ΜΕΡΟΣ 3: «ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ!» — ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ!

Έμεινα καθισμένη στο ίδιο τραπέζι του Καφέ Μπελμόντε, κοιτάζοντας την οθόνη του κινητού μου.

Η φωτογραφία του πατέρα μου και του Ρικάρντο είχε αποθηκευτεί στη συλλογή μου, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να την κοιτάζω.

Έξι μήνες πριν από τον θάνατό του.

Έξι μήνες πριν ο πατέρας μου φύγει από τη ζωή, αφήνοντάς με να πιστεύω ότι είχα χάσει τον μοναδικό άνθρωπο που δεν θα μου έλεγε ποτέ ψέματα.

Και απέναντί του καθόταν ο σύζυγός μου, ο άντρας που μου είχε υποσχεθεί ότι θα με προστάτευε από κάθε κακό.

Τι συζητούσαν εκείνη την ημέρα;

Γιατί βρισκόταν ο Ρικάρντο στο γραφείο του πατέρα μου;

Και γιατί κάποιος είχε επιλέξει να μου στείλει τη φωτογραφία ακριβώς τώρα;

Ξαναδιάβασα το μήνυμα.

«Αν θέλεις να μάθεις γιατί πέθανε πραγματικά ο πατέρας σου, μην εμπιστευτείς ούτε τον άντρα σου ούτε τη γυναίκα που μόλις συνάντησες».

Η τελευταία φράση με έκανε να ανατριχιάσω.

Η γυναίκα που μόλις συνάντησα.

Η Μπεατρίζ.

Αν το μήνυμα ήταν αληθινό, ίσως η γυναίκα που είχε εργαστεί δεκαεπτά χρόνια για τον πατέρα μου να μην μου είχε πει όλη την αλήθεια. Αν ήταν ψεύτικο, κάποιος προσπαθούσε να με κάνει να αμφιβάλλω για τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν.

Και στις δύο περιπτώσεις, ήμουν μόνη μου.

Πήρα την τσάντα μου και βγήκα από το καφέ. Περπάτησα μέχρι το αυτοκίνητό μου, αλλά δεν έβαλα αμέσως μπροστά. Κοίταξα γύρω μου, προσπαθώντας να καταλάβω αν κάποιος με παρακολουθούσε.

Κάθε άντρας που περνούσε από δίπλα μου μού φαινόταν ύποπτος. Κάθε αυτοκίνητο που σταματούσε για λίγα δευτερόλεπτα με έκανε να γυρίζω το κεφάλι.

Ποτέ δεν είχα αισθανθεί τόσο ανασφαλής στην ίδια μου την πόλη.

Τελικά, ξεκίνησα και πήγα σε ένα μικρό καφέ που βρισκόταν αρκετά μακριά από το κέντρο. Παρήγγειλα έναν καφέ που δεν ήπια ποτέ και άνοιξα ξανά τη φωτογραφία.

Μεγέθυνα το πρόσωπο του πατέρα μου.

Φαινόταν κουρασμένος. Τα μαλλιά του είχαν αρχίσει να ασπρίζουν περισσότερο από ό,τι θυμόμουν και το ένα του χέρι ήταν ακουμπισμένο πάνω σε έναν φάκελο.

Ο Ρικάρντο, αντίθετα, έδειχνε απόλυτα ήρεμος.

Δεν χαμογελούσε.

Δεν υπήρχε τίποτα από την τρυφερότητα που έδειχνε κάθε φορά που βρισκόταν μπροστά στον πατέρα μου.

Και τότε παρατήρησα κάτι στο φόντο.

Στον τοίχο πίσω από τον πατέρα μου υπήρχε ένα ημερολόγιο. Η ημερομηνία ήταν καθαρή.

Ήταν η ίδια εβδομάδα που ο πατέρας μου είχε ακυρώσει ένα οικογενειακό δείπνο, λέγοντάς μου ότι είχε προκύψει ένα σοβαρό επαγγελματικό ζήτημα.

Τότε είχα απογοητευτεί, επειδή ήθελα να περάσω περισσότερο χρόνο μαζί του.

Ο Ρικάρντο μού είχε πει ότι δεν έπρεπε να τον πιέζω.

«Ο πατέρας σου δουλεύει υπερβολικά, Μαριάνα. Πρέπει να μάθει να ξεκουράζεται», μου είχε πει.

