ΜΕΡΟΣ 4: «ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ;» — Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ!

Δεν θυμάμαι πώς έφτασα στο γραφείο της Λάουρα.

Οδηγούσα στους δρόμους του Μοντερέι, αλλά το μυαλό μου βρισκόταν αλλού. Η φράση που μου είχε πει στο τηλέφωνο επαναλαμβανόταν ασταμάτητα μέσα μου.

«Η αίτηση συνοδεύεται από ένα έγγραφο που υποτίθεται ότι υπέγραψες πριν από δύο χρόνια».

Δύο χρόνια.

Ο πατέρας μου είχε πεθάνει δύο χρόνια νωρίτερα. Ο Ρικάρντο είχε ήδη αρχίσει να μιλά για τις οικονομικές υποθέσεις της οικογένειας, ενώ εγώ προσπαθούσα ακόμη να μάθω πώς να ζω χωρίς τον άνθρωπο που με είχε μεγαλώσει.

Εκείνη την περίοδο υπέγραφα ορισμένα έγγραφα που μου έφερνε ο σύζυγός μου. Μου έλεγε ότι αφορούσαν τη διαχείριση της περιουσίας μου, τις φορολογικές υποχρεώσεις και τις διαδικασίες που απαιτούνταν μετά τον θάνατο του πατέρα μου.

Δεν είχα λόγο να πιστεύω ότι μου έλεγε ψέματα.

Ή τουλάχιστον, έτσι πίστευα τότε.

Όταν μπήκα στο γραφείο της Λάουρα, εκείνη σηκώθηκε αμέσως από την καρέκλα της.

«Κάθισε, Μαριάνα».

Πάνω στο γραφείο της υπήρχε ένας φάκελος με αρκετές σελίδες. Η δικηγόρος τον άνοιξε και έσπρωξε ένα έγγραφο προς το μέρος μου.

«Θέλω να το κοιτάξεις προσεκτικά».

Πήρα τη σελίδα.

Στο κάτω μέρος υπήρχε το όνομά μου και μια υπογραφή που έμοιαζε με τη δική μου.

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Τι είναι αυτό;»

«Αίτηση που αφορά τη μεταβίβαση δικαιωμάτων σε συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία της οικογενειακής επιχείρησης. Το έγγραφο υποβλήθηκε πρόσφατα, αλλά αναφέρει ότι η συγκατάθεσή σου είχε δοθεί πριν από δύο χρόνια».

Διάβασα το κείμενο ξανά.

Δεν καταλάβαινα όλες τις νομικές διατυπώσεις, αλλά ορισμένες λέξεις ξεχώριζαν: μεταβίβαση, εξουσιοδότηση, δικαιούχος.

«Δεν θυμάμαι να έχω υπογράψει αυτό το έγγραφο».

Η Λάουρα δεν φάνηκε έκπληκτη.

«Αυτό ακριβώς πρέπει να εξακριβώσουμε. Δεν μπορώ να συμπεράνω από μια πρώτη εξέταση αν η υπογραφή είναι γνήσια ή όχι. Χρειάζεται να συγκριθεί με άλλα πρωτότυπα έγγραφα και, αν υπάρχουν ενδείξεις αλλοίωσης, να εξεταστεί από ειδικό».

Την κοίταξα.

«Αν η υπογραφή είναι πλαστή, τι σημαίνει αυτό;»

«Σημαίνει ότι πρέπει να διερευνηθεί ποιος υπέβαλε το έγγραφο, ποιος το συνέταξε και αν χρησιμοποιήθηκε για να γίνει κάποια συναλλαγή χωρίς την έγκρισή σου. Αλλά δεν θα βγάλουμε συμπεράσματα πριν έχουμε αποδείξεις».

Για πρώτη φορά μετά από πολλές ώρες, ένιωσα ότι κάποιος μού μιλούσε με σαφήνεια.

Ωστόσο, η ανησυχία μου δεν υποχώρησε.

«Λάουρα, γιατί εμφανίζεται το όνομά σου στα παλιά έγγραφα του πατέρα μου;»

Η δικηγόρος χαμήλωσε το βλέμμα της για μια στιγμή.

Ύστερα άνοιξε ένα δεύτερο ντοσιέ.

«Επειδή ο πατέρας σου με είχε προσλάβει για να εξετάσω ορισμένες συμβάσεις της εταιρείας. Είχε ανησυχήσει για κάποιες οικονομικές συναλλαγές και ήθελε να διασφαλίσει ότι τα περιουσιακά του στοιχεία θα προστατεύονταν».

