ΜΕΡΟΣ 4 — Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ Η ΟΛΕΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ

 

😭 «ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ», ΤΗΣ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ… ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ Η ΟΛΕΝΑ ΠΗΡΕ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

ΜΕΡΟΣ 4 — Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ Η ΟΛΕΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ

Ο Ναζάρ δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται τα λόγια της Ολένα.

«Υπήρξε μια νύχτα που νόμιζα ότι θα έχανα τον έναν από τους δύο.»

Από τη στιγμή που έφυγε από το πάρκο, αυτές οι λέξεις τον ακολουθούσαν παντού.

Στο αυτοκίνητο, κοιτούσε έξω από το παράθυρο χωρίς να βλέπει πραγματικά τον δρόμο. Στο γραφείο, οι συνεργάτες του τού μιλούσαν για τη μεγάλη συμφωνία, αλλά εκείνος δεν συγκρατούσε σχεδόν τίποτα.

Για πρώτη φορά στη ζωή του, το παρελθόν δεν ήταν κάτι που μπορούσε να αφήσει πίσω του.

Είχε πρόσωπο.

Είχε δύο μικρά αγόρια.

Και είχε μια μητέρα που είχε περάσει τέσσερα χρόνια παλεύοντας μόνη της.

Το ίδιο βράδυ, ο Ναζάρ έστειλε μήνυμα στην Ολένα.

«Δεν θα σε πιέσω να μου πεις τίποτα που δεν θέλεις. Αλλά όταν νιώσεις έτοιμη, θέλω να ακούσω ολόκληρη την ιστορία. Όχι για να δικαιολογηθώ. Για να καταλάβω τι πέρασες.»

Η απάντηση ήρθε αρκετή ώρα αργότερα.

«Αύριο, στις έξι. Στο σπίτι μου. Τα παιδιά θα είναι εκεί, οπότε θέλω να είσαι ήρεμος και να μην κάνεις ερωτήσεις που δεν είναι έτοιμα να ακούσουν.»

Ο Ναζάρ απάντησε αμέσως.

«Θα είμαι εκεί.»

Την επόμενη ημέρα έφτασε στην ώρα του.

Το διαμέρισμα της Ολένα ήταν μικρό, αλλά προσεγμένο. Στο παράθυρο υπήρχαν γλάστρες με λουλούδια, ενώ στον τοίχο κρέμονταν παιδικές ζωγραφιές.

Σε μία από αυτές, δύο μικρά αγόρια κρατούσαν τα χέρια μιας γυναίκας. Δίπλα τους υπήρχε ένας ήλιος με ένα τεράστιο χαμόγελο.

Ο Ναζάρ στάθηκε μπροστά στη ζωγραφιά.

«Την έφτιαξαν τα παιδιά;» ρώτησε.

«Ο Μποχντάν και ο Τιμοφέι», απάντησε η Ολένα. «Τους αρέσει να ζωγραφίζουν την οικογένειά μας.»

Ο Ναζάρ κοίταξε ξανά την εικόνα.

Η οικογένειά μας.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο βαθιά είχε ριζώσει η ζωή των παιδιών χωρίς αυτόν.

Για εκείνα, η οικογένεια ήταν η μητέρα τους, το μικρό τους σπίτι και οι καθημερινές συνήθειες που είχαν δημιουργήσει μαζί.

Δεν υπήρχε κανένα κενό που περίμενε εκείνον να το γεμίσει.

Και ίσως αυτό ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που έπρεπε να αποδεχτεί.

Η Ολένα τού έδειξε μια καρέκλα.

«Κάθισε. Τα παιδιά ζωγραφίζουν στο δωμάτιό τους.»

Ο Ναζάρ κάθισε, ενώ εκείνη έβαζε νερό σε δύο ποτήρια.

«Θέλω να σου πω τι συνέβη μετά τη γέννησή τους», άρχισε η Ολένα. «Αλλά πρέπει να καταλάβεις κάτι. Δεν σου τα λέω για να αισθανθείς ένοχος. Η ενοχή δεν θα αλλάξει τίποτα από όσα έγιναν.»

«Το καταλαβαίνω.»

«Όχι ακόμη», είπε εκείνη ήρεμα. «Αλλά ίσως το καταλάβεις όταν ακούσεις.»

Και άρχισε να μιλά.

---

Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, η Ολένα είχε φτάσει στο νοσοκομείο με έντονους πόνους.

