιαζε το σώμα μου με τέτοιο τρόπο ώστε οι ουλές μου να μην παρουσιάζονται σαν έκθεμα για τα περίεργα βλέμματα των καλεσμένων.

Δεν τις εξαφάνιζε.

Δεν μπορούσε να τις εξαφανίσει.

Και για πρώτη φορά μετά από χρόνια, δεν ένιωθα την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη γι’ αυτές.

Πέρασα απαλά τα δάχτυλά μου πάνω από μία από τις παχιές ουλές στον ώμο μου. Θυμήθηκα εκείνη τη νύχτα, τις φλόγες που κατάπιναν το κτίριο, τον καπνό που έκαιγε τους πνεύμονές μου και τη φωνή του Πρέστον να με καλεί μέσα από το σκοτάδι.

Τότε δεν είχα σκεφτεί αν θα παραμορφωνόταν το πρόσωπό μου. Δεν είχα αναρωτηθεί αν θα με αγαπούσε λιγότερο.

Είχα σκεφτεί μόνο ένα πράγμα.

Να τον βγάλω ζωντανό.

Κι εκείνος, πέντε χρόνια αργότερα, μου είχε πει πως η θέα μου τού προκαλούσε αηδία.

Έκλεισα για λίγο τα μάτια.

«Δεν θα το κάνεις για να τον εκδικηθείς», ψιθύρισα στον εαυτό μου. «Θα το κάνεις για να σταματήσεις να φοβάσαι».

Το κουδούνι χτύπησε.

Όταν άνοιξα την πόρτα, ο Γκίντεον στεκόταν στο κατώφλι με ένα μαύρο επίσημο κοστούμι. Το βλέμμα του πέρασε για μια στιγμή από το φόρεμά μου και ύστερα επέστρεψε στα μάτια μου.

Δεν έκανε κανένα σχόλιο για τις ουλές.

Δεν με κοίταξε με λύπηση.

Απλώς μου πρόσφερε το χέρι του.

«Είσαι έτοιμη, Βίβιαν;»

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Ναι».

«Τότε ας πάμε να τους θυμίσουμε ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει πόση αξία έχει ένας άνθρωπος».

---

Το ξενοδοχείο όπου πραγματοποιούνταν το γκαλά έμοιαζε με παλάτι.

Κρυστάλλινοι πολυέλαιοι κρέμονταν από την οροφή, τα τραπέζια ήταν καλυμμένα με λευκά τραπεζομάντιλα και δεκάδες δημοσιογράφοι είχαν συγκεντρωθεί στην είσοδο. Οι ισχυρότεροι επιχειρηματίες της πόλης είχαν έρθει για να γιορτάσουν την επιτυχία της εταιρείας του Πρέστον Γουίτμορ.

Ήταν η τέλεια βραδιά για εκείνον.

Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε.

Λίγα λεπτά πριν φτάσουμε, το τηλέφωνό μου δονήθηκε.

Ήταν ένα μήνυμα από τον Πρέστον.

«Μην κάνεις σκηνές απόψε. Αν ντροπιάσεις το όνομά μου, θα φροντίσω να το μετανιώσεις».

Διάβασα το μήνυμα δύο φορές.

Ύστερα το έδειξα στον Γκίντεον.

Εκείνος συνοφρυώθηκε.

«Θέλεις να φύγουμε;»

«Όχι».

«Θέλεις να μιλήσω με τον δικηγόρο σου πριν μπούμε;»

«Όχι. Θέλω να μπω από την μπροστινή είσοδο».

Ο Γκίντεον χαμογέλασε ανεπαίσθητα.

«Τότε από την μπροστινή είσοδο θα μπούμε».

Το αυτοκίνητο σταμάτησε.

Η πόρτα άνοιξε και ο Γκίντεον κατέβηκε πρώτος. Μου πρόσφερε το χέρι του και με βοήθησε να βγω.

Οι φωτογράφοι στράφηκαν προς το μέρος μας.

Στην αρχή ακούστηκαν μόνο μερικά κλικ.

Ύστερα κάποιος αναγνώρισε τον άντρα που με συνόδευε.

