ΜΕΡΟΣ 4 — Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΟΥ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ… ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΡΟΜΠΕΡΤ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ!
«Πώς είναι δυνατόν να έχει εξαφανιστεί;» ρώτησε ο Ντάνιελ τη γραμματέα του Δρ. Τζόναθαν Μπλέικ.
Η γυναίκα στην άλλη άκρη της γραμμής ακουγόταν αναστατωμένη.
«Δεν γνωρίζω περισσότερα, κύριε Γουίτμορ. Το ιατρείο δεν θα λειτουργήσει σήμερα. Έχουμε ενημερώσει τους ασθενείς ότι τα ραντεβού τους αναβάλλονται».
«Μιλήσατε μαζί του;»
«Όχι προσωπικά. Δεν έχει απαντήσει στις τελευταίες κλήσεις μας».
Ο Ντάνιελ έκλεισε το τηλέφωνο και με κοίταξε.
Καθόμασταν στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Εγώ ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, με τα χέρια ακουμπισμένα πάνω στην κοιλιά μου. Η Δρ. Έλεν Πάρκερ είχε ζητήσει να παραμείνω υπό παρακολούθηση μέχρι να ολοκληρωθεί η διερεύνηση της μάζας.
«Μαμά, πρέπει να μάθουμε πού βρίσκεται».
«Όχι», του απάντησα.
Με κοίταξε έκπληκτος.
«Τι εννοείς;»
«Εννοώ ότι δεν θέλω να αρχίσουμε να κατηγορούμε ανθρώπους χωρίς αποδείξεις. Μπορεί να έχει συμβεί κάτι εντελώς διαφορετικό. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι υπάρχει μια παλιά καταχώριση με το όνομά του και ότι σήμερα δεν εμφανίστηκε στο ιατρείο».
Ο Ντάνιελ κάθισε δίπλα μου.
«Μετά από όλα όσα ανακαλύψαμε, πώς μπορείς να παραμένεις τόσο ήρεμη;»
Τον κοίταξα με τρυφερότητα.
«Δεν είμαι ήρεμη, αγόρι μου. Είμαι τρομοκρατημένη. Αλλά έχω ζήσει ογδόντα χρόνια. Έμαθα ότι ο φόβος μπορεί να μας κάνει να πιστέψουμε πράγματα που δεν έχουν αποδειχθεί».
Ο γιος μου έσκυψε το κεφάλι.
«Συγγνώμη».
Του χάιδεψα το χέρι.
«Δεν χρειάζεται να ζητάς συγγνώμη. Κι εσύ προσπαθείς να προστατεύσεις τη μητέρα σου».
Εκείνη τη στιγμή, η πόρτα άνοιξε και μπήκε η Δρ. Πάρκερ.
Κρατούσε έναν φάκελο με τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου.
«Έχω νέα», είπε.
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά γρήγορα.
«Είναι κάτι κακό;»
Η γιατρός κάθισε κοντά μου.
«Έχουμε περισσότερες πληροφορίες για τη μάζα, αλλά χρειαζόμαστε ακόμη εξειδικευμένη αξιολόγηση για να καταλήξουμε σε οριστική διάγνωση. Το σημαντικό είναι ότι δεν θα βασιστούμε σε παλιά έγγραφα για να αποφασίσουμε τι συμβαίνει σήμερα. Θα ακολουθήσουμε τα απαραίτητα ιατρικά βήματα».
Πήρα μια βαθιά ανάσα.
«Και ο παλιός φάκελος;»
«Έχουμε ζητήσει να διατηρηθούν τα πρωτότυπα στοιχεία. Παράλληλα, διερευνούμε την καταχώριση που αναφέρει τον Δρ. Μπλέικ».
Ο Ντάνιελ έσκυψε μπροστά.
«Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε;»
«Να συνεχίσουμε να συγκεντρώνουμε τις πληροφορίες και να αφήσουμε τους αρμόδιους να εξετάσουν τις ασυμφωνίες. Αν αποδειχθεί ότι υπήρξε παράλειψη ή παραβίαση των υποχρεώσεων ενημέρωσης, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με τον κατάλληλο τρόπο».
Έγνεψα.
Δεν ήξερα ακόμη τι θα ανακαλύπταμε.
Αλλά είχα αποφασίσει πως δεν θα άφηνα τον φόβο να με παραλύσει.
