ΜΕΡΟΣ 4 — «Νόμιζα ότι είχα κερδίσει τον χρόνο μου… μέχρι που διάβασα αυτές τις εξετάσεις»
Ο Δρ. Ρόμπερτ Ράιτ παρέμενε ακίνητος.
Το κινητό βρισκόταν ακόμα στο χέρι του.
Στην οθόνη υπήρχαν λίγες μόνο γραμμές.
Όμως αυτές οι λίγες γραμμές ήταν αρκετές για να του κόψουν την ανάσα.
Η Τζοάνα τον παρακολουθούσε.
«Γιατρέ;»
Καμία απάντηση.
«Τι γράφουν τα αποτελέσματα;»
Ο Ρόμπερτ κατάπιε δύσκολα.
Ο Λόγκαν, από την οθόνη του τηλεφώνου, είχε καταλάβει ήδη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
«Μπαμπά…»
Ο Ρόμπερτ σήκωσε το βλέμμα.
«Λόγκαν, πρέπει να μιλήσουμε.»
«Για τις εξετάσεις;»
Ο Ρόμπερτ έμεινε σιωπηλός.
Ο γιος του χαμογέλασε πικρά.
«Το ήξερα.»
«Τι ήξερες;»
«Ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.»
Η Τζοάνα πλησίασε.
«Τι συμβαίνει;»
Ο Ρόμπερτ κοίταξε και τους δύο.
Για πρώτη φορά στη ζωή του, δεν ήξερε ποια αλήθεια ήταν πιο δύσκολο να πει.
Αυτή που αφορούσε τον γιο του;
Ή αυτή που αφορούσε τη γυναίκα που μόλις είχε γεννήσει το εγγόνι του;
«Η μεταμόσχευση πέτυχε», είπε τελικά.
Η Τζοάνα πήρε μια ανάσα ανακούφισης.
«Αυτό είναι καλό, έτσι;»
«Ναι.»
Ο Ρόμπερτ σταμάτησε.
«Αλλά υπάρχει κάτι ακόμα.»
Ο Λόγκαν χαμήλωσε το βλέμμα.
«Πόσο άσχημο είναι;»
Ο Ρόμπερτ δεν απάντησε.
«Μπαμπά, πες μου.»
Ο γιατρός έκλεισε τα μάτια.
«Υπάρχουν ενδείξεις ότι η ασθένεια μπορεί να μην έχει εξαφανιστεί πλήρως.»
Η Τζοάνα ένιωσε το σώμα της να παγώνει.
«Τι σημαίνει αυτό;»
«Σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν κι άλλες εξετάσεις.»
«Και μετά;»
«Μετά θα ξέρουμε αν πρόκειται για υποτροπή ή για κάτι που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε άμεσα.»
Ο Λόγκαν χαμογέλασε αδύναμα.
«Πόσο χρόνο έχω;»
Ο Ρόμπερτ τον κοίταξε αυστηρά.
«Δεν θα μιλήσουμε έτσι.»
«Θέλω να ξέρω.»
«Δεν μπορούμε να ξέρουμε ακόμα.»
«Μπαμπά.»
Ο Ρόμπερτ πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Δεν θα σου πω ψέματα. Υπάρχει λόγος ανησυχίας.»
Η Τζοάνα ένιωσε δάκρυα να ανεβαίνουν στα μάτια της.
Μόλις λίγα λεπτά πριν είχε πιστέψει ότι η ζωή τους μπορούσε να αρχίσει ξανά.
Τώρα ξαφνικά φοβόταν ότι μπορεί να τελείωνε πριν καν αρχίσει.
Κοίταξε το μωρό.
Ήταν ήρεμο στην αγκαλιά της.
Δεν γνώριζε τίποτα από όλα αυτά.
Δεν γνώριζε για τον πατέρα που περίμενε.
Δεν γνώριζε για τους μήνες φόβου.
Δεν γνώριζε για τη θεραπεία.
Δεν γνώριζε ότι η πρώτη μέρα της ζωής του είχε ήδη συνδεθεί με μια μάχη που είχε ξεκινήσει πολύ πριν γεννηθεί.