«Ο Γκίντεον Άσφορντ;»

«Είναι εδώ με την επικεφαλής του τμήματος στρατηγικής του;»

«Ποια είναι η γυναίκα μαζί του;»

Οι φωτογραφικές μηχανές άρχισαν να αστράφτουν.

Ένιωσα τα βλέμματα να πέφτουν πάνω στην πλάτη μου. Κάποιοι άνθρωποι με κοίταζαν με περιέργεια. Άλλοι ψιθύριζαν μεταξύ τους. Ένας δημοσιογράφος σήκωσε το μικρόφωνό του, έτοιμος να μας πλησιάσει.

Για μια στιγμή, τα πόδια μου βάρυναν.

Τότε ο Γκίντεον έσκυψε ελαφρά προς το μέρος μου.

«Κοίτα εμένα, όχι τις κάμερες».

Τον κοίταξα.

«Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν», μου είπε χαμηλόφωνα. «Απλώς περπάτα».

Και περπάτησα.

Με το κεφάλι ψηλά.

Χωρίς να καλύψω τις ουλές μου.

Χωρίς να προσπαθήσω να γίνω κάποια άλλη.

---

Στην άλλη άκρη της αίθουσας, η Κάσιντι Βον κρατούσε ένα ποτήρι σαμπάνιας και χαμογελούσε μπροστά σε μια ομάδα δημοσιογράφων.

Φορούσε ένα εντυπωσιακό ασημένιο φόρεμα, σχεδιασμένο να αναδεικνύει την εγκυμοσύνη της. Η πλάτη της ήταν εντελώς ακάλυπτη, όπως ακριβώς είχε απαιτήσει από όλους τους καλεσμένους.

Ο Πρέστον στεκόταν δίπλα της με το χέρι του ακουμπισμένο στη μέση της.

«Απόψε θα αλλάξουν όλα», της ψιθύρισε.

Η Κάσιντι χαμογέλασε πονηρά.

«Το ξέρω. Και όταν ανακοινώσουμε την εγκυμοσύνη μου επίσημα, κανείς δεν θα μπορεί να προσποιείται ότι η Βίβιαν εξακολουθεί να είναι η γυναίκα που έχει σημασία στη ζωή σου».

Ο Πρέστον κοίταξε γύρω του για να βεβαιωθεί ότι κανείς δεν τους άκουγε.

«Μην αναφέρεις ακόμη το διαζύγιο. Πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί η συμφωνία με τους επενδυτές. Μόλις εξασφαλίσω το μερίδιό μου, θα τελειώσω μαζί της».

«Κι αν αρνηθεί να φύγει;»

Το πρόσωπό του σκλήρυνε.

«Δεν έχει πού να πάει. Θα υπογράψει».

Η Κάσιντι γέλασε σιγανά.

«Και αν εμφανιστεί απόψε;»

«Ας εμφανιστεί. Με εκείνη την πλάτη της; Θα γίνει το ανέκδοτο της βραδιάς».

Η Κάσιντι σήκωσε το ποτήρι της.

«Στην καινούργια μας ζωή».

«Στην καινούργια μας ζωή», επανέλαβε εκείνος.

Τότε άκουσαν έναν ψίθυρο πίσω τους.

«Κύριε Γουίτμορ… νομίζω ότι πρέπει να κοιτάξετε προς την είσοδο».

Ο Πρέστον γύρισε ενοχλημένος.

«Τι συμβαίνει;»

Και τότε με είδε.

Στεκόμουν δίπλα στον Γκίντεον Άσφορντ, κάτω από το φως των πολυελαίων. Το σκούρο μπλε φόρεμά μου ξεχώριζε ανάμεσα στις ασημένιες, χρυσές και μαύρες τουαλέτες. Δεν προσπαθούσα να κρύψω την πλάτη μου, ούτε να αποφύγω τα βλέμματα.

Το χαμόγελο του Πρέστον εξαφανίστηκε.

Το ποτήρι στο χέρι της Κάσιντι σταμάτησε στα μισά της διαδρομής προς τα χείλη της.