Τώρα εκείνη η ανάμνηση με πονούσε περισσότερο από ποτέ.

Μήπως ο Ρικάρντο γνώριζε ήδη τι συνέβαινε στην εταιρεία;

Μήπως το επαγγελματικό ζήτημα που είχε κρατήσει τον πατέρα μου μακριά μου εκείνο το βράδυ είχε σχέση με τα έγγραφα που έψαχνα;

Άνοιξα τη συνομιλία με τον άγνωστο αριθμό και πληκτρολόγησα:

«Ποιος είσαι; Τι συνέβη στον πατέρα μου;»

Πάτησα αποστολή.

Το μήνυμα παραδόθηκε.

Περίμενα.

Ένα λεπτό.

Πέντε λεπτά.

Δέκα.

Καμία απάντηση.

Ήμουν έτοιμη να τηλεφωνήσω στη Λάουρα, όταν το κινητό μου χτύπησε ξανά.

Ήταν εκείνη.

«Μαριάνα, πού βρίσκεσαι;»

«Γιατί ρωτάς;»

«Επειδή προσπάθησα να σε καλέσω αρκετές φορές. Πρέπει να μιλήσουμε για τα έγγραφα της εταιρείας».

Έσφιξα το κινητό μου.

«Ποια έγγραφα;»

Ακολούθησε μια μικρή παύση.

«Εκείνα που αφορούν τις παλιές συμβάσεις του πατέρα σου. Βρήκα ορισμένα στοιχεία που χρειάζονται προσεκτικό έλεγχο».

Δεν της είπα ότι είχα ήδη δει το όνομά της σε ένα από τα έγγραφα της Μπεατρίζ.

Δεν της είπα για τη φωτογραφία.

Και κυρίως, δεν της είπα για το μήνυμα που αμφισβητούσε τα πάντα.

«Θέλω να μου εξηγήσεις κάτι, Λάουρα», είπα προσεκτικά. «Γνώριζες τον Ρικάρντο πριν παντρευτούμε;»

Η σιωπή της ήταν σύντομη, αλλά αρκετή για να με ανησυχήσει.

«Τον είχα συναντήσει σε ορισμένες επαγγελματικές περιστάσεις μέσω του πατέρα σου. Γιατί με ρωτάς;»

«Απλώς θέλω να ξέρω ποιοι άνθρωποι γνώριζαν τις επιχειρήσεις του πατέρα μου».

«Μαριάνα, καταλαβαίνω ότι είσαι αναστατωμένη. Αλλά πρέπει να προσέξεις να μη βγάλεις βιαστικά συμπεράσματα. Τα έγγραφα μιας εταιρείας μπορούν να περιλαμβάνουν ονόματα ανθρώπων που δεν έχουν κάνει τίποτα παράνομο».

Ήταν ακριβώς αυτό που μου είχε πει η Μπεατρίζ.

Και για πρώτη φορά αναρωτήθηκα αν η προειδοποίηση του πατέρα μου αφορούσε την ίδια τη Λάουρα ή αν κάποιος προσπαθούσε να με κάνει να στραφώ εναντίον της.

«Θα συναντηθούμε αύριο», συνέχισε η δικηγόρος. «Θέλω να εξετάσω τα αποδεικτικά της τραπεζικής συναλλαγής και να βεβαιωθώ ότι δεν θα γίνει καμία μεταφορά χωρίς τη νόμιμη εξουσιοδότηση».

«Εντάξει».

«Και Μαριάνα;»

«Ναι;»

«Αν λάβεις οποιοδήποτε έγγραφο από τον Ρικάρντο, μην το υπογράψεις πριν το ελέγξουμε».

Έκλεισα το τηλέφωνο χωρίς να της πω αντίο.

Γιατί αυτή η συμβουλή ήταν σωστή.

Αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω αν η Λάουρα προσπαθούσε να με προστατεύσει ή αν φοβόταν ότι θα ανακάλυπτα κάτι που γνώριζε ήδη.

---

Το απόγευμα επέστρεψα στο σπίτι.

