ΜΕΡΟΣ 3 — Η ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕ ΤΟΝ ΙΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥ ΦΑΚΕΛΟ… ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑ!

Δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου εκείνο το βράδυ.

Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου, άκουγα ξανά τα λόγια της Έβελιν Κάρτερ.

«Πριν κατηγορήσετε τον πατέρα σας, πρέπει να μάθετε ποιος άλλαξε την αρχική αναφορά».

Ποιος είχε αλλάξει την αναφορά;

Γιατί;

Και πώς μπορούσε ένα έγγραφο δώδεκα ετών να συνδέεται με τη μεγάλη μάζα που οι γιατροί είχαν εντοπίσει στην κοιλιά μου;

Στα ογδόντα μου, δεν φοβόμουν μόνο την ασθένεια. Φοβόμουν την πιθανότητα να ανακαλύψω ότι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου είχε στηριχθεί σε μια αλήθεια που κάποιος είχε αποφασίσει να μου κρύψει.

Το πρωί, ο Ντάνιελ ήρθε να με πάρει από το σπίτι.

«Είσαι έτοιμη, μαμά;»

Κοίταξα τη φωτογραφία του Ρόμπερτ πάνω στο τζάκι.

«Όχι», του απάντησα ειλικρινά. «Αλλά θέλω να πάω».

Δεν ήθελα να κατηγορήσω τον σύζυγό μου πριν μάθω τι είχε πραγματικά συμβεί.

Πενήντα χρόνια γάμου δεν μπορούσαν να διαγραφούν από ένα σημείωμα ή από έναν φάκελο.

Αλλά ούτε και η αγάπη μου για εκείνον μπορούσε να δικαιολογήσει κάθε πιθανή πράξη του.

Αυτή τη φορά, θα άκουγα ολόκληρη την ιστορία.

---

Το παλιό ερευνητικό κέντρο

Το κτίριο βρισκόταν σε έναν ήσυχο δρόμο, μακριά από το κέντρο της πόλης.

Η πινακίδα της Carter Biomedical Research είχε ξεθωριάσει. Τα παράθυρα του ισογείου ήταν καλυμμένα με λευκές κουρτίνες και η κεντρική είσοδος έφερε ακόμη το παλιό λογότυπο της εταιρείας.

Μας περίμενε μια γυναίκα με γκρίζα μαλλιά, σκούρο σακάκι και ένα δερμάτινο χαρτοφύλακα.

Την αναγνώρισα αμέσως από τη φωτογραφία.

Ήταν η Έβελιν Κάρτερ.

«Κυρία Γουίτμορ», είπε, πλησιάζοντάς μας. «Σας ευχαριστώ που δεχτήκατε να έρθετε».

Δεν της έδωσα το χέρι μου αμέσως.

«Θέλω να ξέρω γιατί το όνομά μου βρέθηκε σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα χωρίς να θυμάμαι να έχω συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο».

Η Έβελιν χαμήλωσε το βλέμμα.

«Έχετε κάθε δικαίωμα να ζητάτε απαντήσεις».

Μας οδήγησε σε ένα μικρό γραφείο. Πάνω στο τραπέζι υπήρχαν τρεις φάκελοι και ένα φορητό αρχείο με ψηφιακά αντίγραφα παλιών εγγράφων.

Ο Ντάνιελ κάθισε δίπλα μου.

Η Έβελιν άνοιξε τον πρώτο φάκελο.

«Πρέπει να ξεκινήσω από κάτι σημαντικό. Το Project Margaret δεν ήταν ένα πρόγραμμα που αφορούσε αποκλειστικά εσάς. Ήταν η εσωτερική ονομασία μιας ομάδας ιατρικών φακέλων που είχαν συγκεντρωθεί για μια μελέτη σχετικά με ορισμένες χρόνιες παθήσεις».

«Και γιατί χρησιμοποιήσατε το όνομά μου;» ρώτησα.

«Δεν γνωρίζω ποιος επέλεξε την ονομασία. Στα αρχεία που διασώθηκαν, το όνομά σας εμφανίζεται ως ασθενής που είχε υποβληθεί σε διαγνωστικό έλεγχο».

«Θυμάμαι τον έλεγχο. Δεν θυμάμαι να μου εξηγήθηκε ότι θα συμμετείχα σε ερευνητικό πρόγραμμα».

Η Έβελιν έγνεψε αργά.

