ΜΕΡΟΣ 3 — ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΠΟΤΕ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ

 

😱 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΤΟΥΣ ΓΙΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ! ΟΤΑΝ Ο ΝΑΖΑΡ ΕΙΔΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ, ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΟΣΟ ΦΑΝΤΑΖΟΤΑΝ…

ΜΕΡΟΣ 3 — ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΠΟΤΕ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ

Η Μαρία είχε εργαστεί για τον Ναζάρ Χριτσένκο επί έντεκα χρόνια.

Τον είχε δει να χάνει μεγάλες συμφωνίες, να κερδίζει δικαστικές μάχες και να αντιμετωπίζει ανθρώπους που θα μπορούσαν να καταστρέψουν ολόκληρες επιχειρήσεις με μία μόνο υπογραφή.

Τον είχε δει θυμωμένο, εξαντλημένο και αδίστακτα αποφασισμένο.

Αλλά ποτέ δεν τον είχε δει όπως εκείνο το πρωί.

Για πρώτη φορά, ο άντρας που έδινε εντολές σε εκατοντάδες ανθρώπους δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει.

Και η Μαρία γνώριζε πλέον τον λόγο.

Μπροστά της, στην οθόνη του υπολογιστή, βρισκόταν ένα παλιό αρχείο καταχώρισης αλληλογραφίας της εταιρείας. Η επιστολή της Ολένα είχε παραδοθεί κανονικά στα κεντρικά γραφεία, λίγες ημέρες μετά το διαζύγιο.

Η υπογραφή του παραλήπτη ήταν ευδιάκριτη.

Βίκτορ Μάρτσενκο.

Ο Βίκτορ ήταν ο διευθυντής διοικητικών λειτουργιών του ομίλου και ένας από τους παλαιότερους συνεργάτες του Ναζάρ. Ήταν ο άνθρωπος που διαχειριζόταν σημαντικά εταιρικά έγγραφα, γνώριζε τα προσωπικά του προγράμματα και είχε πρόσβαση σε πληροφορίες που ελάχιστοι άλλοι μπορούσαν να δουν.

Ο Ναζάρ τον εμπιστευόταν σχεδόν σαν αδελφό.

Μαζί είχαν ξεκινήσει την επέκταση της εταιρείας σε δύσκολες οικονομικές περιόδους. Ο Βίκτορ ήταν δίπλα του στις μεγαλύτερες επιτυχίες του και είχε συμμετάσχει σε κάθε σημαντική απόφαση.

Γιατί, λοιπόν, είχε παραλάβει την επιστολή της Ολένα;

Και γιατί εκείνη δεν είχε φτάσει ποτέ στον Ναζάρ;

Η Μαρία άνοιξε ένα δεύτερο αρχείο. Ύστερα ένα τρίτο.

Στις καταχωρίσεις υπήρχε μια σύντομη σημείωση δίπλα στην επιστολή:

«Προσωπική αλληλογραφία. Δεν προωθήθηκε κατόπιν εσωτερικής οδηγίας.»

Δεν υπήρχε όνομα εκείνου που είχε δώσει την οδηγία.

Δεν υπήρχε εξήγηση.

Μόνο η ημερομηνία και η υπογραφή παραλαβής.

Η Μαρία ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα.

Πριν κάνει οτιδήποτε άλλο, αποθήκευσε τα σχετικά εταιρικά στοιχεία σύμφωνα με τις διαδικασίες της εταιρείας και κάλεσε τον Ναζάρ.

Εκείνος απάντησε μετά το δεύτερο κουδούνισμα.

«Βρήκες κάτι;»

«Ναι, κύριε Χριτσένκο. Και πρέπει να το δείτε ο ίδιος.»

«Πες μου.»

Η Μαρία δίστασε.

«Η επιστολή της κυρίας Σαβτσούκ παραλήφθηκε από τον Βίκτορ Μάρτσενκο.»

Ακολούθησε σιωπή.

«Είσαι σίγουρη;» ρώτησε τελικά ο Ναζάρ.

«Έχω μπροστά μου την καταχώριση παράδοσης και το αντίστοιχο αρχείο αλληλογραφίας.»

«Μην κάνεις τίποτα άλλο μέχρι να έρθω.»

«Κύριε Χριτσένκο… υπάρχει και κάτι ακόμη.»

Ο Ναζάρ σηκώθηκε από την καρέκλα του.