Η γυναίκα που γνώριζε τον Ρόμπερτ καλύτερα απ' όσο νόμιζα
Το ίδιο απόγευμα, η Έβελιν Κάρτερ επικοινώνησε ξανά μαζί μας.
Η Δρ. Πάρκερ είχε κανονίσει να γίνει η συζήτηση μέσω βιντεοκλήσης, ώστε να μπορέσει να συμμετάσχει και να καταγράψει τις πληροφορίες που αφορούσαν το ιατρικό ιστορικό μου.
Η Έβελιν εμφανίστηκε στην οθόνη, κρατώντας ένα μικρό σημειωματάριο.
«Κυρία Γουίτμορ, έμαθα ότι εντοπίστηκε μια επιπλέον καταχώριση στο αρχείο σας».
«Ναι», απάντησα. «Και θέλω να σας ρωτήσω κάτι που αποφεύγω από την πρώτη μας συνάντηση».
Η γυναίκα έγνεψε.
«Ρωτήστε με».
«Γιατί επισκεφθήκατε τον Ρόμπερτ τρεις ημέρες πριν πεθάνει;»
Η Έβελιν έμεινε σιωπηλή για μερικά δευτερόλεπτα.
«Επειδή με είχε καλέσει ο ίδιος. Ήθελε να μάθει αν είχε βρεθεί το πρωτότυπο αρχείο της διαδικασίας σας».
«Και τι του είπατε;»
«Του είπα ότι υπήρχαν κενά στην τεκμηρίωση και ότι δεν μπορούσα να του δώσω οριστικές απαντήσεις χωρίς να εξεταστούν τα πρωτότυπα».
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.
«Ήξερε, λοιπόν, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά».
«Ήξερε ότι υπήρχαν ασυμφωνίες. Δεν γνωρίζω αν ήξερε τι ακριβώς τις είχε προκαλέσει».
Ο Ντάνιελ παρενέβη.
«Γιατί δεν μας το είπατε νωρίτερα;»
Η Έβελιν κατέβασε το βλέμμα.
«Μετά τον θάνατο του πατέρα σας, προσπάθησα να βρω την οικογένειά του, αλλά δεν είχα επιβεβαιωμένα στοιχεία επικοινωνίας. Επιπλέον, το ερευνητικό κέντρο είχε ήδη ξεκινήσει διαδικασίες αναδιοργάνωσης. Δεν κατάφερα να εντοπίσω τον πλήρη φάκελο».
«Και τώρα;» ρώτησα.
«Τώρα υπάρχουν περισσότερα στοιχεία. Όμως, δεν θα ήταν σωστό να σας δώσω μια εξήγηση που δεν μπορώ να αποδείξω».
Η απάντησή της με απογοήτευσε, αλλά δεν μπορούσα να αρνηθώ ότι ήταν ειλικρινής.
«Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω», συνέχισα. «Αν ο Ρόμπερτ ανησυχούσε τόσο πολύ, γιατί δεν μου μίλησε ανοιχτά;»
Η Έβελιν κοίταξε για λίγο έξω από την οθόνη.
«Αυτό δεν μπορώ να το γνωρίζω με βεβαιότητα. Στις τελευταίες μας συνομιλίες, όμως, μου είχε πει ότι φοβόταν πως μια ανεπιβεβαίωτη πληροφορία θα σας προκαλούσε μεγαλύτερη αγωνία χωρίς να σας βοηθήσει».
«Και έτσι αποφάσισε να με αφήσει στην άγνοια;»
«Φαίνεται ότι προσπάθησε να περιμένει μέχρι να έχει περισσότερες απαντήσεις. Δεν μπορώ να κρίνω αν αυτή ήταν η σωστή απόφαση».
Έκλεισα τα μάτια.
Αυτό ήταν που με πονούσε περισσότερο.
Ο Ρόμπερτ μπορεί να είχε προσπαθήσει να με προστατεύσει.
Αλλά η προστασία που δεν συνοδεύεται από ειλικρίνεια μπορεί να μετατραπεί σε μοναξιά.
Κι εγώ είχα περάσει δώδεκα χρόνια χωρίς να γνωρίζω ότι υπήρχαν ερωτήματα που αφορούσαν άμεσα τη ζωή μου.
Το δεύτερο γράμμα που δεν είχε δει κανείς
Λίγο πριν ολοκληρωθεί η συζήτηση, ο Ντάνιελ θυμήθηκε το μικρό σημειωματάριο που είχαμε βρει στο υπόγειο.
