ΜΕΡΟΣ 2: «Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΔΙΔΕΙ!» — Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Δεν κοιμήθηκα ούτε λεπτό εκείνο το βράδυ.

Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου, άκουγα ξανά τη φωνή του Ρικάρντο να φωνάζει στο τηλέφωνο:

«Ο πεθερός μου είναι νεκρός και δεν μπορεί να κάνει τίποτα!»

Αυτή η φράση με πονούσε περισσότερο από τις φωτογραφίες του με τη Βαλέρια. Η απιστία του ήταν ήδη αρκετή για να καταστρέψει τον γάμο μας. Όμως τώρα υπήρχε κάτι πολύ πιο σκοτεινό: η υποψία ότι ο άντρας που αγαπούσα είχε χρησιμοποιήσει ακόμη και τον θάνατο του πατέρα μου για να πετύχει τους στόχους του.

Στις οκτώ και μισή το πρωί, έφτασα στο Καφέ Μπελμόντε, στο κέντρο του Μοντερέι.

Είχα επιλέξει ένα απλό μαύρο παντελόνι και μια λευκή μπλούζα. Δεν ήθελα να τραβήξω την προσοχή. Πριν φύγω από το σπίτι, έλεγξα δύο φορές ότι είχα μαζί μου το κινητό, τα αποδεικτικά της τραπεζικής συναλλαγής και ένα μικρό σημειωματάριο.

Η Λάουρα με είχε συμβουλεύσει να μην κάνω καμία άλλη οικονομική κίνηση μέχρι να εξετάσει τα στοιχεία. Της είχα πει ότι θα συναντούσα κάποιον που γνώριζε τον πατέρα μου, αλλά δεν της είχα αποκαλύψει ακόμη όλες τις λεπτομέρειες της τηλεφωνικής συνομιλίας.

Δεν ήξερα αν μπορούσα να εμπιστευτώ απόλυτα κανέναν.

Και αυτό ήταν το πιο τρομακτικό συναίσθημα που είχα βιώσει ποτέ.

Στις εννέα ακριβώς, μια γυναίκα περίπου εξήντα ετών μπήκε στο καφέ. Φορούσε ένα γκρι παλτό, κρατούσε μια μαύρη τσάντα και κοιτούσε διαρκώς γύρω της, σαν να φοβόταν ότι κάποιος την παρακολουθούσε.

Μόλις με είδε, πλησίασε στο τραπέζι μου.

«Μαριάνα Βιγιαρεάλ;»

«Ναι. Εσείς είστε η Μπεατρίζ;»

Έγνεψε καταφατικά, αλλά δεν κάθισε αμέσως.

Έλεγξε τον χώρο πίσω μου και ύστερα τράβηξε την καρέκλα απέναντί μου.

«Ήρθες μόνη;»

«Ναι».

«Και δεν είπες σε κανέναν τι πρόκειται να κάνουμε;»

«Όχι».

Η γυναίκα άφησε έναν βαθύ αναστεναγμό.

«Τότε ίσως έχουμε ακόμη μια ευκαιρία».

Άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε έναν λεπτό φάκελο. Δεν ήταν ο μαύρος φάκελος που είχε αναφέρει στο τηλέφωνο, αλλά είχε το ίδιο έμβλημα που θυμόμουν από τα παλιά έγγραφα του πατέρα μου.

Το οικογενειακό μας σύμβολο.

Ένα μικρό ασημένιο δέντρο με τρεις ρίζες.

«Πριν σου δείξω οτιδήποτε, πρέπει να καταλάβεις κάτι», είπε. «Ο πατέρας σου δεν ήταν απλώς ένας επιχειρηματίας που είχε συγκεντρώσει μια περιουσία. Είχε δημιουργήσει ένα δίκτυο συνεργασιών και συμβάσεων που εκτείνονταν πολύ πέρα από το Νουέβο Λεόν».

«Το ξέρω. Η εταιρεία του προμήθευε βιομηχανικά υλικά σε πολλές επιχειρήσεις».

«Αυτό είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας».

Έσκυψε προς το μέρος μου.

«Ο Ερνέστο είχε ανακαλύψει σοβαρές οικονομικές παρατυπίες σε ορισμένες συναλλαγές. Υπήρχαν εταιρείες που εμφανίζονταν στα χαρτιά ως ανεξάρτητοι συνεργάτες, αλλά οι πραγματικοί δικαιούχοι τους κρύβονταν πίσω από άλλα ονόματα».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα.

«Και τι σχέση έχει ο Ρικάρντο;»

Η Μπεατρίζ δεν απάντησε αμέσως.