«Τι;»

«Η σημείωση λέει ότι η επιστολή δεν προωθήθηκε κατόπιν εσωτερικής οδηγίας. Δεν έχω ακόμη βρει ποιος έδωσε την εντολή.»

Ο Ναζάρ έκλεισε αργά τα μάτια.

«Θα το μάθουμε.»

Έκλεισε το τηλέφωνο και κοίταξε το ρολόι του.

Η σημαντική συμφωνία που επρόκειτο να υπογράψει περίμενε ακόμη την τελική έγκρισή του.

Οι συνεργάτες του τηλεφωνούσαν ασταμάτητα. Τα μηνύματα συσσωρεύονταν στην οθόνη του.

Δεν απάντησε σε κανένα.

Για πρώτη φορά, υπήρχε κάτι πιο σημαντικό από την επιχείρησή του.

Η αλήθεια.

---

Όταν ο Ναζάρ έφτασε στο γραφείο, η Μαρία τον περίμενε στην αίθουσα συνεδριάσεων.

Πάνω στο τραπέζι είχε τοποθετήσει τα έγγραφα με χρονολογική σειρά.

Εκείνος δεν κάθισε.

Πήρε το πρώτο χαρτί και διάβασε την καταχώριση.

Ύστερα το δεύτερο.

Και τέλος, την υπογραφή.

Την αναγνώρισε αμέσως.

«Ο Βίκτορ παρέλαβε την επιστολή», είπε.

«Ναι.»

«Και δεν την προώθησε.»

«Αυτό δείχνουν τα αρχεία.»

Ο Ναζάρ άφησε τα χαρτιά πάνω στο τραπέζι.

«Πού βρίσκεται τώρα;»

«Στο γραφείο του. Έχει μια συνάντηση με την οικονομική διεύθυνση σε μισή ώρα.»

Ο Ναζάρ κατευθύνθηκε προς την πόρτα.

Η Μαρία σηκώθηκε.

«Θέλετε να σας συνοδεύσω;»

Εκείνος σταμάτησε.

«Όχι. Πρώτα θέλω να ακούσω τι έχει να πει.»

Προχώρησε στον διάδρομο με σταθερό βήμα.

Κάθε βήμα, όμως, του θύμιζε μια διαφορετική στιγμή από το παρελθόν.

Την ημέρα που η Ολένα είχε ζητήσει να του μιλήσει.

Το τελευταίο τους δείπνο.

Την ψυχρή ανακοίνωση του διαζυγίου.

Τις ημέρες που ακολούθησαν, όταν εκείνος είχε βυθιστεί στην εργασία του και είχε πείσει τον εαυτό του ότι ο χωρισμός ήταν η σωστή απόφαση.

Αν η επιστολή είχε φτάσει στα χέρια του, ίσως τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά.

Ίσως να μην είχε επιστρέψει ποτέ στην Ολένα ως σύζυγος.

Ίσως να μην είχαν ξαναγαπήσει ο ένας τον άλλον.

Αλλά θα είχε γνωρίσει την αλήθεια.

Θα είχε την ευκαιρία να αποφασίσει μόνος του αν ήθελε να βρίσκεται δίπλα στα παιδιά του.

Και κάποιος του είχε στερήσει αυτή την επιλογή.

Όταν έφτασε στο γραφείο του Βίκτορ, δεν χτύπησε.

Άνοιξε την πόρτα.

Ο Βίκτορ σήκωσε το κεφάλι από τον υπολογιστή του.

«Ναζάρ! Δεν σε περίμενα. Έχουμε κάποια εξέλιξη με τη συμφωνία;»

Ο Ναζάρ έκλεισε την πόρτα πίσω του.

«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι για μια επιστολή που παραλήφθηκε πριν από τέσσερα χρόνια.»

Το χαμόγελο του Βίκτορ εξασθένησε.

Ήταν μια μικρή αλλαγή, σχεδόν ανεπαίσθητη.

Αλλά ο Ναζάρ την είδε.

«Τι επιστολή;» ρώτησε ο Βίκτορ.

Ο Ναζάρ έβγαλε από τον φάκελό του ένα αντίγραφο της καταχώρισης και το ακούμπησε στο γραφείο.

«Μια επιστολή από την Ολένα Σαβτσούκ. Παραδόθηκε εδώ, μετά το διαζύγιό μας. Η υπογραφή παραλαβής είναι δική σου.»