«Αυτή… είναι η Βίβιαν;» ψιθύρισε.

«Φυσικά και είναι», απάντησε ο Πρέστον, αλλά η φωνή του δεν είχε πια την ίδια σιγουριά.

Η Κάσιντι κοίταξε τον άντρα που με συνόδευε.

Και τότε κατάλαβε ποιος ήταν.

Ο Γκίντεον Άσφορντ δεν ήταν απλώς ένας πλούσιος επιχειρηματίας. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στον κλάδο τους, με επενδύσεις σε εταιρείες που ο Πρέστον προσπαθούσε εδώ και χρόνια να προσεγγίσει.

Η Κάσιντι έσφιξε το ποτήρι της τόσο δυνατά, ώστε τα δάχτυλά της άσπρισαν.

«Γιατί είναι μαζί του;»

Ο Πρέστον δεν απάντησε.

Με κοίταζε σαν να προσπαθούσε να αναγνωρίσει τη γυναίκα που κάποτε θεωρούσε δεδομένη.

---

Πλησιάσαμε στην κεντρική αίθουσα.

Ο Γκίντεον χαιρετούσε τους καλεσμένους με ήρεμη αυτοπεποίθηση, ενώ εγώ ακολουθούσα δίπλα του. Δεν με παρουσίαζε ως προστατευόμενή του ούτε ως γυναίκα που χρειαζόταν τη βοήθειά του.

Με παρουσίαζε με το όνομά μου και την επαγγελματική μου ιδιότητα.

«Η Βίβιαν Γουίτμορ, επικεφαλής στρατηγικής και συνεργάτιδά μου στην εσωτερική αξιολόγηση ορισμένων επενδυτικών σχεδίων».

Η τελευταία φράση έκανε δύο άντρες από το διοικητικό συμβούλιο να ανταλλάξουν ανήσυχα βλέμματα.

Το παρατήρησα.

Ο Γκίντεον επίσης.

Δεν είπε τίποτα.

Ακόμη όχι.

Ένας από τους βασικούς επενδυτές, ο κύριος Χάρις, πλησίασε για να μας χαιρετήσει.

«Κύριε Άσφορντ, χαίρομαι που σας βλέπω. Δεν γνωρίζαμε ότι θα παρευρισκόσασταν απόψε».

«Ούτε εγώ ήμουν βέβαιος μέχρι πριν από λίγες ημέρες», απάντησε εκείνος. «Αλλά ορισμένα ζητήματα αξίζουν την προσωπική μας προσοχή».

Το βλέμμα του κυρίου Χάρις μετακινήθηκε προς εμένα.

«Και ποια ζητήματα είναι αυτά;»

Ο Γκίντεον χαμογέλασε ευγενικά.

«Θα συζητηθούν στην κατάλληλη στιγμή, μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες».

Ο επενδυτής έγνεψε, αλλά η ανησυχία του παρέμεινε.

Εκείνη τη στιγμή, ο Πρέστον αποφάσισε να πλησιάσει.

«Βίβιαν».

Η φωνή του ήταν ψυχρή, όμως κάτω από την ψυχρότητα υπήρχε κάτι άλλο.

Φόβος.

«Δεν περίμενα να έρθεις».

Τον κοίταξα.

«Μου είπες ότι είμαι ακόμη η σύζυγός σου. Θεώρησα λοιπόν ότι δικαιούμαι να παρευρεθώ στο γκαλά».

Το σαγόνι του σφίχτηκε.

«Δεν εννοούσα να έρθεις συνοδευόμενη από… εκείνον».

Ο Γκίντεον τού έτεινε το χέρι.

«Γκίντεον Άσφορντ. Υποθέτω ότι γνωρίζετε το όνομά μου».

Ο Πρέστον αναγκάστηκε να ανταποδώσει τη χειραψία.

«Φυσικά».

«Χαίρομαι. Τότε θα γνωρίζετε επίσης ότι προτιμώ οι επαγγελματικές συζητήσεις να γίνονται με σαφήνεια και χωρίς περιττές απειλές».

Ο Πρέστον πάγωσε.

