ΜΕΡΟΣ 3 — «Μπαμπά… γεννήθηκε;» — Η φωνή που περίμενε επτά μήνες

Η Τζοάνα δεν μπορούσε να κουνηθεί.

Ούτε να μιλήσει.

Ούτε καν να αναπνεύσει κανονικά.

Στεκόταν στο κρεβάτι του νοσοκομείου, κρατώντας το νεογέννητο στην αγκαλιά της, ενώ ο Δρ. Ρόμπερτ Ράιτ κρατούσε το τηλέφωνο στο αυτί του.

Από την άλλη άκρη της γραμμής ακουγόταν μια αδύναμη αντρική ανάσα.

Μια φωνή που η Τζοάνα θα αναγνώριζε ανάμεσα σε χίλιες.

Μια φωνή που είχε ακούσει αμέτρητες φορές πριν κοιμηθεί.

Μια φωνή που είχε ονειρευτεί να ακούσει ξανά για επτά ολόκληρους μήνες.

Η φωνή του Λόγκαν.

«Μπαμπά… γεννήθηκε;»

Ο Ρόμπερτ έκλεισε τα μάτια.

Για μια στιγμή δεν μίλησε.

Ο γιος του περίμενε.

«Μπαμπά;»

«Ναι.»

Η φωνή του Ρόμπερτ έτρεμε.

«Γεννήθηκε.»

Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε ένας βαθύς αναστεναγμός.

«Είναι καλά;»

Ο γιατρός κοίταξε το μωρό.

«Είναι υγιέστατος.»

Σιωπή.

Ύστερα ο Λόγκαν ψιθύρισε:

«Αγόρι ή κορίτσι;»

Ο Ρόμπερτ κοίταξε την Τζοάνα.

«Αγόρι.»

Η ανάσα του Λόγκαν κόπηκε.

Για μερικά δευτερόλεπτα δεν ακούστηκε τίποτα.

Και μετά…

ένα κλάμα.

Όχι δυνατό.

Όχι θεατρικό.

Ένα πνιχτό κλάμα ανθρώπου που προσπαθούσε για μήνες να πείσει τον εαυτό του ότι δεν είχε πλέον δικαίωμα να ελπίζει.

«Αγόρι…»

Ο Ρόμπερτ σκούπισε τα μάτια του.

«Ναι.»

«Έχει…»

Ο Λόγκαν σταμάτησε.

«Έχει τα μάτια της;»

Ο Ρόμπερτ χαμογέλασε μέσα στα δάκρυά του.

«Δεν τον έχω κοιτάξει αρκετά για να σου πω.»

Ήταν ψέμα.

Τον είχε κοιτάξει.

Και κάτι στο πρόσωπό του είχε κάνει τον κόσμο του να σταματήσει.

Το μικρό σημάδι πίσω από το αυτί.

Το ίδιο σημάδι που είχε ο Λόγκαν όταν ήταν παιδί.

Το σημάδι που ο Ρόμπερτ είχε φιλήσει αμέτρητες φορές όταν ο γιος του ήταν μικρός.

Το σημάδι που τον είχε κάνει να καταλάβει αμέσως ποιον είχε μπροστά του.

«Μπορώ να τον δω;»

Η ερώτηση του Λόγκαν έκανε την Τζοάνα να παγώσει.

Ο Ρόμπερτ κοίταξε εκείνη.

«Ναι.»

«Τώρα;»

«Ναι.»

«Μπορώ να…»

Η φωνή του έσπασε.

«Μπορώ να μιλήσω στη μητέρα του;»

Η Τζοάνα έκλεισε τα μάτια.

Τόσους μήνες περίμενε να ακούσει αυτή τη φράση.

Και τώρα που επιτέλους την άκουγε…

δεν ήξερε τι να κάνει.

Ο Ρόμπερτ τής έτεινε το τηλέφωνο.

Τα χέρια της έτρεμαν.

Το πήρε.

Δεν μίλησε αμέσως.

Ούτε εκείνος.

Για αρκετά δευτερόλεπτα άκουγαν μόνο ο ένας την ανάσα του άλλου.

Ύστερα…

«Τζοάνα;»

Η καρδιά της διαλύθηκε.

Ήταν εκείνος.

Ζωντανός.

Όχι ανάμνηση.

Όχι όνειρο.

Όχι φαντασία.

Ο Λόγκαν.

«Ναι.»

Μία μόνο λέξη.

Αλλά βγήκε από μέσα της σαν λυγμός.

«Θεέ μου…»

Ο Λόγκαν έκλαψε.