Ήταν παράξενο να μπαίνω σε εκείνο το σπίτι και να συνειδητοποιώ ότι τίποτα δεν μου φαινόταν πια οικείο. Οι φωτογραφίες από τον γάμο μας παρέμεναν στους τοίχους. Τα βιβλία του Ρικάρντο ήταν ακόμη τακτοποιημένα στο γραφείο του. Ακόμη και το άρωμά του παρέμενε στα ρούχα που είχε αφήσει στην ντουλάπα.

Κάποτε όλα αυτά με έκαναν να αισθάνομαι ασφάλεια.

Τώρα έμοιαζαν με σκηνικά μιας ζωής που ίσως δεν είχε υπάρξει ποτέ πραγματικά.

Πήγα στο γραφείο του και άνοιξα τον υπολογιστή του.

Είχα ήδη ανακαλύψει τα μηνύματά του με τη Βαλέρια, αλλά αυτή τη φορά δεν έψαχνα αποδείξεις απιστίας.

Έψαχνα το όνομα της εταιρείας που εμφανιζόταν στην τραπεζική μεταφορά.

Inversiones del Caribe del Norte.

Το έγραψα στη γραμμή αναζήτησης των αρχείων του.

Στην αρχή δεν εμφανίστηκε τίποτα.

Ύστερα βρήκα έναν φάκελο με το όνομα «Συμβάσεις — Παλιές Υποθέσεις».

Μέσα υπήρχαν σαρωμένα έγγραφα, οικονομικές αναφορές και αντίγραφα ηλεκτρονικών μηνυμάτων.

Σε ένα από αυτά, ο Ρικάρντο είχε γράψει:

«Η τελική μεταβίβαση δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη δεύτερη υπογραφή. Πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι θα εγκριθεί εγκαίρως».

Δεν υπήρχε σαφής αναφορά στη Μαριάνα, ούτε μπορούσα να γνωρίζω σε ποια μεταβίβαση αναφερόταν. Ωστόσο, η φράση μού θύμισε αμέσως την τραπεζική ειδοποίηση.

Άνοιξα το συνημμένο.

Το αρχείο ζητούσε έγκριση για μια οικονομική πράξη που συνδεόταν με εταιρεία η οποία εμφανιζόταν και σε άλλα έγγραφα του φακέλου.

Δεν είχα αρκετές γνώσεις για να καταλάβω αν επρόκειτο για νόμιμη επένδυση ή για κάτι διαφορετικό. Αλλά υπήρχε ένα στοιχείο που με ανησύχησε περισσότερο από όλα.

Το έγγραφο είχε δημιουργηθεί αρκετές εβδομάδες πριν από το ταξίδι του Ρικάρντο στην Ελβετία.

Δεν είχε ετοιμαστεί την τελευταία στιγμή.

Ήταν μέρος ενός σχεδίου που είχε οργανωθεί εκ των προτέρων.

Τότε πρόσεξα ένα ακόμη αρχείο, με τίτλο «Ερνέστο — Τελική Συμφωνία».

Το άνοιξα.

Η πρώτη σελίδα περιείχε μια ημερομηνία και μια σύντομη αναφορά σε μια συνάντηση ανάμεσα στον πατέρα μου και στον Ρικάρντο.

Η δεύτερη σελίδα έλειπε.

Υπήρχε μόνο μια σημείωση στο κάτω μέρος:

«Το πρωτότυπο παραμένει στον μαύρο φάκελο».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα.

Ο μαύρος φάκελος δεν ήταν απλώς μια συλλογή παλιών εγγράφων.

Ήταν το μοναδικό κομμάτι που έλειπε από μια υπόθεση την οποία κάποιος προσπαθούσε απεγνωσμένα να κλείσει.

Έβγαλα φωτογραφίες από τα στοιχεία που είχα δικαίωμα να εξετάσω και τα αποθήκευσα σε ασφαλές σημείο, χωρίς να τροποποιήσω τα πρωτότυπα αρχεία.

Ύστερα έκλεισα τον υπολογιστή.

Δεν ήθελα να κάνω τίποτα που θα μπορούσε να καταστρέψει αποδείξεις ή να περιπλέξει την έρευνα.

Χρειαζόμουν έναν επαγγελματία που θα μπορούσε να μου εξηγήσει τι σήμαιναν πραγματικά όλα αυτά.

Και χρειαζόμουν να μάθω αν ο πατέρας μου είχε αφήσει πίσω του κάποιον τρόπο να αποδείξω την αλήθεια.