Η Τζοάνα σήκωσε το βλέμμα.
«Πότε μπορεί να έρθει εδώ;»
Ο Ρόμπερτ την κοίταξε.
«Τι εννοείς;»
«Ο Λόγκαν.»
«Δεν είναι αρκετά δυνατός για να μετακινηθεί εύκολα.»
«Τότε θα πάω εγώ.»
Ο Λόγκαν παρενέβη.
«Όχι.»
«Γιατί;»
«Μόλις γέννησες.»
«Δεν με νοιάζει.»
«Πρέπει να ξεκουραστείς.»
Η Τζοάνα χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της.
«Επτά μήνες ξεκουράστηκα από εσένα.»
Ο Λόγκαν έκλεισε τα μάτια.
Η φράση τον πόνεσε.
Και ήξερε ότι την άξιζε.
«Δεν θα ξαναφύγω», είπε.
«Μην μου το υποσχεθείς.»
«Τι;»
«Μην μου υποσχεθείς κάτι που δεν ξέρεις αν μπορείς να κρατήσεις.»
Ο Λόγκαν έμεινε σιωπηλός.
Η Τζοάνα συνέχισε:
«Απλώς μείνε όσο μπορείς.»
Αυτή τη φορά εκείνος δεν απάντησε.
Μόνο έγνεψε.
Λίγες ώρες αργότερα, η Τζοάνα βρισκόταν ακόμα στο δωμάτιο.
Το μωρό κοιμόταν δίπλα της.
Η νύχτα είχε πέσει έξω από τα παράθυρα.
Οι διάδρομοι του νοσοκομείου είχαν ησυχάσει.
Η νοσοκόμα είχε σβήσει τα περισσότερα φώτα.
Η Τζοάνα κρατούσε στο χέρι της το γράμμα του Λόγκαν.
Το είχε διαβάσει ξανά και ξανά.
Κάθε φορά έβρισκε μια διαφορετική λεπτομέρεια.
Μια διαφορετική πληγή.
Μια διαφορετική εξήγηση.
Αλλά ένα πράγμα δεν μπορούσε να αποδεχτεί.
Ότι εκείνος είχε αποφασίσει μόνος του πως θα ήταν καλύτερο να τον χάσει.
Έπρεπε να της είχε δώσει επιλογή.
Έπρεπε να της είχε επιτρέψει να τον αγαπήσει ακόμα κι όταν τα πράγματα γίνονταν δύσκολα.
Έπρεπε να της είχε επιτρέψει να φοβηθεί μαζί του.
Κι όμως…
υπήρχε κάτι που δεν καταλάβαινε.
Αν ο Λόγκαν ήταν τόσο άρρωστος όταν έφυγε…
πώς είχε καταφέρει να υποβληθεί σε μεταμόσχευση δύο μήνες πριν;
Ποιος ήταν ο δότης;
Πώς βρέθηκε τόσο γρήγορα;
Και γιατί ο Ρόμπερτ δεν της είχε αναφέρει τίποτα;
Η Τζοάνα σηκώθηκε προσεκτικά.
Το μωρό κοιμόταν.
Βγήκε στον διάδρομο.
Βρήκε τον Ρόμπερτ να κάθεται μόνος σε μια καρέκλα.
Το κεφάλι του ήταν σκυμμένο.
«Γιατρέ;»
Σήκωσε το βλέμμα.
«Δεν κοιμάσαι;»
«Όχι.»
Η Τζοάνα κάθισε απέναντί του.
«Θέλω να σας ρωτήσω κάτι.»
«Ρώτησέ με.»
«Ποιος ήταν ο δότης;»
Ο Ρόμπερτ πάγωσε.
Η Τζοάνα το παρατήρησε αμέσως.
«Γιατί δεν μου απαντάτε;»
«Είναι περίπλοκο.»
«Δεν ζητάω λεπτομέρειες. Θέλω μόνο να ξέρω ποιος έσωσε τον άνθρωπο που αγαπώ.»
Ο Ρόμπερτ κατέβασε το βλέμμα.