Η εγκυμοσύνη της δεν είχε εξελιχθεί όπως περίμενε. Οι γιατροί τής είχαν εξηγήσει ότι τα δίδυμα θα μπορούσαν να γεννηθούν πρόωρα και ότι θα χρειαζόταν στενή παρακολούθηση.

Παρόλο που φοβόταν, προσπαθούσε να παραμένει δυνατή.

Μιλούσε στα μωρά της κάθε βράδυ.

Τους έλεγε ότι θα τους έδειχνε τα χιονισμένα πάρκα του Κιέβου, ότι θα τους μάθαινε να διαβάζουν και ότι μια μέρα θα τους πήγαινε να δουν τη θάλασσα.

Δεν ήξερε αν την άκουγαν.

Αλλά ήθελε να πιστεύει πως οι φωνές της έφταναν μέχρι εκεί όπου βρίσκονταν.

Όταν οι πόνοι άρχισαν να δυναμώνουν, οι γιατροί αποφάσισαν ότι έπρεπε να γεννήσει νωρίτερα από το αναμενόμενο.

Η Ολένα θυμόταν ακόμη τον ψυχρό φωτισμό της αίθουσας, τις γρήγορες κινήσεις του προσωπικού και τις φωνές που αντάλλασσαν οδηγίες.

Και μετά, μέσα σε όλη εκείνη την αναστάτωση, άκουσε ένα κλάμα.

Ήταν το πρώτο της μωρό.

«Ένα αγοράκι», της είπε κάποιος.

Η Ολένα έκλαψε από ανακούφιση.

Λίγο αργότερα, άκουσε και το δεύτερο κλάμα.

Δύο αγόρια.

Δύο μικρές ζωές που είχαν μόλις αρχίσει.

Όμως η χαρά της δεν κράτησε πολύ.

Τα παιδιά ήταν πρόωρα και χρειάζονταν εξειδικευμένη φροντίδα. Οι γιατροί τα μετέφεραν για παρακολούθηση, εξηγώντας στην Ολένα ότι οι επόμενες ημέρες θα ήταν κρίσιμες.

Εκείνη ήθελε να τα δει.

Ήθελε να τα κρατήσει στην αγκαλιά της.

Ήθελε να τους πει ότι όλα θα πήγαιναν καλά.

Αλλά το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να περιμένει.

Κάθε φορά που άνοιγε η πόρτα, σηκωνόταν από την καρέκλα της.

Κάθε φορά που κάποιος γιατρός πλησίαζε, η καρδιά της σταματούσε για μια στιγμή.

Τη δεύτερη ημέρα, ένας γιατρός την κάλεσε να μιλήσουν.

Η Ολένα σηκώθηκε αμέσως.

«Τι συμβαίνει;» ρώτησε.

Ο γιατρός προσπάθησε να της εξηγήσει με προσεκτικά λόγια ότι το ένα από τα μωρά χρειαζόταν περισσότερη υποστήριξη και ότι η κατάστασή του απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή.

«Κάνουμε ό,τι μπορούμε», της είπε. «Αλλά πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για μια δύσκολη πορεία.»

Η Ολένα ένιωσε τα γόνατά της να λυγίζουν.

«Θα ζήσει;»

Ο γιατρός δεν της έδωσε την απόλυτη βεβαιότητα που ζητούσε.

«Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ κάτι τέτοιο. Θα παρακολουθούμε στενά την κατάστασή του.»

Η Ολένα γύρισε στο δωμάτιό της και κάθισε στο κρεβάτι.

Δεν έκλαψε αμέσως.

Έμεινε ακίνητη, κοιτάζοντας τα χέρια της.

Ύστερα έβγαλε από την τσάντα της ένα μικρό σημειωματάριο και άνοιξε την πρώτη σελίδα.

Εκεί είχε γράψει τα ονόματα που είχε επιλέξει για τα παιδιά της.

Μποχντάν.

Τιμοφέι.

Τα πέρασε με το δάχτυλό της και ψιθύρισε:

«Δεν μπορείτε να φύγετε. Δεν σας έχω καν γνωρίσει ακόμη.»

Εκείνη τη νύχτα, η Ολένα δεν κοιμήθηκε.

Κάθε φορά που άκουγε βήματα στον διάδρομο, σηκωνόταν.