«Ήξερες ότι υποψιαζόταν τον Ρικάρντο;»

Η Λάουρα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Είχε εκφράσει ανησυχίες για συγκεκριμένες επιχειρηματικές κινήσεις. Δεν μου είχε παρουσιάσει, όμως, αδιάσειστες αποδείξεις ότι ο Ρικάρντο ευθυνόταν για κάποια παράνομη πράξη. Γι’ αυτό συγκέντρωνε έγγραφα και ζητούσε να εξεταστούν οι συναλλαγές».

«Και γιατί δεν μου το είπες;»

«Επειδή δεν ήθελα να σε τρομάξω με υποψίες που δεν είχαν ακόμη επιβεβαιωθεί. Ο πατέρας σου ήθελε πρώτα να μάθει τι ακριβώς συνέβαινε».

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Και πέθανε πριν μάθει την αλήθεια».

Η Λάουρα δεν προσπάθησε να με παρηγορήσει με εύκολες υποσχέσεις.

«Δεν γνωρίζουμε αν ο θάνατός του συνδέεται με αυτές τις υποθέσεις. Δεν πρέπει να αφήσουμε ένα ανώνυμο μήνυμα να μας οδηγήσει σε ένα συμπέρασμα τόσο σοβαρό. Θα εξετάσουμε τα στοιχεία με τον σωστό τρόπο».

Ήξερα ότι είχε δίκιο.

Αλλά αυτό δεν έκανε τον φόβο μου μικρότερο.

---

Εκείνο το απόγευμα, η Μπεατρίζ επικοινώνησε ξανά μαζί μου.

«Μαριάνα, έμαθα ότι κάποιος αναζητά τα παλιά έγγραφα της εταιρείας».

«Πώς το έμαθες;»

«Υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να εργάζονται εκεί και γνωρίζουν ότι ο πατέρας σου είχε κρατήσει αντίγραφα σημαντικών συμβάσεων».

«Βρήκα ένα έγγραφο που φαίνεται να φέρει την υπογραφή μου, αλλά δεν θυμάμαι να το έχω υπογράψει».

Η Μπεατρίζ σώπασε.

«Τότε πρέπει να μάθεις πότε δημιουργήθηκε και ποιος είχε πρόσβαση σε αυτό. Μην κατηγορήσεις κανέναν πριν συγκεντρώσεις αποδείξεις».

Η συμβουλή της ήταν ίδια με εκείνη της Λάουρα.

Αυτό θα έπρεπε να με καθησυχάσει.

Αντί γι’ αυτό, με έκανε να αναρωτηθώ πόσο βαθιά είχε φτάσει αυτή η υπόθεση και πόσοι άνθρωποι γνώριζαν κομμάτια της αλήθειας.

«Έχεις ακόμη τον μαύρο φάκελο;» τη ρώτησα.

«Όχι ολόκληρο. Έχω ορισμένα αντίγραφα και μερικές σημειώσεις του πατέρα σου. Το πρωτότυπο δεν βρίσκεται πλέον στην κατοχή μου».

«Πότε το είδες τελευταία φορά;»

«Πριν από τον θάνατό του. Ο Ερνέστο μού είχε πει ότι θα το κρατούσε ο ίδιος μέχρι να ολοκληρώσει μια σημαντική διαδικασία».

«Και ποιος θα μπορούσε να το έχει πάρει;»

Η Μπεατρίζ δεν απάντησε αμέσως.

«Δεν μπορώ να σου πω ποιος. Ξέρω μόνο ότι ο πατέρας σου δεν θα άφηνε εκείνα τα έγγραφα σε κάποιον χωρίς λόγο».

Έκλεισα τα μάτια μου.

Ήθελα να μάθω την αλήθεια για τον Ρικάρντο, αλλά όσο περισσότερο έψαχνα, τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι η υπόθεση δεν μπορούσε να λυθεί μόνο με τις φωτογραφίες της απιστίας του.

Υπήρχαν οικονομικά αρχεία, εταιρείες, παλιές συμβάσεις και μια υπογραφή που ίσως δεν ήταν δική μου.

Και υπήρχε ακόμη η Βαλέρια.

Η γυναίκα που περίμενε ένα παιδί από τον άντρα μου και δημοσίευε φωτογραφίες από την καινούργια τους ζωή.