Το έβγαλε από την τσάντα του και άρχισε να ξεφυλλίζει τις τελευταίες σελίδες.
«Μαμά, περίμενε λίγο».
Σταμάτησε σε μια σελίδα όπου ο Ρόμπερτ είχε γράψει μια διεύθυνση, έναν αριθμό φακέλου και μια σύντομη φράση.
«Αν δεν καταφέρω να ολοκληρώσω την έρευνα, ζήτησε το αρχείο από τον δικηγόρο μου. Μην αρκεστείς στην περίληψη».
Ο Ντάνιελ διάβασε τη φράση δύο φορές.
«Ο μπαμπάς είχε δικηγόρο που ασχολούνταν με αυτή την υπόθεση».
Η Έβελιν ανασηκώθηκε στην καρέκλα της.
«Θυμάμαι ότι είχε αναφέρει πως ζητούσε νομική συμβουλή. Δεν γνώριζα, όμως, αν είχε προχωρήσει σε επίσημη διαδικασία».
«Υπάρχει όνομα;» ρώτησε η Δρ. Πάρκερ.
Ο Ντάνιελ γύρισε τη σελίδα.
Εκεί υπήρχε ένα όνομα: Τόμας Ρίτσαρντσον.
Κάτω από αυτό, ο Ρόμπερτ είχε γράψει έναν αριθμό τηλεφώνου και μια διεύθυνση γραφείου.
«Θα επικοινωνήσω μαζί του», είπε ο Ντάνιελ.
Την επόμενη ημέρα, έπειτα από αρκετές προσπάθειες, κατάφερε να μιλήσει με τον δικηγόρο.
Ο Τόμας Ρίτσαρντσον ήταν πλέον ηλικιωμένος και είχε αποσυρθεί από την ενεργό εργασία. Ωστόσο, όταν άκουσε το όνομα του Ρόμπερτ, ζήτησε να συναντηθούμε.
«Υπάρχει ένας φάκελος που ο πελάτης μου μού είχε ζητήσει να διατηρήσω», μας είπε στο τηλέφωνο. «Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ ότι περιέχει όλες τις απαντήσεις. Αλλά, αν τα στοιχεία που μου περιγράφετε είναι σωστά, ίσως περιλαμβάνει την αλληλογραφία που αναζητάτε».
«Πότε μπορούμε να σας δούμε;» ρώτησα.
«Αύριο το πρωί».
Όταν κλείσαμε, ο Ντάνιελ με κοίταξε.
«Μαμά, νομίζω ότι πλησιάζουμε».
Δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή να φοβηθώ.
Γιατί όσο περισσότερες απαντήσεις βρίσκαμε, τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι ο Ρόμπερτ είχε προσπαθήσει να λύσει ένα πρόβλημα που δεν είχε καταφέρει να μου εξηγήσει.
Η συνάντηση με τον δικηγόρο
Το επόμενο πρωί, ο Ντάνιελ πήγε στο γραφείο του Τόμας, ενώ εγώ παρέμεινα στο νοσοκομείο για τις προγραμματισμένες εξετάσεις μου.
Λίγες ώρες αργότερα, επέστρεψε κρατώντας έναν μεγάλο φάκελο.
Το πρόσωπό του ήταν σοβαρό.
«Τι βρήκες;» τον ρώτησα.
Κάθισε δίπλα μου και ακούμπησε τον φάκελο στο τραπέζι.
«Ο δικηγόρος είχε κρατήσει αντίγραφα από τις επιστολές που του είχε στείλει ο μπαμπάς. Ο Ρόμπερτ είχε ζητήσει να εξεταστεί αν υπήρξε παραβίαση των διαδικασιών ενημέρωσης και αν η αρχική αναφορά είχε τροποποιηθεί χωρίς επαρκή τεκμηρίωση».
«Και τι του απάντησαν;»
«Δεν υπήρξε τελική απάντηση πριν πεθάνει ο μπαμπάς. Ο δικηγόρος είπε ότι η υπόθεση είχε μείνει ανολοκλήρωτη».
Ένιωσα μια βαθιά θλίψη.
Ο Ρόμπερτ είχε φύγει από τη ζωή πριν προλάβει να μάθει τι είχε πραγματικά συμβεί.
«Υπάρχει κάτι ακόμη», συνέχισε ο Ντάνιελ.