Κάθε φορά που κάποιος περνούσε μπροστά από την πόρτα της, κρατούσε την αναπνοή της.

Και κάθε φορά που κοιτούσε το κινητό της, σκεφτόταν τον Ναζάρ.

Όχι επειδή πίστευε ότι εκείνος θα μπορούσε να λύσει τα πάντα.

Αλλά επειδή, μέσα στον φόβο της, ήθελε να υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που να γνωρίζει ότι τα παιδιά τους είχαν έρθει στον κόσμο.

Ήθελε να μπορεί να του πει ότι ο ένας από τους γιους τους πάλευε για τη ζωή του.

Ότι ο άλλος ήταν επίσης μικροσκοπικός και ευάλωτος.

Ότι χρειαζόταν κάποιον να της κρατήσει το χέρι.

Αλλά δεν τον κάλεσε.

Θυμήθηκε την επιστολή που είχε στείλει.

Θυμήθηκε ότι δεν είχε λάβει ποτέ απάντηση.

Και φοβήθηκε πως, αν τηλεφωνούσε, θα άκουγε ξανά την ίδια ψυχρή σιωπή.

Έτσι, παρέμεινε μόνη.

Και προσευχόταν να ζήσουν και τα δύο παιδιά της.

---

«Γιατί δεν με πήρες τηλέφωνο;» ρώτησε ο Ναζάρ, όταν η Ολένα σταμάτησε για λίγο.

Η φωνή του ήταν χαμηλή.

Η Ολένα τον κοίταξε.

«Αυτή είναι η ερώτηση που περίμενα ότι θα μου έκανες.»

«Έπρεπε να είμαι εκεί.»

«Ναι», απάντησε εκείνη. «Θα έπρεπε.»

Ο Ναζάρ χαμήλωσε το κεφάλι.

«Δεν θα προσπαθήσω να δικαιολογηθώ.»

«Δεν θέλω να ακούσω δικαιολογίες. Θέλω να καταλάβεις ότι εκείνη τη νύχτα δεν είχα την πολυτέλεια να περιμένω να αποφασίσεις αν ήθελες να είσαι πατέρας.»

Ο Ναζάρ ένιωσε τα μάτια του να γεμίζουν δάκρυα.

«Τι συνέβη μετά;»

Η Ολένα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Τα παιδιά άρχισαν σιγά σιγά να σταθεροποιούνται. Δεν ήταν εύκολο. Υπήρχαν μέρες που φοβόμουν να ελπίσω και νύχτες που έκλαιγα τόσο πολύ, ώστε το πρωί δεν μπορούσα να μιλήσω κανονικά.»

Σταμάτησε για λίγο.

«Όταν επιτέλους μπόρεσα να τα κρατήσω στην αγκαλιά μου, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα έκανα τα πάντα για να μην αισθανθούν ποτέ πως ήταν ανεπιθύμητα.»

Ο Ναζάρ την άκουγε χωρίς να τη διακόπτει.

«Αλλά δεν μπορούσα να τους δώσω τα πάντα», συνέχισε εκείνη. «Δεν μπορούσα να είμαι ταυτόχρονα η μητέρα τους και ο πατέρας τους. Δεν μπορούσα να τους προστατεύω από κάθε δυσκολία. Μπορούσα μόνο να είμαι εκεί, κάθε μέρα, ακόμη κι όταν ήμουν εξαντλημένη.»

«Και το έκανες», είπε ο Ναζάρ.

«Ναι. Το έκανα.»

Για πρώτη φορά, δεν υπήρχε θυμός στη φωνή της.

Υπήρχε μόνο η κούραση ενός ανθρώπου που είχε σηκώσει μόνος του ένα βάρος για πολύ καιρό.

Ο Ναζάρ κοίταξε προς την πόρτα του παιδικού δωματίου.

Άκουσε τα αγόρια να γελούν.

Ένας από τους μικρούς ήχους της καθημερινότητάς τους τού φάνηκε πιο πολύτιμος από οποιαδήποτε επιτυχία είχε γνωρίσει.

«Δεν μπορώ να αλλάξω εκείνα τα χρόνια», είπε. «Αλλά μπορώ να προσπαθήσω να είμαι εδώ από τώρα και πέρα.»

Η Ολένα δεν χαμογέλασε.

«Μπορείς να προσπαθήσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα θα είναι εύκολα.»

«Το ξέρω.»