Ο Βίκτορ κοίταξε το χαρτί.

Για μερικά δευτερόλεπτα δεν είπε τίποτα.

Ύστερα ακούμπησε την πλάτη του στην καρέκλα.

«Αυτό συνέβη πριν από πολύ καιρό.»

«Δεν σε ρώτησα πότε συνέβη.»

«Ναζάρ, τότε υπήρχαν δεκάδες επιστολές, εκατοντάδες έγγραφα… Δεν μπορώ να θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια.»

«Αυτή την επιστολή την παρέλαβες εσύ. Και δεν έφτασε ποτέ σε μένα.»

Ο Βίκτορ σταύρωσε τα χέρια του.

«Ίσως να θεωρήθηκε προσωπική αλληλογραφία.»

«Υπάρχει σημείωση ότι δεν προωθήθηκε κατόπιν εσωτερικής οδηγίας. Ποιος έδωσε αυτή την οδηγία;»

Ο Βίκτορ δεν απάντησε.

Ο Ναζάρ πλησίασε το γραφείο.

«Βίκτορ, σε εμπιστεύτηκα για έντεκα χρόνια. Δεν θέλω δικαιολογίες. Θέλω να μου πεις τι συνέβη.»

Ο Βίκτορ σηκώθηκε αργά.

«Προσπαθούσα να προστατεύσω την εταιρεία.»

Ο Ναζάρ ένιωσε το αίμα να ανεβαίνει στο πρόσωπό του.

«Από μια επιστολή της πρώην συζύγου μου;»

«Η εταιρεία περνούσε μια κρίσιμη περίοδο. Είχες μπροστά σου την επέκταση, τις τράπεζες, τους επενδυτές. Ο γάμος σου είχε τελειώσει και όλοι προσπαθούσαν να κρατήσουν την κατάσταση υπό έλεγχο.»

«Και αποφάσισες εσύ τι έπρεπε να γνωρίζω για τη δική μου ζωή;»

«Δεν ήταν τόσο απλό.»

«Τότε κάν' το απλό. Πες μου την αλήθεια.»

Ο Βίκτορ έστρεψε το βλέμμα προς το παράθυρο.

Για πρώτη φορά, ο Ναζάρ παρατήρησε ότι ο άνθρωπος απέναντί του δεν έμοιαζε με τον σίγουρο διευθυντή που γνώριζε.

Έμοιαζε με κάποιον που προσπαθούσε να αποφασίσει ποιο ψέμα θα ήταν λιγότερο καταστροφικό.

«Ναι», είπε τελικά ο Βίκτορ. «Παρέλαβα την επιστολή.»

Ο Ναζάρ δεν κουνήθηκε.

«Την άνοιξες;»

Ο Βίκτορ δίστασε.

«Ναι.»

Η απάντηση έπεσε ανάμεσά τους σαν πέτρα.

«Διάβασες την επιστολή της;»

«Ναι.»

«Και ήξερες ότι ήταν έγκυος;»

Ο Βίκτορ χαμήλωσε το κεφάλι.

«Ναι.»

Ο Ναζάρ ένιωσε σαν να είχε αδειάσει ξαφνικά ολόκληρο το δωμάτιο από αέρα.

«Ήξερες ότι περίμενε τα παιδιά μου και δεν μου είπες τίποτα;»

«Προσπάθησα να πάρω μια απόφαση που πίστευα ότι θα βοηθούσε όλους.»

«Ποιον βοήθησε, Βίκτορ; Εμένα; Εκείνη; Τα παιδιά;»

Ο Βίκτορ δεν απάντησε.

«Ποιον;» επανέλαβε ο Ναζάρ.

«Εσένα, εκείνη την περίοδο», είπε τελικά ο Βίκτορ. «Είχες μόλις βγει από έναν δύσκολο γάμο. Η εταιρεία κινδύνευε να χάσει χρηματοδότηση και οι επενδυτές είχαν αρχίσει να αμφισβητούν την ικανότητά σου να συγκεντρώνεσαι στη δουλειά. Φοβήθηκα ότι η είδηση θα σε έκανε να εγκαταλείψεις τα πάντα.»

Ο Ναζάρ γέλασε πικρά.

«Και έτσι αποφάσισες ότι ήταν καλύτερο να μη γνωρίσω ποτέ τα παιδιά μου;»

«Δεν ήξερα ότι θα έφταναν τα πράγματα μέχρι εδώ.»