«Αυτό είναι ένα από τα ζητήματα που πρέπει να διερευνηθούν. Υπάρχει ένα έντυπο συναίνεσης, αλλά η έκδοσή του δεν είναι πλήρης. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε μόνο από αυτό αν σας εξηγήθηκαν όλα όσα απαιτούνταν».

Ο Ντάνιελ έσκυψε προς το μέρος της.

«Και η αρχική αναφορά; Ποιος την άλλαξε;»

Η Έβελιν άνοιξε τον δεύτερο φάκελο.

«Πριν από δώδεκα χρόνια, ο πατέρας σας επικοινώνησε μαζί μου. Είχε ανακαλύψει ότι μια περίληψη του φακέλου σας δεν συμφωνούσε με παλαιότερη καταχώριση. Ζήτησε να εξεταστούν τα πρωτότυπα δεδομένα».

«Τι ακριβώς δεν συμφωνούσε;» ρώτησα.

Η Έβελιν πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Η αρχική αναφορά περιέγραφε ένα εύρημα στην κοιλιακή περιοχή που απαιτούσε παρακολούθηση. Η μεταγενέστερη περίληψη το παρουσίαζε ως εύρημα χωρίς περαιτέρω κλινική σημασία».

Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.

«Δηλαδή κάποιος γνώριζε ότι υπήρχε κάτι και δεν μου το είπε;»

«Δεν μπορούμε ακόμη να καταλήξουμε σε αυτό το συμπέρασμα», απάντησε η Έβελιν. «Πρέπει να επιβεβαιώσουμε ποιος συνέταξε κάθε έγγραφο, αν υπήρχε επιπλέον εξέταση και τι ακριβώς γνωρίζατε τότε».

Ο Ντάνιελ χτύπησε ελαφρά την παλάμη του πάνω στο τραπέζι.

«Κάποιος άλλαξε την αναφορά! Αυτό είναι γραμμένο στα έγγραφα!»

«Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια αλλαγή στην καταχώριση και στην απόδειξη ότι έγινε σκόπιμα για να παραπλανηθεί κάποιος», απάντησε η Έβελιν. «Γι' αυτό χρειάζονται τα πρωτότυπα αρχεία».

Η ψυχραιμία της με έκανε να την εμπιστευτώ λίγο περισσότερο.

Δεν προσπαθούσε να μου δώσει μια εύκολη απάντηση.

Προσπαθούσε να ξεχωρίσει όσα γνώριζε από όσα έπρεπε ακόμη να αποδειχθούν.

Ύστερα έβγαλε ένα τρίτο έγγραφο.

Στο επάνω μέρος υπήρχε μια υπογραφή.

Την αναγνώρισα αμέσως.

Ήταν του Ρόμπερτ.

---

Η υπογραφή που δεν έπρεπε να υπάρχει

«Τι είναι αυτό;» ρώτησα.

Η Έβελιν ακούμπησε το έγγραφο μπροστά μου.

«Είναι μια εξουσιοδότηση που κατατέθηκε στο ερευνητικό κέντρο. Ο σύζυγός σας αναφερόταν ως εκπρόσωπος επικοινωνίας για τον συγκεκριμένο φάκελο».

Κοίταξα την υπογραφή του.

Ήταν ίδια με εκείνη που έβλεπα επί πενήντα χρόνια στις κάρτες γενεθλίων, στις τραπεζικές επιταγές και στα γράμματα που μου άφηνε όταν ταξίδευε.

«Ο Ρόμπερτ υπέγραψε αυτό;»

«Η υπογραφή φαίνεται να αντιστοιχεί σε εκείνη που υπάρχει στα υπόλοιπα έγγραφα. Για οριστική επιβεβαίωση, όμως, θα χρειαζόταν κατάλληλος έλεγχος».

«Τι σήμαινε ότι ήταν εκπρόσωπος επικοινωνίας;»

Η Έβελιν ένωσε τα χέρια της.

«Σήμαινε ότι μπορούσε να λαμβάνει ενημερώσεις για την πορεία του φακέλου. Δεν σημαίνει από μόνο του ότι είχε δικαίωμα να λαμβάνει κάθε ιατρική πληροφορία σας ή να αποφασίζει για λογαριασμό σας».

Τα λόγια της με αναστάτωσαν.