Για ένα δευτερόλεπτο, το βλέμμα του έπεσε στο τηλέφωνό μου, σαν να αναρωτιόταν αν του είχα δείξει το μήνυμά του.

«Δεν ξέρω σε τι αναφέρεστε», είπε.

«Τότε δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας», απάντησε ο Γκίντεον.

Η σιωπή ανάμεσά τους ήταν πιο βαριά από οποιαδήποτε προσβολή.

Η Κάσιντι έφτασε δίπλα στον Πρέστον, προσπαθώντας να ανακτήσει τον έλεγχο.

«Βίβιαν, χαίρομαι που αποφάσισες να έρθεις. Ελπίζω να αισθάνεσαι άνετα με το φόρεμά σου. Ξέρεις, ο ενδυματολογικός κώδικας ήταν αρκετά συγκεκριμένος».

Το χαμόγελό της ήταν γλυκό, αλλά τα μάτια της έλαμπαν από κακία.

Ήθελε να κοιτάξω κάτω.

Να ντραπώ.

Να της δώσω την ικανοποίηση να δει την παλιά μου ανασφάλεια να επιστρέφει.

Αντί γι’ αυτό, την κοίταξα στα μάτια.

«Το φόρεμά μου είναι υπέροχο, Κάσιντι. Σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον».

Το χαμόγελό της τρεμόπαιξε.

«Χαίρομαι. Ελπίζω μόνο να μην αισθανθείς άβολα όταν οι φωτογραφίες δημοσιευτούν αύριο».

«Κι εγώ ελπίζω οι φωτογραφίες να δείξουν ακριβώς αυτό που συνέβη απόψε», απάντησα. «Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο».

Ο Γκίντεον δεν επενέβη.

Με άφησε να μιλήσω μόνη μου.

Και αυτό, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, μου έδωσε δύναμη.

---

Λίγο αργότερα, τα φώτα της αίθουσας χαμήλωσαν.

Ο παρουσιαστής ανέβηκε στη σκηνή και ανακοίνωσε την έναρξη της επίσημης τελετής.

«Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στο ετήσιο γκαλά του ομίλου Whitmore. Απόψε γιορτάζουμε την ανάπτυξη της εταιρείας μας, τις νέες συνεργασίες και το λαμπρό μέλλον που ανοίγεται μπροστά μας».

Το κοινό χειροκρότησε.

Ο Πρέστον χαλάρωσε ελάχιστα τους ώμους του. Ήταν η στιγμή που περίμενε. Είχε προγραμματίσει να μιλήσει για την επέκταση του ομίλου, να ανακοινώσει μια νέα επενδυτική συμφωνία και να παρουσιαστεί ως ο άνθρωπος που θα οδηγούσε την εταιρεία σε ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες.

Η Κάσιντι έσφιξε το χέρι του.

«Τώρα», του ψιθύρισε. «Τώρα πρέπει να κάνουμε την ανακοίνωση».

Ο Πρέστον δίστασε.

«Περίμενε λίγο».

«Τι σημαίνει αυτό;»

«Ο Άσφορντ δεν ήρθε εδώ τυχαία».

Η Κάσιντι τον κοίταξε απότομα.

«Μήπως η γυναίκα σου τού είπε κάτι;»

«Δεν ξέρω».

«Τότε μάθε το! Δεν γίνεται να αφήσουμε αυτή τη γυναίκα να καταστρέψει τη βραδιά μας».

Πριν προλάβει να απαντήσει, ο παρουσιαστής ανακοίνωσε ότι ο Πρέστον Γουίτμορ θα ανέβαινε στη σκηνή.

Το χειροκρότημα γέμισε την αίθουσα.

Ο Πρέστον ίσιωσε το σακάκι του, φίλησε την Κάσιντι στο μάγουλο και προχώρησε προς το μικρόφωνο.

«Σας ευχαριστώ όλους που βρίσκεστε εδώ απόψε. Η επιτυχία μιας εταιρείας δεν εξαρτάται μόνο από τα χρήματα ή τις συμφωνίες της. Εξαρτάται από την εμπιστοσύνη, την ακεραιότητα και τους ανθρώπους που στέκονται δίπλα της».