«Τέσσερα χρόνια, Βίκτορ! Τέσσερα χρόνια!»

Η φωνή του αντήχησε στο γραφείο.

Ο Βίκτορ έκανε ένα βήμα πίσω.

«Δεν ήθελα να τους βλάψω.»

«Δεν χρειαζόταν να τους αγγίξεις για να τους βλάψεις. Αρκούσε να μου κρύψεις την ύπαρξή τους.»

Ο Ναζάρ πήρε τον φάκελο από το γραφείο.

«Θα γίνει επίσημος έλεγχος των αρχείων. Δεν θα διαγράψεις τίποτα και δεν θα επικοινωνήσεις με την Ολένα ή τα παιδιά. Από εδώ και πέρα, κάθε σχετική ενέργεια θα γίνεται με τη νόμιμη διαδικασία.»

Ο Βίκτορ τον κοίταξε με πανικό.

«Ναζάρ, περίμενε. Δεν μπορείς να καταστρέψεις έντεκα χρόνια συνεργασίας για ένα λάθος.»

Ο Ναζάρ γύρισε προς το μέρος του.

«Ένα λάθος είναι να ξεχάσεις να προωθήσεις ένα έγγραφο. Αυτό που έκανες ήταν να διαβάσεις μια επιστολή που δεν σου ανήκε και να αποφασίσεις ότι εγώ δεν έπρεπε να γνωρίζω πως θα γινόμουν πατέρας.»

Άνοιξε την πόρτα.

«Και δεν είχες αυτό το δικαίωμα.»

---

Το απόγευμα, ο Ναζάρ επέστρεψε στο σπίτι του.

Δεν άναψε τα φώτα.

Άφησε το σακάκι του σε μια πολυθρόνα και κάθισε στο γραφείο του, με τις φωτογραφίες των δύο αγοριών μπροστά του.

Τώρα ήξερε ότι η Ολένα είχε προσπαθήσει να του πει την αλήθεια.

Ήξερε επίσης ότι ένας άνθρωπος που εμπιστευόταν είχε αποφασίσει να την κρύψει.

Αλλά υπήρχε κάτι που εξακολουθούσε να τον βασανίζει.

Ακόμη κι αν ο Βίκτορ δεν είχε παρέμβει, θα είχε ακούσει πραγματικά την Ολένα;

Ή θα είχε βρει έναν ακόμη λόγο να την αγνοήσει;

Αυτή ήταν η ερώτηση που δεν μπορούσε να απαντήσει.

Γιατί η ευθύνη του Βίκτορ δεν εξαφάνιζε τη δική του.

Εκείνος είχε επιλέξει να βάλει τη δουλειά πάνω από τον γάμο του. Εκείνος είχε απομακρυνθεί όταν η Ολένα προσπαθούσε να του μιλήσει. Εκείνος είχε αφήσει την υπερηφάνεια και τη φιλοδοξία του να καθορίσουν τις αποφάσεις του.

Και τώρα, αν ήθελε να γνωρίσει τους γιους του, έπρεπε να αρχίσει από την αρχή.

Χωρίς απαιτήσεις.

Χωρίς να χρησιμοποιήσει την περιουσία του για να αγοράσει τη θέση του στη ζωή τους.

Χωρίς να περιμένει συγχώρεση επειδή είχε μετανιώσει.

Πήρε το τηλέφωνό του και έγραψε ένα μήνυμα στην Ολένα.

«Έμαθα ποιος παρέλαβε την επιστολή σου. Δεν έχω δικαιολογία για όσα συνέβησαν. Δεν θα σου ζητήσω να με συγχωρήσεις. Θα ήθελα μόνο, όταν είσαι έτοιμη, να μου επιτρέψεις να γνωρίσω τα παιδιά. Θα σεβαστώ τους όρους σου.»

Διάβασε το μήνυμα τρεις φορές πριν το στείλει.

Η απάντηση δεν ήρθε αμέσως.

Πέρασε μία ώρα.

Ύστερα δύο.

Ο Ναζάρ δεν τηλεφώνησε ξανά.

Δεν έστειλε τη Μαρία να την πιέσει.

Περίμενε.

Λίγο πριν από τις εννέα, το κινητό του δονήθηκε.

Η Ολένα είχε απαντήσει.