Γιατί ο Ρόμπερτ είχε αναλάβει αυτόν τον ρόλο;

Είχε υπογράψει χωρίς να μου το πει;

Είχε πιστέψει ότι με προστάτευε ή είχε αποφασίσει πως δεν χρειαζόταν να γνωρίζω;

«Τον αγαπούσα», είπα με σπασμένη φωνή. «Του εμπιστευόμουν τη ζωή μου».

Η Έβελιν με κοίταξε με συμπόνια.

«Δεν έχω έρθει για να σας πω ότι ο σύζυγός σας ήταν καλός ή κακός άνθρωπος. Μπορώ μόνο να σας εξηγήσω τι δείχνουν τα έγγραφα. Σύμφωνα με την αλληλογραφία που έχω δει, ο Ρόμπερτ αργότερα αμφισβήτησε τον τρόπο με τον οποίο είχε καταγραφεί η υπόθεσή σας».

Ο Ντάνιελ σήκωσε το κεφάλι.

«Άρα προσπάθησε να διορθώσει αυτό που είχε συμβεί;»

«Φαίνεται ότι προσπάθησε να ζητήσει διευκρινίσεις. Δεν γνωρίζουμε αν είχε όλες τις πληροφορίες ούτε αν πρόλαβε να πάρει απάντηση».

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

Ίσως ο Ρόμπερτ να είχε κάνει λάθη.

Ίσως να είχε κρατήσει πράγματα κρυφά από εμένα.

Αλλά ίσως, στα τελευταία χρόνια της ζωής του, να είχε προσπαθήσει να διορθώσει κάτι που είχε ξεκινήσει χωρίς να κατανοήσει τις συνέπειές του.

Δεν ήθελα να τον αθωώσω.

Δεν ήθελα όμως ούτε να τον καταδικάσω χωρίς να ξέρω όλη την αλήθεια.

«Υπάρχει κάτι ακόμη», είπε η Έβελιν.

Άνοιξε το τελευταίο μέρος του φακέλου και μας έδειξε μια σελίδα με δύο διαφορετικές ημερομηνίες.

«Η πρώτη καταχώριση έγινε όταν υποβληθήκατε στον αρχικό έλεγχο. Η δεύτερη προστέθηκε αργότερα. Και αυτή είναι η διαφορά που ο σύζυγός σας προσπάθησε να διερευνήσει».

Ο Ντάνιελ έσκυψε τόσο κοντά στη σελίδα, που σχεδόν ακούμπησε το πρόσωπό του πάνω της.

«Ποιος πρόσθεσε τη δεύτερη καταχώριση;»

Η Έβελιν έδειξε το κάτω μέρος του εγγράφου.

Εκεί υπήρχε ένα όνομα.

Όταν το διάβασα, πάγωσα.

Δεν ήταν το όνομα του Ρόμπερτ.

Δεν ήταν το όνομα της Έβελιν.

Ήταν το όνομα ενός γιατρού που είχα επισκεφθεί αρκετές φορές μετά τον θάνατο του συζύγου μου.

Του ανθρώπου που είχε εξετάσει τις πρώτες ενοχλήσεις στην κοιλιά μου.

Του ανθρώπου που μου είχε πει, χωρίς να ζητήσει περαιτέρω διερεύνηση, ότι πιθανότατα επρόκειτο για μια συνηθισμένη αλλαγή του σώματος λόγω ηλικίας.

Ο Δρ. Τζόναθαν Μπλέικ.

---

Ο γιατρός που γνώριζε το όνομα του Ρόμπερτ

Δεν μπορούσα να μιλήσω.

Ο Δρ. Μπλέικ με είχε εξετάσει δύο φορές τα τελευταία χρόνια. Ήταν ευγενικός, ήρεμος και πάντα πρόθυμος να ακούσει τις ανησυχίες μου.

Την τελευταία φορά που τον είχα επισκεφθεί, του είχα πει ότι η κοιλιά μου φαινόταν μεγαλύτερη.

Μου είχε συστήσει να παρακολουθήσω το βάρος μου και να επιστρέψω αν η κατάσταση επιδεινωνόταν.

Τώρα, το όνομά του εμφανιζόταν σε ένα έγγραφο που σχετιζόταν με το παλιό ερευνητικό πρόγραμμα.

«Είστε βέβαιη ότι πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο;» ρώτησε ο Ντάνιελ.

Η Έβελιν έδειξε την υπογραφή και τον αριθμό μητρώου.

