ΜΕΡΟΣ 3: ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΡΟΣΠΟΙΗΘΗΚΑ ΟΤΙ ΥΠΑΚΟΥΩ — ΚΑΙ ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Όλη την ημέρα προσπαθούσα να σκεφτώ καθαρά.

Δεν ήμουν αστυνομικός ούτε γιατρός. Δεν ήξερα τι μπορούσε να περιέχει ένα τέτοιο φιαλίδιο, ούτε είχα τρόπο να καταλάβω αν οι ζαλάδες μου συνδέονταν πράγματι με το ρόφημα. Αυτό που ήξερα ήταν ότι ο σύζυγός μου έκρυβε κάτι από εμένα και ότι η συμπεριφορά του με είχε τρομάξει.

Δεν ήθελα να τον κατηγορήσω χωρίς αποδείξεις. Αλλά δεν μπορούσα να συνεχίσω να πίνω κάτι που δεν γνώριζα τι περιείχε.

Το απόγευμα τηλεφώνησα στη Σούζαν.

Για αρκετά δευτερόλεπτα δεν μίλησε καμία μας.

«Μαμά;» είπε τελικά. «Δεν περίμενα να με πάρεις.»

Έκλεισα τα μάτια.

«Ξέρω ότι δεν ήσουν σύμφωνη με τον γάμο μου.»

«Δεν ήμουν», απάντησε. «Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπώ.»

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Χρειάζομαι να μιλήσω με κάποιον.»

Η φωνή της μαλάκωσε αμέσως.

«Τι συνέβη;»

Της περιέγραψα τις ζαλάδες, το φιαλίδιο και το τηλεφώνημα που είχα ακούσει μέσα στη νύχτα. Δεν της έκρυψα τον φόβο μου, ούτε προσπάθησα να παρουσιάσω τα πράγματα πιο ήπια απ’ όσο ήταν.

Όταν τελείωσα, επικράτησε σιωπή.

«Μαμά, άκουσέ με προσεκτικά», είπε. «Δεν ξέρουμε ακόμη τι συμβαίνει. Αλλά δεν πρέπει να πιεις ξανά αυτό το ρόφημα. Αν φοβάσαι ότι κινδυνεύεις, έλα να μείνεις μαζί μου ή πήγαινε σε ένα ασφαλές μέρος.»

«Δεν θέλω να κάνω σκηνή.»

«Δεν μιλάμε για σκηνή! Μιλάμε για την ασφάλειά σου.»

Τα λόγια της με έκαναν να συνειδητοποιήσω πόσο καιρό προσπαθούσα να διατηρήσω την εικόνα ενός ευτυχισμένου γάμου, ακόμη κι όταν κάτι μέσα μου έλεγε ότι δεν ήμουν καλά.

Συμφωνήσαμε να επικοινωνήσουμε ξανά το επόμενο πρωί.

Δεν της είπα ότι σκόπευα να κρατήσω δείγμα από το ρόφημα. Δεν ήθελα να την αναστατώσω περισσότερο πριν μάθω κάτι συγκεκριμένο.

Το βράδυ, ο Ντάνιελ επέστρεψε με λουλούδια.

«Για την πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου», είπε, αφήνοντας το μπουκέτο στο τραπέζι.

Τον ευχαρίστησα και προσπάθησα να χαμογελάσω.

Εκείνος με φίλησε και με ρώτησε πώς πέρασα τη μέρα μου. Του είπα ότι διάβασα λίγο, τηλεφώνησα σε μια φίλη και ξεκουράστηκα.

Δεν ανέφερα τη Σούζαν.

Δεν ανέφερα το φιαλίδιο.

Και, κυρίως, δεν ανέφερα το τηλεφώνημα που είχα ακούσει.

Λίγο αργότερα, ο Ντάνιελ πήγε στην κουζίνα.

Όταν επέστρεψε, κρατούσε το γνώριμο φλιτζάνι.

«Το αγαπημένο σου.»

Το άφησε μπροστά μου και κάθισε απέναντι.

Το κοίταξα.

Για έξι μήνες, αυτό το μικρό τελετουργικό είχε γίνει μέρος της ζωής μας. Κάθε βράδυ, ο άντρας που αγαπούσα ετοίμαζε ένα ζεστό ρόφημα και μου ζητούσε να το πιω. Εγώ το δεχόμουν, επειδή πίστευα πως ήταν ένας τρόπος να μου δείξει την αγάπη του.

Τώρα, το φλιτζάνι έμοιαζε με μια ερώτηση στην οποία δεν ήξερα ακόμη την απάντηση.

«Δεν θα το πιεις;» με ρώτησε.

«Σε λίγο.»

Σηκώθηκε και πήγε προς το παράθυρο για να απαντήσει σε ένα μήνυμα στο κινητό του.