Άνοιξε τον φάκελο και έβγαλε αρκετά αντίγραφα εγγράφων. Σε ορισμένες σελίδες υπήρχαν τραπεζικές κινήσεις, σε άλλες εταιρικά στοιχεία και ημερομηνίες που εκτείνονταν σε βάθος πολλών ετών.

Στο κάτω μέρος μιας σελίδας αναγνώρισα την υπογραφή του πατέρα μου.

«Αυτά τα έγγραφα συγκεντρώθηκαν πριν από τον θάνατό του», εξήγησε. «Ο Ερνέστο υποψιαζόταν ότι κάποιος προσπαθούσε να αποκτήσει τον έλεγχο ορισμένων περιουσιακών στοιχείων χρησιμοποιώντας εταιρείες που δεν φαίνονταν να συνδέονται μεταξύ τους».

«Ποιος;»

Η Μπεατρίζ με κοίταξε στα μάτια.

«Ο Ρικάρντο».

Για λίγα δευτερόλεπτα, ο θόρυβος του καφέ έμοιαζε να εξαφανίζεται.

«Όχι», ψιθύρισα. «Αυτό δεν γίνεται. Ο Ρικάρντο γνώρισε τον πατέρα μου μέσω εμένα. Δεν θα μπορούσε να σχεδιάζει κάτι τέτοιο επί χρόνια».

«Δεν σου ζητώ να με πιστέψεις μόνο και μόνο επειδή το λέω. Σου ζητώ να διαβάσεις τα έγγραφα».

Πήρα την πρώτη σελίδα με τρεμάμενα χέρια.

Υπήρχε το όνομα μιας εταιρείας που δεν γνώριζα, μαζί με μια σειρά από συναλλαγές και αναφορές σε παλιές συμβάσεις της οικογενειακής επιχείρησης.

Στην επόμενη σελίδα, όμως, βρήκα κάτι που με έκανε να σταματήσω.

Το όνομα της Βαλέρια Μόντες.

Δίπλα του υπήρχε μια ημερομηνία που προηγούνταν κατά αρκετά χρόνια από τότε που είχα γνωρίσει εκείνη τη γυναίκα.

«Γιατί εμφανίζεται το όνομά της εδώ;» ρώτησα.

Η Μπεατρίζ ένωσε τα χέρια της πάνω στο τραπέζι.

«Επειδή η σύνδεσή της με τον Ρικάρντο ίσως ξεκίνησε πολύ πριν από την ερωτική τους σχέση».

Ένιωσα το στομάχι μου να ανακατεύεται.

«Θέλεις να πεις ότι συνεργάζονταν πριν παντρευτούμε;»

«Δεν μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ποια ήταν η προσωπική τους σχέση τότε. Τα έγγραφα, όμως, δείχνουν ότι το όνομά της συνδέεται με μια εταιρεία που εμφανίστηκε σε συναλλαγές τις οποίες ο πατέρας σου θεωρούσε ύποπτες».

Κοίταξα ξανά την ημερομηνία.

Θυμήθηκα τον πρώτο καιρό του γάμου μας. Ο Ρικάρντο επέμενε να με βοηθήσει να οργανώσω τα οικονομικά της οικογένειας. Μου έλεγε ότι ο πατέρας μου ήταν υπερβολικά καχύποπτος και ότι έπρεπε να μάθω να εμπιστεύομαι περισσότερο τους ανθρώπους.

Κάθε φορά που ο Ερνέστο προσπαθούσε να μου μιλήσει για τις επιχειρήσεις του, ο Ρικάρντο έβρισκε μια δικαιολογία για να αλλάξει θέμα.

Τότε πίστευα ότι ήθελε απλώς να με προστατεύσει από τις επαγγελματικές ανησυχίες.

Τώρα αναρωτιόμουν αν προσπαθούσε να με κρατήσει στο σκοτάδι.

«Γιατί δεν μου τα είπε ποτέ ο πατέρας μου;» ρώτησα με σπασμένη φωνή.

Η Μπεατρίζ χαμήλωσε το βλέμμα.

«Προσπάθησε. Αλλά φοβόταν ότι, αν σου έλεγε όσα υποψιαζόταν, θα σε έβαζε σε κίνδυνο. Ήξερε πόσο αγαπούσες τον Ρικάρντο».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Θα μπορούσα να τον είχα βοηθήσει».

«Ίσως. Αλλά ο πατέρας σου δεν ήθελε να σε αναγκάσει να διαλέξεις ανάμεσα στην οικογένειά σου και στον άνθρωπο που είχες παντρευτεί».

Έκλεισα τα μάτια μου.