---

Εκείνο το βράδυ, ο Ρικάρντο με κάλεσε ξανά.

Αυτή τη φορά απάντησα.

«Επιτέλους!» είπε με ανακούφιση. «Μαριάνα, γιατί δεν απαντούσες στις κλήσεις μου; Με έχεις ανησυχήσει».

Η φωνή του ήταν τόσο τρυφερή, που για μια στιγμή παραλίγο να ξεχάσω όλα όσα είχα ανακαλύψει.

«Ήμουν απασχολημένη».

«Άκου, αγάπη μου. Έχουμε ένα μικρό πρόβλημα με την εταιρεία».

Έσφιξα τα δόντια μου.

«Τι είδους πρόβλημα;»

«Μια συναλλαγή καθυστέρησε. Είναι καθαρά γραφειοκρατικό ζήτημα. Θα σου στείλω μερικά έγγραφα και χρειάζομαι την υπογραφή σου».

Έμεινα σιωπηλή.

«Μαριάνα; Με ακούς;»

«Ναι».

«Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς. Είναι μια επένδυση που θα εξασφαλίσει το μέλλον μας. Ξέρεις ότι κάνω τα πάντα για εμάς».

Για εμάς.

Κοίταξα τη φωτογραφία της Βαλέρια στην οθόνη του υπολογιστή μου.

«Και γιατί δεν μου το εξήγησες πριν φύγεις;»

Η φωνή του άλλαξε ελάχιστα.

«Δεν ήθελα να σε φορτώσω με επαγγελματικές λεπτομέρειες. Έχεις ήδη περάσει πολλά με τον θάνατο του πατέρα σου».

Ένιωσα ένα κύμα θυμού να ανεβαίνει μέσα μου.

Πώς τολμούσε να χρησιμοποιεί ακόμη και τον πατέρα μου για να δικαιολογήσει τα ψέματά του;

«Ο πατέρας μου είχε μεγάλη εμπειρία στις επιχειρήσεις», απάντησα. «Ίσως θα έπρεπε να είχαμε συζητήσει μαζί του κάποιες από αυτές τις αποφάσεις».

Στην άλλη άκρη της γραμμής επικράτησε απόλυτη σιωπή.

Για πρώτη φορά, ο Ρικάρντο δεν είχε έτοιμη απάντηση.

«Τι θέλεις να πεις;» ρώτησε τελικά.

«Τίποτα. Απλώς μου λείπει».

«Μαριάνα, ο πατέρας σου δεν είναι εδώ πια. Πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά».

Η φωνή του έγινε αυστηρότερη.

«Στείλε μου τα έγγραφα και θα τα εξετάσω», είπα.

«Δεν χρειάζεται να τα εξετάσεις. Αρκεί να υπογράψεις».

Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.

«Δεν υπογράφω τίποτα χωρίς να το διαβάσω».

«Από πότε έχεις γίνει τόσο δύσπιστη;»

Δεν απάντησα.

«Είμαι ο σύζυγός σου, Μαριάνα. Θα έπρεπε να με εμπιστεύεσαι».

Αυτή τη φορά δεν συγκράτησα την απάντησή μου.

«Η εμπιστοσύνη δεν απαιτεί να υπογράφω έγγραφα που δεν καταλαβαίνω, Ρικάρντο».

Για μερικά δευτερόλεπτα δεν ακούστηκε τίποτα.

Ύστερα είπε ψυχρά:

«Θα μιλήσουμε όταν επιστρέψω».

Και έκλεισε.

Έμεινα να κοιτάζω το κινητό μου.

Δεν ήξερα αν είχε καταλάβει ότι κάτι είχε αλλάξει ή αν απλώς είχε θυμώσει επειδή δεν υπάκουσα.

Αλλά ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο.

Ο Ρικάρντο δεν ήθελε απλώς την υπογραφή μου.

Τη χρειαζόταν.

---

Το επόμενο πρωί, έλαβα ένα μήνυμα από τη Μπεατρίζ.

«Μαριάνα, πρέπει να συναντηθούμε ξανά. Ανακάλυψα κάτι που δεν πρόλαβα να σου δείξω. Είναι σημαντικό να μάθεις ποιος είχε πρόσβαση στον μαύρο φάκελο μετά τον θάνατο του πατέρα σου».