«Δεν επιτρέπεται να γνωρίζουμε την ταυτότητα του δότη.»
«Αυτό σας είπε ο Λόγκαν;»
«Όχι.»
«Τότε ποιος;»
Ο Ρόμπερτ σήκωσε αργά το κεφάλι.
«Το νοσοκομείο.»
Η Τζοάνα τον κοίταξε καχύποπτα.
«Υπάρχει κάτι που δεν μου λέτε.»
«Τζοάνα…»
«Το βλέπω στα μάτια σας.»
Ο Ρόμπερτ δεν μίλησε.
«Τι συνέβη πριν από δύο μήνες;»
«Δεν μπορώ να σου πω.»
«Γιατί;»
«Γιατί δεν είναι δική μου ιστορία.»
«Είναι η ζωή του Λόγκαν.»
«Ακριβώς.»
Η Τζοάνα σηκώθηκε.
«Και είναι και η ζωή του παιδιού μου.»
Ο Ρόμπερτ την κοίταξε.
Εκείνη συνέχισε:
«Δεν θέλω να μάθω κάτι που θα βλάψει κανέναν. Αλλά δεν πρόκειται να αφήσω το παιδί μου να μεγαλώσει μέσα σε μυστικά.»
Ο γιατρός αναστέναξε.
«Υπάρχουν πράγματα που ο Λόγκαν πρέπει να σου πει ο ίδιος.»
«Τότε θα περιμένω να μου τα πει.»
Η Τζοάνα γύρισε προς την πόρτα.
Όμως πριν φύγει, ο Ρόμπερτ μίλησε.
«Τζοάνα.»
Εκείνη σταμάτησε.
«Ο Λόγκαν δεν ήταν μόνος του αυτούς τους επτά μήνες.»
Γύρισε.
«Τι εννοείτε;»
Ο Ρόμπερτ έδειχνε σαν να μετάνιωνε ήδη που μίλησε.
«Υπήρχε κάποιος που τον βοήθησε.»
«Ποιος;»
«Ένας άνθρωπος που έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να κάνει.»
«Ποιος;»
Ο Ρόμπερτ δίστασε.
«Δεν μπορώ να σου πω ακόμα.»
Η Τζοάνα πλησίασε.
«Γιατί;»
«Γιατί υπάρχει ένας λόγος που ο Λόγκαν δεν σου είπε ποτέ για εκείνον.»
Η Τζοάνα ένιωσε ένα παράξενο ρίγος.
«Ποιον λόγο;»
Ο Ρόμπερτ την κοίταξε στα μάτια.
«Γιατί φοβάται ότι αν μάθεις την αλήθεια, δεν θα τον συγχωρήσεις ποτέ.»
Το επόμενο πρωί, η Τζοάνα πήρε εξιτήριο.
Το μωρό ήταν υγιές.
Εκείνη όμως ένιωθε ότι η ζωή της είχε γίνει ένας λαβύρινθος.
Δεν ήξερε τι ήταν αλήθεια.
Δεν ήξερε τι ήταν ψέμα.
Δεν ήξερε αν ο Λόγκαν είχε φύγει για να την προστατεύσει ή αν υπήρχε κάτι άλλο πίσω από την απόφασή του.
Και πάνω απ' όλα…
δεν ήξερε ποιος ήταν ο άνθρωπος που τον είχε βοηθήσει.
Ο Ρόμπερτ προσφέρθηκε να την πάει στο σπίτι.
Στο αυτοκίνητο, κανείς δεν μιλούσε.
Το μωρό κοιμόταν στο πίσω κάθισμα.
Μετά από αρκετά λεπτά, η Τζοάνα ρώτησε:
«Ο Λόγκαν πού μένει;»
«Στην κλινική.»
«Θέλω να πάω να τον δω.»
«Θα το κανονίσουμε.»
«Όχι.»
Ο Ρόμπερτ την κοίταξε.
«Θέλω να πάω σήμερα.»
«Τζοάνα, πρέπει να ξεκουραστείς.»
«Έφερα στον κόσμο το παιδί μας μόνη μου.»
Η φωνή της ήταν ήρεμη.