Η ειρωνεία των λόγων του με έκανε να σφίξω τα χέρια μου.

Ο άνθρωπος που με είχε εγκαταλείψει συναισθηματικά, που με είχε ταπεινώσει για τις ουλές από τις οποίες είχε σωθεί ο ίδιος, μιλούσε τώρα για ακεραιότητα μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους.

«Απόψε», συνέχισε, «είμαι περήφανος που μπορώ να ανακοινώσω ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου».

Η Κάσιντι σηκώθηκε από τη θέση της.

Μερικοί καλεσμένοι γύρισαν προς το μέρος της.

Ο Πρέστον της έτεινε το χέρι και εκείνη ανέβηκε στη σκηνή, τοποθετώντας προστατευτικά την παλάμη της πάνω στην κοιλιά της.

Οι φωτογράφοι άρχισαν να τραβούν εικόνες.

«Η Κάσιντι κι εγώ περιμένουμε ένα παιδί», ανακοίνωσε.

Η αίθουσα ξέσπασε σε ψιθύρους και έκπληκτα επιφωνήματα.

Έπειτα πρόσθεσε:

«Και ανυπομονώ να ξεκινήσω μαζί της ένα νέο κεφάλαιο, βασισμένο στην αγάπη, την οικογένεια και την ειλικρίνεια».

Κάποιοι χειροκρότησαν αμήχανα.

Άλλοι κοίταξαν προς το μέρος μου.

Ο Πρέστον με αναζήτησε μέσα στο πλήθος. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά μας, είδα στο πρόσωπό του μια παράξενη ικανοποίηση.

Περίμενε να καταρρεύσω.

Να κλάψω.

Να φύγω τρέχοντας από την αίθουσα.

Αλλά δεν έκανα τίποτα από αυτά.

Έμεινα στη θέση μου.

Και χειροκρότησα μία φορά.

Ύστερα άλλη μία.

Όχι επειδή χαιρόμουν για την προδοσία του.

Αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν χρειαζόμουν πια την έγκρισή του για να συνεχίσω τη ζωή μου.

Η Κάσιντι με είδε να χειροκροτώ και το χαμόγελό της πάγωσε.

Δεν ήταν αυτή η αντίδραση που είχε σχεδιάσει.

Και τότε ο παρουσιαστής επέστρεψε στο μικρόφωνο.

«Πριν συνεχίσουμε με το δείπνο, έχουμε μια σημαντική ενημέρωση σχετικά με την επενδυτική συμφωνία που ανακοινώθηκε νωρίτερα. Παρακαλώ, θα ήθελα να καλέσω στη σκηνή τον κύριο Γκίντεον Άσφορντ».

Η αίθουσα βυθίστηκε σε μια διαφορετική σιωπή.

Ο Πρέστον έχασε το χρώμα του.

Ο Γκίντεον σηκώθηκε αργά και μου έριξε μια σύντομη ματιά.

«Είσαι έτοιμη;» με ρώτησε.

«Για τι;»

«Για την πρώτη ερώτηση που κανείς τους δεν θέλει να ακούσει».

Ανέβηκε στη σκηνή.

Ο παρουσιαστής τού έδωσε το μικρόφωνο. Ο Γκίντεον χαιρέτησε το κοινό και κοίταξε προς το διοικητικό συμβούλιο.

«Δεν θα σας κρατήσω για πολύ», είπε. «Υπάρχει, όμως, ένα ζήτημα που πρέπει να διευκρινιστεί πριν προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε νέα επενδυτική δέσμευση».

Ο Πρέστον κινήθηκε ανήσυχα.

«Κατά τη διάρκεια μιας προκαταρκτικής αξιολόγησης, εντοπίστηκε ένα έγγραφο που αφορά σημαντική οικονομική συναλλαγή του ομίλου. Το συγκεκριμένο έγγραφο φέρει την υπογραφή του κυρίου Πρέστον Γουίτμορ, αλλά δεν εμφανίζεται στα διαθέσιμα αρχεία έγκρισης που εξετάσαμε».