Άνοιξε τον φάκελο και μου έδειξε μια επιστολή που είχε ημερομηνία λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατο του πατέρα μου.
Η επιστολή απευθυνόταν στον δικηγόρο και περιείχε μια φράση που μου έκοψε την ανάσα:
«Δεν θέλω η Μάργκαρετ να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της πιστεύοντας ότι της έκρυψα κάτι επειδή δεν την εμπιστευόμουν. Αν δεν προλάβω να της εξηγήσω, παρακαλώ να της παραδοθούν όλα τα έγγραφα και να της δοθεί η δυνατότητα να αποφασίσει μόνη της τι θέλει να κάνει».
Άρχισα να κλαίω.
Όχι επειδή είχα βρει όλες τις απαντήσεις.
Αλλά επειδή, για πρώτη φορά, είχα μπροστά μου μια γραπτή απόδειξη ότι ο Ρόμπερτ είχε σκεφτεί τι θα συνέβαινε σε εμένα μετά τον θάνατό του.
«Γιατί δεν μου παρέδωσαν τον φάκελο νωρίτερα;» ρώτησα.
Ο Ντάνιελ κοίταξε τις σημειώσεις του δικηγόρου.
«Ο Τόμας είπε ότι δεν είχε σαφή στοιχεία πως έπρεπε να τον παραδώσει αμέσως. Περίμενε να εξακριβώσει αν η υπόθεση είχε ολοκληρωθεί και αν υπήρχαν περιορισμοί στην κοινοποίηση ορισμένων εγγράφων. Παραδέχτηκε ότι θα έπρεπε να είχε επικοινωνήσει ξανά με την οικογένεια».
Έμεινα σιωπηλή.
Δεν ήξερα αν ο δικηγόρος είχε ενεργήσει σωστά ή αν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα.
Ήξερα μόνο ότι η αλήθεια είχε καθυστερήσει.
Και τώρα έπρεπε να αντιμετωπίσω τις συνέπειες.
Η τελευταία σελίδα
Ο Ντάνιελ έβγαλε από τον φάκελο ένα τελευταίο έγγραφο.
Δεν ήταν επιστολή.
Ήταν μια καταγραφή με τίτλο:
«Ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν πριν κλείσει η υπόθεση».
Ο Ρόμπερτ είχε γράψει τρία σημεία:
Να επιβεβαιωθεί η αυθεντικότητα της αρχικής ιατρικής αναφοράς.
Να εξακριβωθεί ποιος τροποποίησε τη μεταγενέστερη περίληψη και για ποιον λόγο.
Να ενημερωθεί η Μάργκαρετ με πλήρη και κατανοητό τρόπο, ώστε να αποφασίσει η ίδια για τα επόμενα βήματα.
Στο κάτω μέρος υπήρχε μια τελευταία πρόταση:
«Δεν ζητώ να με συγχωρήσει πριν μάθει την αλήθεια. Ζητώ μόνο να μην της στερήσουν το δικαίωμα να τη γνωρίσει».
Έβαλα το χέρι μου πάνω στη σελίδα.
Για μια στιγμή, δεν ένιωθα θυμό.
Ένιωθα θλίψη για τον άνδρα που είχα αγαπήσει, για τις αποφάσεις που είχε πάρει και για τα χρόνια που πέρασαν χωρίς να έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε ανοιχτά.
Αλλά η θλίψη δεν μπορούσε να αντικαταστήσει τις απαντήσεις.
«Ντάνιελ», είπα τελικά, «θέλω να συνεχίσουμε μέχρι να μάθουμε τι πραγματικά συνέβη. Όχι για να τιμωρήσουμε κάποιον χωρίς αποδείξεις. Για να γνωρίζω τι αφορά την υγεία μου και για να μην αναγκαστεί κανείς άλλος να ζήσει με τα ίδια ερωτήματα».
Ο γιος μου έσφιξε το χέρι μου.
«Θα το κάνουμε μαζί».
Εκείνη τη στιγμή, η Δρ. Πάρκερ μπήκε στο δωμάτιο.
«Κυρία Γουίτμορ, έχουμε μια ενημέρωση από την ιατρική ομάδα. Θα χρειαστεί να συζητήσουμε πιο αναλυτικά τα αποτελέσματα και τις πιθανές επιλογές αντιμετώπισης της μάζας».
Έγνεψα.