«Δεν φοβάμαι μια επίσκεψη.»
Ο Ρόμπερτ δεν απάντησε.
Το ίδιο απόγευμα, η Τζοάνα στάθηκε έξω από την πόρτα του δωματίου του Λόγκαν.
Τα χέρια της έτρεμαν.
Το μωρό βρισκόταν στην αγκαλιά της.
Πήρε μια βαθιά ανάσα.
Χτύπησε.
Καμία απάντηση.
Χτύπησε ξανά.
Αυτή τη φορά άκουσε:
«Μπες.»
Άνοιξε την πόρτα.
Ο Λόγκαν βρισκόταν στο κρεβάτι.
Όταν την είδε…
πάγωσε.
Τα μάτια του κατέβηκαν αμέσως στο μωρό.
Δεν είπε τίποτα.
Η Τζοάνα έκανε ένα βήμα μέσα.
«Γνώρισε τον γιο σου.»
Ο Λόγκαν έβαλε το χέρι στο πρόσωπό του.
Έκλαψε.
«Δεν πίστευα ότι θα τον έβλεπα ποτέ.»
Η Τζοάνα πλησίασε.
«Τώρα τον βλέπεις.»
Εκείνος άπλωσε διστακτικά τα χέρια.
Η Τζοάνα του έδωσε το μωρό.
Για πρώτη φορά, ο Λόγκαν κράτησε τον γιο του.
Το πρόσωπό του άλλαξε.
Όλα όσα είχε προσπαθήσει να κρύψει για επτά μήνες έσπασαν εκείνη τη στιγμή.
«Γεια σου, μικρέ μου…»
Το μωρό άνοιξε τα μάτια.
Ο Λόγκαν χαμογέλασε.
«Ο μπαμπάς άργησε.»
Η Τζοάνα γύρισε το πρόσωπό της για να κρύψει τα δάκρυά της.
Ύστερα όμως θυμήθηκε κάτι.
Γύρισε ξανά προς το μέρος του.
«Λόγκαν.»
«Ναι;»
«Ποιος σε βοήθησε;»
Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.
Το πρόσωπό του σκλήρυνε.
Για μερικά δευτερόλεπτα δεν απάντησε.
«Ποιος σου έδωσε την ευκαιρία να ζήσεις;»
Ο Λόγκαν κοίταξε το παιδί.
«Δεν έχει σημασία.»
«Για μένα έχει.»
«Τζοάνα…»
«Ο πατέρας σου μου είπε ότι υπάρχει κάποιος.»
Ο Λόγκαν έκλεισε τα μάτια.
«Δεν έπρεπε να σου το πει.»
«Ποιος είναι;»
Ο Λόγκαν έσφιξε τα δάχτυλά του γύρω από την κουβέρτα του μωρού.
«Κάποιος από το παρελθόν μου.»
«Ποιος;»
Δεν απάντησε.
Η Τζοάνα πλησίασε.
«Λόγκαν, αν υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρω, πες μου.»
Εκείνος σήκωσε αργά τα μάτια.
«Υπάρχει.»
«Τότε πες μου.»
Ο Λόγκαν πήρε βαθιά ανάσα.
«Ο άνθρωπος που με βοήθησε να βρω τον δότη…»
Σταμάτησε.
«…είναι ο ίδιος άνθρωπος που προσπάθησα να κρατήσω μακριά από εσένα.»
Η Τζοάνα πάγωσε.
«Ποιος είναι;»
Ο Λόγκαν την κοίταξε.
Και πριν προλάβει να απαντήσει…
η πόρτα του δωματίου άνοιξε.
Ένας άντρας στεκόταν στο κατώφλι.
Η Τζοάνα τον κοίταξε.
Και το πρόσωπό της έχασε κάθε χρώμα.
Γιατί τον γνώριζε.
Τον είχε δει ξανά.
Και η παρουσία του εκεί σήμαινε ότι η ιστορία του Λόγκαν έκρυβε ένα μυστικό πολύ μεγαλύτερο από την ασθένεια.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…
0 التعليقات:
إرسال تعليق