«Και δεν θα σου επιτρέψω να χρησιμοποιήσεις τα χρήματά σου για να αποφασίζεις για τη ζωή τους χωρίς εμένα.»

«Δεν θα το κάνω.»

«Αν θέλεις να συμμετέχεις, θα πρέπει να συνεργαζόμαστε. Να μιλάμε. Να συμφωνούμε για το σχολείο τους, την υγεία τους και όσα χρειάζονται. Και αν κάποια στιγμή δυσκολευτείς, θα πρέπει να το πεις. Δεν θα εξαφανιστείς απλώς.»

Ο Ναζάρ έγνεψε καταφατικά.

«Συμφωνώ.»

Η Ολένα τον κοίταξε για πολλή ώρα.

Ίσως προσπαθούσε να καταλάβει αν ο άνθρωπος απέναντί της ήταν πραγματικά διαφορετικός ή αν η σημερινή του μεταμέλεια θα εξαφανιζόταν μόλις η ζωή του γινόταν ξανά απαιτητική.

«Θα δούμε», είπε τελικά.

Τότε η πόρτα του παιδικού δωματίου άνοιξε.

Ο Τιμοφέι εμφανίστηκε κρατώντας μια ζωγραφιά.

«Μαμά! Κοίτα τι έφτιαξα!»

Πλησίασε και άπλωσε το χαρτί πάνω στο τραπέζι.

Είχε ζωγραφίσει τρεις ανθρώπους μπροστά από ένα σπίτι. Στο κέντρο βρισκόταν η Ολένα, ενώ δεξιά και αριστερά στέκονταν τα δύο αγόρια.

Στην άκρη της σελίδας, όμως, υπήρχε και ένας τέταρτος άνθρωπος.

Ένας ψηλός άντρας με σκούρα μαλλιά.

Ο Ναζάρ κοίταξε τη ζωγραφιά.

«Ποιος είναι αυτός;» ρώτησε ο Τιμοφέι, δείχνοντάς τον.

«Είναι ο κύριος που ήρθε χθες στο πάρκο», είπε το αγόρι. «Τον έβαλα κι αυτόν στην οικογένειά μας.»

Η Ολένα πάγωσε.

Ο Ναζάρ ένιωσε έναν κόμπο στον λαιμό του.

«Γιατί τον έβαλες εκεί;» ρώτησε απαλά.

Ο Τιμοφέι ανασήκωσε τους ώμους.

«Δεν ξέρω. Μου φάνηκε ότι ήθελε να είναι μαζί μας.»

Κανείς δεν μίλησε για μερικά δευτερόλεπτα.

Ο Ναζάρ κοίταξε το παιδί.

Δεν του είπε ότι ήταν ο πατέρας του.

Δεν του είπε ότι είχε χάσει τέσσερα χρόνια.

Δεν του ζήτησε να τον αγαπήσει.

Απλώς χαμογέλασε.

«Είναι πολύ όμορφη ζωγραφιά.»

Ο Τιμοφέι χαμογέλασε περήφανα και επέστρεψε στο δωμάτιό του.

Η Ολένα πήρε τη ζωγραφιά και την ακούμπησε προσεκτικά πάνω στο τραπέζι.

«Τα παιδιά έχουν έναν τρόπο να βλέπουν πράγματα που οι μεγάλοι προσπαθούν να κρύψουν», είπε.

Ο Ναζάρ δεν απάντησε.

Για πρώτη φορά, ένιωσε ότι ίσως υπήρχε μια μικρή πιθανότητα να δημιουργηθεί κάτι ανάμεσά τους.

Όχι αμέσως.

Όχι χωρίς δυσκολίες.

Αλλά ίσως, μέρα με τη μέρα, να μπορούσε να γίνει ένας άνθρωπος που τα παιδιά του θα εμπιστεύονταν.

Και τότε χτύπησε το τηλέφωνό του.

Ήταν η Μαρία.

«Κύριε Χριτσένκο, συγγνώμη που σας ενοχλώ. Πρέπει να επιστρέψετε στο γραφείο.»

Ο Ναζάρ απομακρύνθηκε λίγο.

«Τι συνέβη;»

«Ο Βίκτορ έμαθε ότι εξετάζουμε την παλιά αλληλογραφία. Έχει ήδη επικοινωνήσει με το νομικό τμήμα και ζητά πρόσβαση σε ορισμένα αρχεία.»