Θυμήθηκα την τελευταία εβδομάδα της ζωής του. Ήταν κουρασμένος και ανήσυχος. Μου είχε ζητήσει να περάσω από το γραφείο του, αλλά εγώ είχα ακυρώσει το ραντεβού επειδή ο Ρικάρντο είχε οργανώσει ένα ταξίδι για τους δυο μας.

«Θα μιλήσουμε όταν επιστρέψω, μπαμπά», του είχα πει.

Δεν επιστρέψαμε ποτέ σε εκείνη τη συζήτηση.

Και τώρα, δύο χρόνια αργότερα, αναρωτιόμουν αν εκείνη η τελευταία συνομιλία θα μπορούσε να είχε αλλάξει τα πάντα.

«Τι ακριβώς υπέγραψε ο πατέρας μου;» ρώτησα τελικά.

Η Μπεατρίζ τράβηξε μια βαθύτερη ανάσα.

«Ο Ερνέστο είχε προετοιμάσει ένα σύνολο εγγράφων που θα διασφάλιζαν την προστασία συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων και θα εμπόδιζαν οποιονδήποτε να τα μεταβιβάσει χωρίς τις απαραίτητες εγκρίσεις. Υπήρχαν επίσης στοιχεία που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην εξακρίβωση του ποιος είχε πραγματικά τον έλεγχο ορισμένων εταιρειών».

«Και ο Ρικάρντο προσπαθεί να τα αποκτήσει;»

«Αυτό φοβόταν ο πατέρας σου. Και τώρα που είδαμε την αίτηση μεταφοράς των 4.800.000 πέσος, πρέπει να εξετάσουμε αν υπάρχει σύνδεση».

«Πώς γνωρίζεις για τη μεταφορά;»

Η Μπεατρίζ πάγωσε.

Για πρώτη φορά από τότε που καθίσαμε, φάνηκε να χάνει την ψυχραιμία της.

«Δεν γνώριζα το ακριβές ποσό», είπε. «Αλλά περίμενα ότι ο Ρικάρντο θα προσπαθούσε να μετακινήσει χρήματα».

Την κοίταξα προσεκτικά.

«Ποιος σου το είπε;»

Εκείνη δεν απάντησε.

«Μπεατρίζ, αν θέλεις να σε εμπιστευτώ, πρέπει να μου πεις όλη την αλήθεια».

Η γυναίκα έσκυψε προς την τσάντα της και έβγαλε ένα μικρό, διπλωμένο χαρτί.

«Ο πατέρας σου μού έδωσε αυτό λίγο πριν πεθάνει. Μου είπε να το παραδώσω μόνο όταν θα εμφανιζόταν η κατάλληλη στιγμή».

Το άνοιξα.

Ήταν ένα σύντομο σημείωμα, γραμμένο με τον γνωστό, προσεκτικό γραφικό χαρακτήρα του πατέρα μου.

«Μπεατρίζ, αν η Μαριάνα μάθει ποτέ την αλήθεια για τον Ρικάρντο, μην της δώσεις αμέσως όλα τα έγγραφα. Πρώτα πρέπει να μάθει ποιος βρίσκεται πραγματικά πίσω από τις εταιρείες. Αν εμπιστευτεί το λάθος άτομο, μπορεί να χάσει περισσότερα από την περιουσία της».

Διάβασα τις λέξεις ξανά και ξανά.

Ποιος βρισκόταν πίσω από τις εταιρείες;

Και ποιο ήταν το λάθος άτομο;

«Υπάρχει κι άλλο;» ρώτησα.

Η Μπεατρίζ έγνεψε καταφατικά.

Έβγαλε μια φωτοτυπία από ένα παλιό εταιρικό έγγραφο. Στην πρώτη σελίδα υπήρχαν αρκετά ονόματα, μερικά από τα οποία ήταν καλυμμένα με μαύρες γραμμές.

Όμως ένα όνομα παρέμενε καθαρό.

Λάουρα Καρντένας.

Η δικηγόρος μου.

Η γυναίκα που είχα καλέσει το προηγούμενο βράδυ. Η γυναίκα που γνώριζε τον πατέρα μου και μου είχε πει να μην υπογράψω τίποτα.

Ένιωσα σαν να άνοιξε ξαφνικά το πάτωμα κάτω από τα πόδια μου.

«Γιατί είναι εδώ το όνομά της;»

Η Μπεατρίζ με κοίταξε σοβαρά.

«Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι συμμετείχε σε κάτι παράνομο. Μπορεί να είχε αναλάβει μια απολύτως νόμιμη υπόθεση. Μπορεί επίσης να γνώριζε περισσότερα από όσα σου έχει πει. Γι’ αυτό πρέπει να είσαι προσεκτική».