«Τα στοιχεία φαίνεται να αντιστοιχούν. Ωστόσο, πρέπει να επιβεβαιωθεί η αυθεντικότητα του εγγράφου και να εξακριβωθεί ποιος είχε πρόσβαση στον φάκελο».

«Θέλω να του μιλήσω», είπα.

Η Έβελιν κούνησε αρνητικά το κεφάλι.

«Σας προτείνω να μην τον αντιμετωπίσετε με βάση ένα μόνο έγγραφο. Είναι προτιμότερο να ζητηθεί επίσημα το πλήρες ιστορικό και να εξεταστεί από ανεξάρτητους ειδικούς».

Ο Ντάνιελ σηκώθηκε.

«Και αν αρνηθεί να συνεργαστεί;»

«Τότε υπάρχουν διαδικασίες για να ζητηθούν τα σχετικά στοιχεία, ανάλογα με το νομικό πλαίσιο και τις υποχρεώσεις διατήρησης των αρχείων».

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

Δεν ήθελα να ξεκινήσω έναν πόλεμο.

Ήθελα να μάθω γιατί το σώμα μου είχε αλλάξει τόσο πολύ και αν κάποιος γνώριζε κάτι που θα μπορούσε να είχε οδηγήσει σε νωρίτερη διάγνωση.

Η Έβελιν μάς έδωσε αντίγραφα των εγγράφων που μπορούσε να κοινοποιήσει και συμφώνησε να συνεργαστεί με τη Δρ. Πάρκερ για την αναζήτηση του πρωτότυπου φακέλου.

Πριν φύγουμε, με σταμάτησε στην πόρτα.

«Κυρία Γουίτμορ, υπάρχει κάτι που θέλω να γνωρίζετε. Ο Ρόμπερτ επέστρεψε εδώ λίγο πριν πεθάνει. Δεν ήταν ήρεμος. Ήθελε να δει την αρχική αναφορά και επέμενε ότι κάποιος έπρεπε να σας εξηγήσει τι είχε συμβεί».

Γύρισα προς το μέρος της.

«Και το έκανε;»

Η Έβελιν χαμήλωσε το βλέμμα.

«Δεν μπορώ να σας πω ότι το έκανε. Δεν βρήκαμε καταγραφή μιας ολοκληρωμένης ενημέρωσης προς εσάς».

Αυτή η απάντηση με πόνεσε περισσότερο από όλες τις προηγούμενες.

Ο Ρόμπερτ είχε φύγει από τη ζωή με ένα μυστικό που δεν κατάφερε να μου εξηγήσει.

Κι εγώ είχα περάσει δώδεκα χρόνια πιστεύοντας πως δεν υπήρχε τίποτα άλλο που έπρεπε να γνωρίζω.

---

Η εξέταση που έφερε μια νέα ανησυχία

Όταν επιστρέψαμε στο νοσοκομείο, η Δρ. Πάρκερ μάς περίμενε.

Είχε εξετάσει τα αντίγραφα που της είχαμε φέρει και είχε λάβει τα πρώτα αποτελέσματα από τις απεικονιστικές εξετάσεις.

«Θέλω να σας εξηγήσω τι γνωρίζουμε μέχρι στιγμής», είπε.

Κάθισα απέναντί της, με τον Ντάνιελ στο πλευρό μου.

«Η μάζα στην κοιλιά σας είναι μεγάλη και χρειάζεται να προσδιορίσουμε την προέλευσή της. Οι εικόνες δείχνουν ότι πρόκειται για μια σύνθετη βλάβη που απαιτεί περαιτέρω αξιολόγηση. Δεν μπορούμε να συμπεράνουμε από τα παλιά έγγραφα ότι προκλήθηκε από κάποια ερευνητική διαδικασία».

«Θα χρειαστεί επέμβαση;» ρώτησα.

«Είναι πιθανό να χρειαστεί κάποια παρέμβαση, αλλά η απόφαση εξαρτάται από την πλήρη εικόνα, τη φύση της μάζας και τη γενική σας κατάσταση. Θα συζητήσουμε τις επιλογές σας αφού ολοκληρωθεί η διερεύνηση».

Ο Ντάνιελ έπιασε το χέρι μου.

«Θα είμαι μαζί σου, μαμά».

Η γιατρός συνέχισε:

«Παράλληλα, θα ζητήσουμε το πλήρες ιατρικό ιστορικό από το παλιό κέντρο. Αν υπάρχουν στοιχεία για προηγούμενη επέμβαση ή άλλη διαδικασία, θα τα εξετάσουμε προσεκτικά».