Ο Ναζάρ συνοφρυώθηκε.

«Για ποιο λόγο;»

«Δεν γνωρίζω ακόμη. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Η ομάδα που εξετάζει την υπόθεση βρήκε μια παλιά εσωτερική αναφορά. Φαίνεται ότι η επιστολή της Ολένα δεν ήταν το μοναδικό έγγραφο που δεν προωθήθηκε τότε.»

Ο Ναζάρ ένιωσε το αίμα του να παγώνει.

«Τι άλλο υπήρχε;»

Η Μαρία πήρε μια ανάσα.

«Δεν έχω ολόκληρη την εικόνα ακόμη. Αλλά η αναφορά αναφέρει ότι υπήρξε και δεύτερη προσπάθεια επικοινωνίας.»

Ο Ναζάρ κοίταξε την Ολένα.

Εκείνη είχε καταλάβει από την έκφρασή του ότι κάτι είχε συμβεί.

«Πρέπει να φύγεις;» τον ρώτησε.

Ο Ναζάρ δίστασε.

Για πρώτη φορά, είχε δύο διαφορετικές ευθύνες που απαιτούσαν την προσοχή του.

Από τη μία, υπήρχε η εταιρεία του και μια πιθανή αποκάλυψη που αφορούσε τον άνθρωπο που τον είχε προδώσει.

Από την άλλη, υπήρχε το σπίτι όπου τα παιδιά του ζωγράφιζαν οικογένειες χωρίς να γνωρίζουν ακόμη ποιος ήταν πραγματικά εκείνος.

«Ναι», είπε τελικά. «Αλλά θα επιστρέψω.»

Η Ολένα δεν του ζήτησε να μείνει.

Δεν του είπε ότι τον πίστευε.

Απλώς έγνεψε.

Ο Ναζάρ πήρε το παλτό του και κατευθύνθηκε προς την πόρτα.

Πριν φύγει, γύρισε προς το μέρος της.

«Σε ευχαριστώ που μου είπες την αλήθεια.»

Η Ολένα τον κοίταξε.

«Μην με ευχαριστείς επειδή έκανα αυτό που έπρεπε να είχες δικαίωμα να γνωρίζεις από την αρχή.»

Ο Ναζάρ έφυγε χωρίς να πει τίποτα άλλο.

Στο αυτοκίνητο, η Μαρία τού έστειλε ένα αντίγραφο της εσωτερικής αναφοράς.

Στην πρώτη σελίδα υπήρχε η ημερομηνία της δεύτερης επικοινωνίας.

Στη δεύτερη, μια σημείωση για ένα έγγραφο που είχε επιστραφεί χωρίς να παραδοθεί στον Ναζάρ.

Και στην τρίτη, μια χειρόγραφη παρατήρηση που δεν είχε καταγραφεί ποτέ στο επίσημο αρχείο.

Ο Ναζάρ διάβασε τις λέξεις αργά.

Ύστερα τις ξαναδιάβασε.

«Η δεύτερη ειδοποίηση δεν πρέπει να φτάσει στον κύριο Χριτσένκο μέχρι να ολοκληρωθεί η συμφωνία χρηματοδότησης.»

Κάτω από τη σημείωση υπήρχε μια υπογραφή.

Αυτή τη φορά, δεν ήταν του Βίκτορ.

Ήταν κάποιου άλλου.

Κάποιου που είχε συμμετάσχει στις σημαντικότερες αποφάσεις της εταιρείας του.

Κάποιου που γνώριζε ακριβώς πόσο σημαντική ήταν η συμφωνία χρηματοδότησης για τον Ναζάρ.

Και κάποιου που ίσως είχε περισσότερα να χάσει απ' όσα μπορούσε να φανταστεί.

Ο Ναζάρ σήκωσε το βλέμμα από την οθόνη.

Η αλήθεια είχε αρχίσει να αποκαλύπτεται.

Αλλά όσο περισσότερο έψαχνε, τόσο πιο ξεκάθαρο γινόταν ότι η απουσία του από τη ζωή των γιων του δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα μιας χαμένης επιστολής.

Κάποιος είχε κάνει επιλογές για λογαριασμό του.

Και τώρα, ο Ναζάρ ήταν αποφασισμένος να μάθει ποιος είχε οργανώσει ολόκληρη αυτή τη σιωπή.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…