«Μπορείς να έρθεις αύριο στο πάρκο κοντά στο σπίτι μας. Στις έντεκα. Θα είμαι εκεί με τα αγόρια. Μην τους πεις ακόμη ποιος είσαι. Δεν είναι έτοιμα για αυτή τη συζήτηση.»

Ο Ναζάρ διάβασε το μήνυμα με κομμένη την ανάσα.

Έγραψε μόνο:

«Θα είμαι εκεί.»

Ύστερα άφησε το κινητό στο τραπέζι.

Την επόμενη ημέρα θα συναντούσε τα παιδιά για πρώτη φορά.

Δεν ήξερε αν θα τον συμπαθούσαν.

Δεν ήξερε αν θα του μιλούσαν.

Δεν ήξερε καν αν θα άντεχε να βρίσκεται δίπλα τους γνωρίζοντας όλα όσα είχε χάσει.

Αλλά θα πήγαινε.

Και αυτή τη φορά, δεν θα άφηνε κανέναν να αποφασίσει στη θέση του.

---

Το επόμενο πρωί, ο Ναζάρ έφτασε στο πάρκο είκοσι λεπτά νωρίτερα.

Φορούσε ένα απλό σκούρο μπουφάν και κρατούσε στα χέρια του ένα μικρό χάρτινο σακουλάκι με δύο κουλούρια.

Είχε περάσει σχεδόν μισή ώρα στο αρτοποιείο προσπαθώντας να αποφασίσει τι θα μπορούσε να φέρει σε δύο αγόρια που δεν γνώριζαν καν την ύπαρξή του.

Τελικά, επέλεξε κάτι απλό.

Δεν ήθελε να εμφανιστεί με ακριβά παιχνίδια και να τους κάνει να νιώσουν ότι προσπαθούσε να κερδίσει την προσοχή τους με χρήματα.

Στις έντεκα ακριβώς, είδε την Ολένα να πλησιάζει από το μονοπάτι.

Ο Μποχντάν περπατούσε δίπλα της, κρατώντας το χέρι της.

Ο Τιμοφέι έτρεχε λίγο πιο μπροστά, σταματώντας κάθε τόσο για να κοιτάξει τα περιστέρια.

Όταν τα δύο αγόρια πλησίασαν, ο Ναζάρ ένιωσε την καρδιά του να χτυπά τόσο δυνατά, που φοβήθηκε ότι θα το καταλάβαιναν.

Ο Τιμοφέι ήταν ο πρώτος που τον παρατήρησε.

«Μαμά, αυτός είναι ο κύριος από το σχολείο;» ρώτησε.

Η Ολένα κοίταξε τον Ναζάρ.

«Ναι, αγάπη μου. Είναι ένας άνθρωπος που ήθελε να μας συναντήσει.»

Ο Μποχντάν τον παρατήρησε με προσοχή.

«Γιατί;» ρώτησε.

Ο Ναζάρ γονάτισε για να βρίσκεται στο ύψος τους.

«Επειδή ήθελα να σας γνωρίσω.»

«Μας ξέρεις;» ρώτησε ο Τιμοφέι.

Ο Ναζάρ ένιωσε έναν κόμπο στον λαιμό του.

«Όχι ακόμη. Αλλά θα ήθελα να μάθω περισσότερα για εσάς, αν θέλετε κι εσείς.»

Ο Μποχντάν κοίταξε το σακουλάκι στα χέρια του.

«Τι έχεις εκεί;»

«Δύο κουλούρια. Ένα για τον καθένα. Αλλά αν δεν σας αρέσουν, δεν χρειάζεται να τα πάρετε.»

Τα δύο αγόρια κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.

Ο Τιμοφέι χαμογέλασε.

«Μου αρέσουν τα κουλούρια!»

Ο Ναζάρ τού έδωσε ένα.

Για λίγα λεπτά, μίλησαν για τα περιστέρια, τις κούνιες και ένα μικρό σκυλί που έτρεχε στην άλλη άκρη του πάρκου.

Ο Μποχντάν ήταν πιο ήσυχος. Ο Τιμοφέι έκανε συνεχώς ερωτήσεις.

«Έχεις παιδιά;» ρώτησε ξαφνικά ο Τιμοφέι.

Ο Ναζάρ πάγωσε.

Η Ολένα σήκωσε αμέσως το βλέμμα της.

Ο Ναζάρ μπορούσε να πει ψέματα. Θα ήταν εύκολο να αποφύγει την ερώτηση και να περιμένει μια καλύτερη στιγμή.