Τότε πήρα το φλιτζάνι και άδειασα προσεκτικά το περιεχόμενό του σε ένα μικρό, καθαρό δοχείο που είχα ετοιμάσει από πριν. Δεν ήθελα να κάνω κανένα πείραμα ούτε να δοκιμάσω μόνη μου το υγρό. Ήθελα μόνο να το εξετάσει κάποιος ειδικός.

Έπειτα επέστρεψα το άδειο φλιτζάνι στη θέση του.

Όταν ο Ντάνιελ γύρισε, με κοίταξε.

«Το τελείωσες;»

«Ναι», απάντησα.

Για μια στιγμή, το πρόσωπό του φωτίστηκε από ικανοποίηση.

«Μπράβο. Θα δεις ότι θα αισθανθείς καλύτερα.»

Η φράση του με έκανε να νιώσω ναυτία.

Δεν ήξερα αν το υγρό περιείχε κάτι επικίνδυνο. Δεν ήξερα αν ο Ντάνιελ είχε προκαλέσει τις ζαλάδες μου. Αλλά η βεβαιότητά του ότι έπρεπε να πιω το ρόφημα, χωρίς να μου εξηγεί τι ήταν, είχε πλέον γίνει αβάσταχτη.

Το επόμενο πρωί, περίμενα να φύγει.

Τον φίλησα στην πόρτα και τον παρακολούθησα να απομακρύνεται με το αυτοκίνητό του.

Ύστερα πήρα το δοχείο, το έβαλα με ασφάλεια σε μια τσάντα και κατευθύνθηκα σε ένα ιδιωτικό εργαστήριο που μου είχαν συστήσει.

Στη ρεσεψιόν εξήγησα ότι ήθελα να εξεταστεί ένα δείγμα από ρόφημα και ότι ανησυχούσα για πιθανή επιμόλυνση.

Η υπάλληλος με ρώτησε αν γνώριζα τι ακριβώς έπρεπε να αναζητήσουν.

«Όχι», απάντησα. «Γι’ αυτό ήρθα εδώ.»

Κατέγραψε τα στοιχεία μου και με ενημέρωσε ότι θα χρειαζόταν χρόνος για να ολοκληρωθούν οι κατάλληλες αναλύσεις.

Έφυγα από το εργαστήριο χωρίς να αισθάνομαι καλύτερα. Είχα κάνει ένα βήμα προς την αλήθεια, αλλά δεν ήξερα αν αυτό που θα μάθαινα θα με ανακούφιζε ή θα με διέλυε.

Οι επόμενες δύο ημέρες ήταν οι πιο δύσκολες της ζωής μου.

Ο Ντάνιελ συνέχισε να συμπεριφέρεται όπως πάντα. Μου έφερε πρωινό, με ρώτησε αν ήθελα να πάμε μια βόλτα και το βράδυ ετοίμασε ξανά το ρόφημα.

Αυτή τη φορά αρνήθηκα.

«Δεν θέλω, Ντάνιελ. Δεν αισθάνομαι καλά.»

Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.

«Πρέπει να το πιεις.»

«Δεν θέλω.»

«Μάργκαρετ, σου είπα ότι θα σε βοηθήσει.»

«Και εγώ σου λέω ότι δεν θέλω να το πιω.»

Για πρώτη φορά από τον γάμο μας, σηκώθηκε απότομα και άφησε το φλιτζάνι στον πάγκο με τόση δύναμη, ώστε το κουταλάκι χτύπησε στο πιατάκι.

«Δεν καταλαβαίνεις ότι προσπαθώ να σε φροντίσω;»

Δεν απάντησα.

Εκείνος πήρε το φλιτζάνι και βγήκε από την κουζίνα.

Την επόμενη ημέρα, ενώ καθόμουν στο σαλόνι, χτύπησε το τηλέφωνό μου.

Ήταν το εργαστήριο.

«Κυρία Μάργκαρετ», είπε μια σοβαρή φωνή, «τα αποτελέσματα είναι διαθέσιμα. Ο γιατρός θα ήθελε να σας δει αυτοπροσώπως, το συντομότερο δυνατό.»

«Μπορείτε να μου πείτε τι βρήκατε;»

«Θα ήταν καλύτερο να συζητήσετε τα αποτελέσματα απευθείας με τον γιατρό.»

Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.

«Είναι κάτι σοβαρό;»

Ακολούθησε μια σύντομη παύση.

«Σας παρακαλώ, ελάτε όσο πιο σύντομα μπορείτε.»

Έκλεισα το τηλέφωνο και έμεινα ακίνητη.

Δεν ήξερα ακόμη τι είχε βρεθεί στο δείγμα. Δεν ήξερα αν ο Ντάνιελ είχε πράγματι κάνει κάτι εναντίον μου. Ήξερα μόνο ότι οι άνθρωποι του εργαστηρίου δεν μου μιλούσαν πλέον σαν να επρόκειτο για μια συνηθισμένη εξέταση.

Και όταν έφτασα στο γραφείο του γιατρού, κατάλαβα από το πρόσωπό του ότι η αναμονή είχε τελειώσει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️