«Συγγνώμη.»

Η Τζοάνα έκλεισε τα μάτια.

«Μη λες αυτή τη λέξη.»

«Πρέπει.»

«Όχι ακόμα.»

«Τζοάνα…»

«Μου είπες ότι έφευγες επειδή δεν με αγαπούσες αρκετά.»

«Δεν είπα ποτέ—»

«Δεν χρειαζόταν να το πεις.»

Η φωνή της έτρεμε.

«Το κατάλαβα μόνη μου.»

Σιωπή.

«Κάθε μέρα περίμενα να γυρίσεις.»

Ο Λόγκαν άφησε έναν λυγμό.

«Κάθε μέρα ήθελα να γυρίσω.»

«Τότε γιατί δεν το έκανες;»

«Γιατί φοβόμουν.»

«Εμένα;»

«Όχι.»

«Τότε ποιον;»

Ο Λόγκαν πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Τον θάνατο.»

Η Τζοάνα δεν απάντησε.

«Όταν έμαθα για την ασθένεια, πίστευα ότι είχα τελειώσει. Μου έλεγαν ότι μπορεί να έχω μόνο λίγους μήνες. Κι εγώ σκεφτόμουν ότι σε λίγους μήνες θα με έβλεπες να πεθαίνω.»

«Θα έμενα.»

«Το ξέρω.»

«Τότε γιατί αποφάσισες για μένα;»

Η ερώτηση αυτή τον διέλυσε.

«Δεν ξέρω.»

Η φωνή του ήταν σχεδόν ψίθυρος.

«Ήμουν φοβισμένος. Και νόμιζα ότι αν σε άφηνα να με μισήσεις, κάποια στιγμή θα με ξεχνούσες.»

Η Τζοάνα κοίταξε το μωρό.

«Δεν σε ξέχασα.»

Ο Λόγκαν έκλαψε.

«Το ξέρω τώρα.»

«Πώς;»

«Γιατί ο πατέρας μου μου είπε ότι είσαι εκεί.»

Η Τζοάνα κοίταξε τον Ρόμπερτ.

Ο γιατρός στεκόταν λίγο πιο μακριά, αφήνοντάς τους να μιλήσουν.

«Δεν έφυγες από το νοσοκομείο;»

«Όχι.»

«Πού είσαι;»

Ο Λόγκαν δίστασε.

«Σε μια κλινική.»

«Ποια κλινική;»

Ο Ρόμπερτ πλησίασε.

«Τζοάνα, είναι καλύτερα να σου εξηγήσω εγώ.»

Εκείνη του έδωσε το τηλέφωνο.

Ο Ρόμπερτ κοίταξε τον γιο του στην οθόνη.

Η κλήση είχε πλέον μετατραπεί σε βιντεοκλήση.

Το πρόσωπο του Λόγκαν εμφανίστηκε.

Η Τζοάνα έμεινε ακίνητη.

Είχε αλλάξει.

Τα μαλλιά του ήταν πολύ πιο κοντά.

Το πρόσωπό του ήταν πιο αδύνατο.

Υπήρχαν μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια του.

Έμοιαζε κουρασμένος.

Αλλά ήταν εκεί.

Ζωντανός.

Η Τζοάνα έβαλε το χέρι στο στόμα της.

«Λόγκαν…»

Εκείνος χαμογέλασε αδύναμα.

«Γεια σου.»

Η Τζοάνα δεν άντεξε.

Έκλαψε.

Και ο Λόγκαν έκλαψε μαζί της.

Για πρώτη φορά μετά από επτά μήνες, κανείς από τους δύο δεν προσποιούνταν ότι ήταν δυνατός.

Ο Ρόμπερτ γύρισε διακριτικά προς την πόρτα.

Ήθελε να τους αφήσει μόνους.

Όμως πριν φύγει, ο Λόγκαν τον σταμάτησε.

«Μπαμπά.»

«Ναι;»

«Θέλω να δω τον γιο μου.»

Ο Ρόμπερτ κοίταξε την Τζοάνα.

Εκείνη δεν είπε τίποτα.

Μόνο έγνεψε.

Πλησίασε στο κρεβάτι.

Έσκυψε το τηλέφωνο προς το μωρό.

Ο Λόγκαν είδε για πρώτη φορά το παιδί του.

Και σταμάτησε να αναπνέει.

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

«Είναι… τόσο μικρός.»

Η Τζοάνα χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της.

«Ναι.»

«Έχει τα χέρια σου.»

«Και τη μύτη σου.»

Ο Λόγκαν γέλασε για πρώτη φορά.