Αλλά δεν ήθελε να αρχίσει αυτή τη νέα προσπάθεια με ένα ψέμα.

«Δεν ξέρω ακόμη πώς να σου απαντήσω», είπε προσεκτικά. «Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να συζητήσω πρώτα με τη μαμά σας.»

Ο Τιμοφέι έγειρε το κεφάλι.

«Αυτό είναι περίεργο.»

Ο Ναζάρ χαμογέλασε αδύναμα.

«Ναι. Μερικές φορές οι μεγάλοι κάνουν τα πράγματα πιο περίπλοκα απ' όσο χρειάζεται.»

Τότε ο Μποχντάν πλησίασε λίγο περισσότερο.

Κοίταξε τον Ναζάρ στα μάτια.

«Τα μάτια σου είναι ίδια με τα δικά μας.»

Ο χρόνος έμοιασε να σταματά.

Η Ολένα δεν είπε τίποτα.

Ο Ναζάρ ένιωσε τα μάτια του να καίνε.

«Έτσι νομίζεις;» ψιθύρισε.

Ο Μποχντάν έγνεψε καταφατικά.

«Ναι. Και όταν χαμογελάς, κάνεις το ίδιο πράγμα με εμάς.»

Ο Ναζάρ δεν μπόρεσε να απαντήσει.

Για τέσσερα χρόνια, είχε χτίσει κτίρια, είχε κλείσει συμφωνίες και είχε κερδίσει τον θαυμασμό ανθρώπων που δεν γνώριζαν τίποτα για την προσωπική του ζωή.

Και τώρα, ένα τετράχρονο παιδί είχε παρατηρήσει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κάτι που εκείνος δεν μπορούσε να εξηγήσει με λόγια.

Η ομοιότητά τους ήταν αδύνατο να αγνοηθεί.

Λίγο αργότερα, τα αγόρια έτρεξαν προς τις κούνιες.

Η Ολένα έμεινε δίπλα στον Ναζάρ.

«Δεν ήταν εύκολο να τους φέρω εδώ», του είπε χαμηλόφωνα. «Δεν θέλω να πληγωθούν.»

«Ούτε εγώ.»

«Τότε μην τους υποσχεθείς πράγματα που δεν μπορείς να τηρήσεις.»

Ο Ναζάρ κοίταξε τα παιδιά.

«Δεν θα το κάνω.»

Η Ολένα έμεινε σιωπηλή για λίγο.

Ύστερα είπε κάτι που δεν περίμενε να ακούσει.

«Αν θέλεις πραγματικά να γίνεις μέρος της ζωής τους, θα πρέπει να μάθεις και την άλλη πλευρά της ιστορίας.»

Εκείνος γύρισε προς το μέρος της.

«Ποια άλλη πλευρά;»

Η Ολένα κοίταξε τα αγόρια που γελούσαν στις κούνιες.

«Υπήρξε μια νύχτα, λίγο μετά τη γέννησή τους, που νόμιζα ότι θα έχανα τον έναν από τους δύο. Εκείνη τη νύχτα πήρα μια απόφαση που δεν σου είπα ποτέ.»

Ο Ναζάρ ένιωσε ξανά την καρδιά του να σφίγγεται.

«Τι απόφαση;»

Η Ολένα τον κοίταξε με σοβαρότητα.

«Όταν μάθεις τι συνέβη στο νοσοκομείο, ίσως καταλάβεις γιατί δεν μπορούσα να περιμένω άλλο να εμφανιστείς.»

Πριν προλάβει να συνεχίσει, ο Μποχντάν φώναξε από την κούνια.

«Μαμά! Έλα να μας σπρώξεις!»

Η Ολένα πήγε κοντά τους.

Ο Ναζάρ έμεινε ακίνητος, κοιτάζοντάς τους.

Ήξερε πλέον ότι είχε χάσει τέσσερα χρόνια.

Αλλά δεν γνώριζε ακόμη πόσο κοντά είχε φτάσει η οικογένειά του στην τραγωδία, ούτε τι είχε αναγκαστεί να περάσει η Ολένα όταν εκείνος απουσίαζε.

Και την επόμενη φορά που θα άκουγε ολόκληρη την ιστορία, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει μια αλήθεια πολύ πιο σκληρή από την προδοσία του Βίκτορ.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…