Ένιωσα λίγο πιο ασφαλής.

Για πρώτη φορά, κάποιος δεν προσπαθούσε να με καθησυχάσει με μια εύκολη εξήγηση.

Μου έλεγε τι γνώριζε, τι δεν γνώριζε και ποια βήματα έπρεπε να ακολουθήσουμε.

Όμως, καθώς η Δρ. Πάρκερ ετοιμαζόταν να φύγει, χτύπησε το τηλέφωνό της.

Διάβασε ένα μήνυμα και η έκφρασή της άλλαξε.

«Τι συμβαίνει;» ρώτησα.

«Μόλις λάβαμε μια ενημέρωση από το αρχείο του ερευνητικού κέντρου».

Ο Ντάνιελ σηκώθηκε αμέσως.

«Βρήκαν τον πρωτότυπο φάκελο;»

Η γιατρός έγνεψε.

«Βρέθηκε ένα αρχείο που ενδέχεται να περιέχει την αρχική αναφορά. Δεν έχει ακόμη ελεγχθεί πλήρως, αλλά υπάρχει μια πρόσθετη σημείωση που δεν εμφανίζεται στα αντίγραφα που εξετάσαμε σήμερα».

«Τι σημείωση;» ρώτησα.

Η Δρ. Πάρκερ κοίταξε πρώτα εμένα και μετά τον Ντάνιελ.

«Η σημείωση αναφέρει ότι η ασθενής έπρεπε να ενημερωθεί προσωπικά για ένα εύρημα και να υποβληθεί σε επανέλεγχο. Δεν υπάρχει, μέχρι στιγμής, τεκμηρίωση ότι αυτός ο επανέλεγχος πραγματοποιήθηκε».

Ένιωσα το δωμάτιο να περιστρέφεται γύρω μου.

Δώδεκα χρόνια.

Δώδεκα ολόκληρα χρόνια χωρίς να γνωρίζω ότι υπήρχε αυτή η σημείωση.

Ο Ντάνιελ με αγκάλιασε.

«Θα μάθουμε τι έγινε, μαμά. Σου το υπόσχομαι».

Έκλεισα τα μάτια και προσπάθησα να αναπνεύσω ήρεμα.

Τότε η γιατρός πρόσθεσε κάτι ακόμη.

«Υπάρχει και ένα δεύτερο όνομα στην καταχώριση. Το πρόσωπο που υποτίθεται ότι θα πραγματοποιούσε τον επανέλεγχο».

«Ποιος;» ρώτησα.

Η Δρ. Πάρκερ γύρισε την οθόνη προς το μέρος μας.

Το όνομα εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μου.

Ήταν ο Δρ. Τζόναθαν Μπλέικ.

Ο ίδιος γιατρός που με είχε εξετάσει τα τελευταία χρόνια.

Ο ίδιος άνθρωπος που μου είχε πει ότι η κοιλιά μου πιθανότατα μεγάλωνε εξαιτίας της ηλικίας μου.

Και ο ίδιος άνθρωπος που, σύμφωνα με την παλιά καταχώριση, συνδεόταν με τον επανέλεγχο που δεν είχε καταγραφεί.

Ο Ντάνιελ έμεινε ακίνητος.

«Αυτό δεν μπορεί να είναι σύμπτωση», ψιθύρισε.

Η Δρ. Πάρκερ δεν απάντησε.

Κι εγώ, για πρώτη φορά στη ζωή μου, άρχισα να αναρωτιέμαι αν η μεγαλύτερη προδοσία δεν ήταν όσα είχε κρύψει ο σύζυγός μου.

Ίσως να ήταν όσα είχαν συμβεί μετά τον θάνατό του.

Γιατί, αν ο Δρ. Μπλέικ γνώριζε πραγματικά το περιεχόμενο του αρχικού φακέλου, τότε έπρεπε να εξηγήσει γιατί δεν είχε ζητήσει νωρίτερα τον επανέλεγχό μου.

Και το επόμενο πρωί, όταν ο Ντάνιελ τηλεφώνησε στο ιατρείο του, η γραμματέας τού έδωσε μια απάντηση που έκανε τα πάντα ακόμη πιο μυστηριώδη:

Ο Δρ. Μπλέικ είχε εξαφανιστεί από το ιατρείο του και δεν είχε εμφανιστεί στη δουλειά από την προηγούμενη ημέρα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4    ➡️