Ήθελα να θυμώσω μαζί της επειδή μου έδειχνε κάτι τόσο σοβαρό χωρίς να μπορεί να μου δώσει απαντήσεις.

Ήθελα επίσης να σκίσω το χαρτί και να προσποιηθώ ότι δεν είχα δει ποτέ το όνομα της Λάουρα.

Αλλά δεν μπορούσα.

Για πρώτη φορά, κατάλαβα ότι η αλήθεια δεν θα μου προσφερόταν ολόκληρη σε ένα μόνο έγγραφο.

Θα έπρεπε να την ανακαλύψω κομμάτι κομμάτι.

Ξαφνικά, το κινητό μου άρχισε να δονείται.

Ήταν ο Ρικάρντο.

Τρεις αναπάντητες κλήσεις.

Και ένα νέο μήνυμα.

«Μαριάνα, γιατί δεν απαντάς; Χρειάζομαι να μιλήσουμε επειγόντως. Η τράπεζα με ενημέρωσε ότι η μεταφορά δεν ολοκληρώθηκε. Πάρε με αμέσως».

Το πρόσωπό μου χλώμιασε.

Πώς είχε μάθει τόσο γρήγορα ότι η μεταφορά είχε ακυρωθεί;

Κοίταξα τη Μπεατρίζ.

Εκείνη είχε ήδη κλείσει τον φάκελο και τον είχε βάλει στην τσάντα της.

«Πρέπει να φύγεις», ψιθύρισε.

«Γιατί;»

«Επειδή, αν ο Ρικάρντο κατάλαβε ότι η συναλλαγή σταμάτησε, θα αρχίσει να ψάχνει ποιος του χαλάει τα σχέδια. Και αν υποψιάζεται ότι έχεις βρει τα έγγραφα του πατέρα σου, δεν θα περιμένει απλώς να δει τι θα κάνεις».

Σηκώθηκα αργά από την καρέκλα.

Πριν φύγει, η Μπεατρίζ γύρισε και με κοίταξε για τελευταία φορά.

«Μαριάνα, μην κατηγορήσεις κανέναν μόνο από ένα όνομα σε ένα χαρτί. Χρειάζεσαι αποδείξεις. Και πρέπει να μάθεις τι υπέγραψε πραγματικά ο πατέρας σου».

«Πού θα σε βρω ξανά;»

«Θα επικοινωνήσω εγώ μαζί σου».

Έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω.

Έμεινα μόνη στο τραπέζι, με το σημείωμα του πατέρα μου κρυμμένο στην τσάντα μου και το όνομα της Λάουρα να γυρίζει ασταμάτητα στο μυαλό μου.

Τότε το κινητό μου χτύπησε ξανά.

Αυτή τη φορά ήταν μήνυμα από έναν άγνωστο αριθμό.

Δεν υπήρχε χαιρετισμός. Ούτε εξήγηση.

Μόνο μία φωτογραφία.

Έδειχνε τον πατέρα μου καθισμένο στο γραφείο του, με έναν άντρα απέναντί του. Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας φαινόταν ένα χρηματοκιβώτιο και πάνω στο τραπέζι βρισκόταν ο μαύρος φάκελος που έψαχνα.

Μεγέθυνα την εικόνα.

Ο άντρας απέναντι από τον πατέρα μου ήταν κάποιος που αναγνώρισα αμέσως.

Ο Ρικάρντο.

Αλλά αυτό που με έκανε να χάσω την ανάσα μου δεν ήταν η παρουσία του.

Ήταν η ημερομηνία που εμφανιζόταν στο κάτω μέρος της φωτογραφίας.

Είχε τραβηχτεί έξι μήνες πριν από τον θάνατο του πατέρα μου.

Και κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε ένα τελευταίο μήνυμα:

«Αν θέλεις να μάθεις γιατί πέθανε πραγματικά ο πατέρας σου, μην εμπιστευτείς ούτε τον άντρα σου ούτε τη γυναίκα που μόλις συνάντησες».

Ένιωσα τα δάχτυλά μου να παγώνουν.

Ήταν απειλή; Προειδοποίηση; Ή μια προσπάθεια να με οδηγήσουν σε ακόμη μεγαλύτερη παγίδα;

Κοίταξα προς την πόρτα του καφέ, ελπίζοντας να δω τη Μπεατρίζ να επιστρέφει.

Δεν ήταν πουθενά.

Και τότε συνειδητοποίησα ότι, ενώ προσπαθούσα να αποκαλύψω το μυστικό του συζύγου μου, κάποιος άλλος προσπαθούσε να με πείσει ότι ο θάνατος του πατέρα μου έκρυβε μια αλήθεια που δεν είχα τολμήσει ποτέ να φανταστώ.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️