Μια βοή απλώθηκε στην αίθουσα.

Ο Πρέστον πετάχτηκε όρθιος.

«Αυτό είναι ψέμα!»

Ο Γκίντεον δεν ύψωσε τη φωνή του.

«Δεν κατηγόρησα κανέναν για κάτι. Ζήτησα μόνο να ελεγχθεί η γνησιότητα του εγγράφου και να διευκρινιστεί πώς δημιουργήθηκε και ποιος το ενέκρινε».

«Δεν έχω υπογράψει τίποτα τέτοιο!» φώναξε ο Πρέστον.

«Τότε ο έλεγχος θα σας δώσει την ευκαιρία να το αποδείξετε».

Ο Πρέστον έστρεψε το βλέμμα του προς το διοικητικό συμβούλιο.

«Αυτό είναι προσωπική επίθεση! Κάποιος προσπαθεί να με καταστρέψει!»

Ο Γκίντεον παρέμεινε ψύχραιμος.

«Η ανεξάρτητη αξιολόγηση δεν είναι προσωπική επίθεση. Είναι υποχρέωση απέναντι στους επενδυτές και στους ανθρώπους που εμπιστεύονται την εταιρεία».

Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, ο Πρέστον δεν είχε έτοιμη απάντηση.

Κι ενώ όλοι περίμεναν να συνεχίσει ο Γκίντεον, εκείνος γύρισε προς το μέρος μου.

«Υπάρχει, επίσης, μια συνεργάτιδα που βοήθησε να εντοπιστούν οι ασυμφωνίες στα διαθέσιμα αρχεία. Μια γυναίκα που γνωρίζει προσωπικά την εταιρεία και έχει ζητήσει να εξεταστούν τα στοιχεία με απόλυτη διαφάνεια».

Τα μάτια του Πρέστον άνοιξαν διάπλατα.

«Όχι…» ψιθύρισε.

Ο Γκίντεον άπλωσε το χέρι προς το μέρος μου.

«Βίβιαν Γουίτμορ, θα ήθελες να έρθεις εδώ;»

Όλη η αίθουσα γύρισε προς το μέρος μου.

Η Κάσιντι άρπαξε το μπράτσο του Πρέστον.

«Τι συμβαίνει;» του ψιθύρισε πανικόβλητη. «Τι έχει κάνει αυτή η γυναίκα;»

Ο Πρέστον δεν την άκουγε πια.

Με κοιτούσε καθώς σηκωνόμουν από τη θέση μου και προχωρούσα προς τη σκηνή.

Κάθε βήμα μού θύμιζε τη γυναίκα που ήμουν πριν από πέντε χρόνια — τη γυναίκα που είχε μπει μέσα στις φλόγες για να σώσει τον άντρα που αγαπούσε.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν πήγαινα να σώσω τον Πρέστον.

Πήγαινα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.

Όταν έφτασα στη σκηνή, ο Γκίντεον μού έδωσε έναν λεπτό φάκελο.

Τον άνοιξα.

Στην πρώτη σελίδα υπήρχε η αναφορά της προκαταρκτικής αξιολόγησης. Στη δεύτερη, η αναφορά σε μια εταιρεία που δεν είχα ξαναδεί στα αρχεία του ομίλου.

Και στην τρίτη σελίδα…

Υπήρχε ένα όνομα που γνώριζα πολύ καλά.

Ένα όνομα που δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί.

Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.

Γιατί η εταιρεία που εμφανιζόταν στη συναλλαγή δεν συνδεόταν μόνο με τον Πρέστον.

Συνδεόταν και με τον άνθρωπο που, πέντε χρόνια νωρίτερα, είχε υπογράψει την πρώτη έκθεση για τη φωτιά που μου είχε αφήσει τις ουλές.

Κοίταξα τον Γκίντεον.

Εκείνος δεν είπε τίποτα. Μόνο έδειξε την τελευταία γραμμή της σελίδας.

Και τότε κατάλαβα πως η φωτιά που είχε καταστρέψει το σώμα μου ίσως να μην ήταν το μοναδικό μυστικό που είχε θαφτεί εκείνη τη νύχτα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️