«Θα ακούσω όσα έχετε να μου πείτε».
Η γιατρός κάθισε απέναντί μου και άνοιξε τον φάκελο των εξετάσεων.
Πριν αρχίσει να μιλά, όμως, το τηλέφωνο του Ντάνιελ χτύπησε.
Ήταν ένας αριθμός που δεν γνωρίζαμε.
Απάντησε.
«Παρακαλώ;»
Μια ανδρική φωνή ακούστηκε από την άλλη πλευρά.
«Κύριε Γουίτμορ; Ονομάζομαι Ρίτσαρντ Χέιλ. Εργαζόμουν παλαιότερα στην Carter Biomedical Research. Έμαθα ότι αναζητάτε το αρχικό αρχείο της μητέρας σας».
Ο Ντάνιελ σηκώθηκε αμέσως.
«Πώς γνωρίζετε γι' αυτό;»
«Επειδή ήμουν παρών όταν συντάχθηκε η αρχική αναφορά».
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.
Ο άνδρας συνέχισε:
«Δεν γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες της σημερινής κατάστασης της μητέρας σας. Αλλά μπορώ να σας πω ότι η μεταγενέστερη περίληψη δεν ήταν η πρώτη εκδοχή του εγγράφου».
«Ποιος την άλλαξε;» ρώτησε ο Ντάνιελ.
Ο Ρίτσαρντ έμεινε σιωπηλός για μια στιγμή.
«Δεν θα ήθελα να κάνω μια τόσο σοβαρή δήλωση χωρίς να σας δείξω τα στοιχεία. Έχω κρατήσει ένα αντίγραφο της αρχικής αναφοράς και ορισμένες σημειώσεις από εκείνη την περίοδο».
«Γιατί δεν μιλήσατε νωρίτερα;»
«Επειδή τότε φοβόμουν ότι δεν θα μπορούσα να αποδείξω όσα γνώριζα. Τώρα, όμως, πιστεύω ότι πρέπει να εξεταστούν όλα τα διαθέσιμα στοιχεία».
Ο Ντάνιελ έκλεισε τα μάτια για μια στιγμή.
«Πότε μπορούμε να συναντηθούμε;»
«Αύριο το πρωί. Θα σας δώσω τη διεύθυνση και θα φέρω τα έγγραφα».
Η κλήση τερματίστηκε.
Ο Ντάνιελ γύρισε προς το μέρος μου.
«Μαμά, υπάρχει κάποιος που λέει ότι είδε την αρχική αναφορά πριν αλλάξει».
Τον κοίταξα.
Ύστερα κοίταξα τη Δρ. Πάρκερ.
«Τότε πρέπει να τον ακούσουμε», είπα. «Αλλά αυτή τη φορά, θέλω κάθε ισχυρισμός να επιβεβαιωθεί με στοιχεία».
Γιατί δεν αναζητούσα πια μόνο την αλήθεια για τον Ρόμπερτ.
Αναζητούσα την αλήθεια για το σώμα μου, για τις αποφάσεις που είχαν ληφθεί σχετικά με την υγεία μου και για το δικαίωμά μου να γνωρίζω τι είχε συμβεί.
Και, καθώς ο Ντάνιελ έβαζε τα έγγραφα ξανά στον φάκελο, παρατήρησα κάτι που είχαμε παραβλέψει.
Στην τελευταία σελίδα της παλιάς αναφοράς υπήρχε μια χειρόγραφη ημερομηνία.
Ήταν η ημέρα πριν από τον θάνατο του Ρόμπερτ.
Και δίπλα της υπήρχαν τέσσερις λέξεις:
«Η Μάργκαρετ πρέπει να μάθει».
Δεν ήξερα ακόμη τι ακριβώς έπρεπε να μάθω.
Αλλά ήξερα ότι την επόμενη ημέρα, όταν θα συναντούσαμε τον Ρίτσαρντ Χέιλ, θα μπορούσε επιτέλους να αποκαλυφθεί ποιος είχε αλλάξει την αναφορά και γιατί.
Και αυτό που θα έβρισκε ο Ντάνιελ στον φάκελο του παλιού υπαλλήλου θα έφερνε στο φως μια λεπτομέρεια που ούτε ο ίδιος ο Ρόμπερτ φαίνεται να είχε καταφέρει να αποδείξει πριν πεθάνει…
Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…
0 comments:
Post a Comment