Της απάντησα αμέσως.

«Πότε και πού;»

Η απάντηση ήρθε λίγα λεπτά αργότερα.

«Σήμερα, στις έξι. Θα σου στείλω την τοποθεσία αργότερα. Μην ενημερώσεις κανέναν μέχρι να μιλήσουμε».

Διάβασα το μήνυμα ξανά.

Δεν μου άρεσε η μυστικότητα, αλλά δεν μπορούσα να αγνοήσω την πιθανότητα ότι η Μπεατρίζ γνώριζε κάτι σημαντικό.

Το μεσημέρι, πριν προλάβω να φύγω για τη συνάντηση με τη Λάουρα, έφτασε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από έναν άγνωστο αποστολέα.

Το θέμα έγραφε:

«Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΝΕΣΤΟ ΒΙΓΙΑΡΕΑΛ»

Άνοιξα το μήνυμα.

Υπήρχε μόνο ένα συνημμένο αρχείο και μια πρόταση:

«Ο πατέρας σου δεν σου έκρυψε την αλήθεια επειδή δεν σε εμπιστευόταν. Σου την έκρυψε επειδή φοβόταν τι θα συνέβαινε αν την ανακάλυπτες».

Κατέβασα το αρχείο.

Περιείχε ένα σαρωμένο έγγραφο με την υπογραφή του πατέρα μου και μια δεύτερη υπογραφή που δεν αναγνώριζα.

Στο τέλος της σελίδας υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση:

«Αν αυτό το έγγραφο φτάσει ποτέ στη Μαριάνα, πρέπει να γνωρίζει ότι η αλήθεια για τον θάνατό μου δεν βρίσκεται μόνο στα οικονομικά αρχεία».

Διάβασα τη φράση ξανά.

Και ξανά.

Ο πατέρας μου είχε γράψει κάτι τέτοιο πριν πεθάνει;

Ή κάποιος χρησιμοποιούσε την υπογραφή του για να με οδηγήσει σε μια επικίνδυνη παγίδα;

Δεν είχα τρόπο να το γνωρίζω.

Τότε το τηλέφωνό μου χτύπησε.

Ήταν η Λάουρα.

«Μαριάνα, πρέπει να έρθεις αμέσως στο γραφείο μου. Έχουμε πρόβλημα».

«Τι συνέβη;»

Η φωνή της ήταν σφιγμένη.

«Κάποιος υπέβαλε αίτημα για πρόσβαση σε εταιρικά έγγραφα που συνδέονται με την κληρονομιά του πατέρα σου. Και το όνομά σου εμφανίζεται στην αίτηση».

Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.

«Εγώ δεν υπέβαλα καμία αίτηση».

«Το ξέρω. Γι’ αυτό πρέπει να μιλήσουμε».

Κοίταξα το άγνωστο μήνυμα στην οθόνη.

Ύστερα θυμήθηκα την τραπεζική μεταφορά, τον μαύρο φάκελο και τη φωτογραφία του πατέρα μου με τον Ρικάρντο.

Κάποιος κινούνταν γρήγορα.

Και κάποιος προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει το όνομά μου χωρίς τη συγκατάθεσή μου.

Πριν κλείσω το τηλέφωνο, η Λάουρα πρόσθεσε κάτι που δεν θα ξεχνούσα ποτέ:

«Μαριάνα, υπάρχει ένα ακόμη πρόβλημα. Η αίτηση συνοδεύεται από ένα έγγραφο που υποτίθεται ότι υπέγραψες πριν από δύο χρόνια».

Κοίταξα τα χέρια μου.

Δεν θυμόμουν να έχω υπογράψει τίποτα σχετικό με την εταιρεία.

Και τότε κατάλαβα ότι ίσως ο Ρικάρντο δεν προσπαθούσε απλώς να με πείσει να υπογράψω κάτι καινούργιο.

Ίσως κάποιος είχε ήδη χρησιμοποιήσει την υπογραφή μου.

Αλλά το πραγματικό ερώτημα ήταν πολύ πιο τρομακτικό.

Αν δεν είχα υπογράψει εγώ εκείνο το έγγραφο, ποιος το είχε κάνει στη θέση μου — και τι ακριβώς είχε παραχωρήσει στο όνομά μου;

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️