Ένα μικρό, αδύναμο γέλιο.

«Έχει το σημάδι.»

Η Τζοάνα κοίταξε πίσω από το αυτί του μωρού.

«Το πρόσεξες;»

«Φυσικά.»

Η φωνή του μαλάκωσε.

«Το είχα κι εγώ.»

Η Τζοάνα δεν απάντησε.

Ο Λόγκαν κοίταξε το παιδί.

«Του έδωσες όνομα;»

Η Τζοάνα πάγωσε.

«Όχι ακόμα.»

«Γιατί;»

«Περίμενα.»

«Τι;»

Εκείνη τον κοίταξε.

«Εσένα.»

Ο Λόγκαν έκλεισε τα μάτια.

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του.

«Δεν το αξίζω.»

Η Τζοάνα πήρε βαθιά ανάσα.

«Αυτό δεν αποφασίζεται σε μία τηλεφωνική κλήση.»

Ο Λόγκαν έγνεψε.

«Έχεις δίκιο.»

«Έκανες μια επιλογή για εμάς χωρίς να μας ρωτήσεις.»

«Το ξέρω.»

«Και μου πήρες επτά μήνες.»

«Το ξέρω.»

«Μου πήρες την εγκυμοσύνη μου.»

«Το ξέρω.»

«Μου πήρες τη δυνατότητα να είμαι δίπλα σου όταν φοβόσουν.»

Ο Λόγκαν έσκυψε το κεφάλι.

«Το ξέρω.»

«Αλλά δεν θα αφήσω τον γιο μας να πληρώσει για τις δικές μας αποφάσεις.»

Ο Λόγκαν σήκωσε αργά τα μάτια.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Η Τζοάνα κοίταξε το παιδί.

«Σημαίνει ότι έχεις έναν γιο.»

Ο Λόγκαν έβαλε το χέρι στο πρόσωπό του.

«Θέλω να τον γνωρίσω.»

«Θα τον γνωρίσεις.»

«Πότε;»

Η Τζοάνα δεν απάντησε αμέσως.

«Όταν μπορέσεις να σταθείς μπροστά του και να του πεις την αλήθεια.»

«Θα το κάνω.»

«Όλη την αλήθεια.»

«Όλη.»

Ο Ρόμπερτ, που παρακολουθούσε σιωπηλός, πήρε μια βαθιά ανάσα.

Ήξερε όμως κάτι που ούτε ο Λόγκαν ούτε η Τζοάνα είχαν συνειδητοποιήσει ακόμη.

Η θεραπεία του Λόγκαν δεν είχε ολοκληρωθεί.

Η μεταμόσχευση που είχε γίνει δύο μήνες νωρίτερα είχε πετύχει, αλλά οι επιπλοκές ήταν σοβαρές.

Και υπήρχε ένα τελευταίο αποτέλεσμα εξετάσεων που δεν είχε τολμήσει ακόμη να τους αποκαλύψει.

Ένα αποτέλεσμα που θα μπορούσε να αλλάξει ξανά τα πάντα.

Ο Ρόμπερτ έβγαλε το κινητό από την τσέπη του.

Το κοίταξε.

Στην οθόνη υπήρχε ένα μήνυμα από το εργαστήριο.

«Τα αποτελέσματα των τελευταίων εξετάσεων είναι διαθέσιμα.»

Ο Ρόμπερτ ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.

Για μια στιγμή σκέφτηκε να μην το ανοίξει.

Όμως ήξερε ότι δεν μπορούσε να κρύβεται για πάντα.

Πάτησε το μήνυμα.

Διάβασε την πρώτη γραμμή.

Και το πρόσωπό του άλλαξε.

Η Τζοάνα το παρατήρησε.

«Γιατρέ;»

Ο Ρόμπερτ δεν απάντησε.

«Τι συνέβη;»

Ο Λόγκαν, μέσα από την οθόνη, τον κοίταξε ανήσυχος.

«Μπαμπά;»

Ο Ρόμπερτ σήκωσε αργά το βλέμμα.

Τα μάτια του είχαν γεμίσει ξανά δάκρυα.

Αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν δάκρυα χαράς.

Ήταν φόβος.

Γιατί τα αποτελέσματα έδειχναν κάτι που κανείς τους δεν περίμενε.

Κάτι που σήμαινε ότι η μάχη του Λόγκαν μπορεί να μην είχε τελειώσει.

Και τώρα που είχε επιτέλους βρει ξανά την οικογένειά του…

ίσως να μην είχε όσο χρόνο πίστευαν.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4