Ήθελα να μάθω αν γνώριζε τι συνέβαινε με τα χρήματα και τα έγγραφα. Αλλά δεν είχα καμία απόδειξη ότι συμμετείχε σε οτιδήποτε παράνομο.

Δεν μπορούσα να αφήσω την οργή μου να αποφασίσει για εμένα.

---

Το ίδιο βράδυ, ο Ρικάρντο με κάλεσε ξανά.

Απάντησα, αλλά αυτή τη φορά δεν προσπάθησα να κρύψω την απόσταση στη φωνή μου.

«Μαριάνα, πρέπει να σταματήσεις να περιπλέκεις τα πράγματα».

«Ποια πράγματα;»

«Τη μεταφορά, τα έγγραφα, όλες αυτές τις ερωτήσεις. Είναι μια συνηθισμένη επιχειρηματική διαδικασία. Δεν καταλαβαίνω γιατί ξαφνικά συμπεριφέρεσαι σαν να είμαι εχθρός σου».

«Επειδή δεν μου εξηγείς τι συμβαίνει».

«Σου έχω εξηγήσει».

«Όχι. Μου είπες να υπογράψω κάτι χωρίς να το διαβάσω».

Ακούστηκε ένας αναστεναγμός.

«Μαριάνα, είμαστε παντρεμένοι. Έχουμε κοινές υποχρεώσεις και κοινά συμφέροντα».

«Ο γάμος μας δεν σου δίνει το δικαίωμα να χρησιμοποιείς την υπογραφή μου χωρίς τη συγκατάθεσή μου».

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν διαφορετική από τις προηγούμενες.

Αυτή τη φορά δεν ακουγόταν απλώς θυμωμένος.

Ακουγόταν ανήσυχος.

«Ποιος σου είπε ότι χρησιμοποιήθηκε η υπογραφή σου;»

Η ερώτησή του με έκανε να ανατριχιάσω.

Δεν του είχα πει ότι είχα δει το έγγραφο.

Δεν του είχα πει ότι είχα συναντήσει τη Λάουρα.

Κι όμως, η αντίδρασή του ήταν σαν να γνώριζε ήδη τι είχα ανακαλύψει.

«Γιατί ρωτάς;» απάντησα.

«Επειδή θέλω να ξέρω ποιος σου βάζει αυτές τις ιδέες στο μυαλό».

«Δεν χρειάζεται κανείς να μου βάλει ιδέες. Θέλω να δω τα έγγραφα και να καταλάβω τι ακριβώς ζητάς από εμένα».

Η φωνή του έγινε πιο χαμηλή.

«Θα επιστρέψω σύντομα και θα τα συζητήσουμε από κοντά».

«Δεν χρειάζεται να επιστρέψεις για να μου εξηγήσεις τι υπέγραψα».

«Μαριάνα, σε παρακαλώ. Μην κάνεις κάτι που θα μετανιώσεις».

Ένιωσα ένα κρύο ρίγος.

«Αυτό είναι απειλή;»

«Όχι. Προσπαθώ να σε προστατεύσω».

Ένα πικρό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου.

«Από ποιον, Ρικάρντο; Από εσένα;»

Δεν απάντησε.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, η γραμμή έκλεισε.

---

Την επόμενη ημέρα, η Λάουρα με ενημέρωσε ότι είχε ξεκινήσει τις απαραίτητες ενέργειες για να διασφαλιστούν τα σχετικά εταιρικά έγγραφα και να εξεταστεί η γνησιότητα της υπογραφής.

Μου συνέστησε επίσης να διατηρήσω όλα τα μηνύματα, τα τραπεζικά αποδεικτικά και τα αρχεία που είχα ήδη στη διάθεσή μου.

Δεν επρόκειτο να κάνουμε βιαστικές κατηγορίες. Αν υπήρχε πράγματι πλαστογράφηση ή οικονομική παρατυπία, θα έπρεπε να τεκμηριωθεί.

Για πρώτη φορά, ένιωσα ότι είχα ένα σχέδιο.

Δεν θα υπέγραφα τίποτα άλλο χωρίς ανεξάρτητο νομικό έλεγχο. Δεν θα μετέφερα χρήματα επειδή μου το ζητούσε ο Ρικάρντο. Και δεν θα επέτρεπα σε κανέναν να με πιέσει να αποφασίσω μέσα στον φόβο.

Αλλά το σημαντικότερο στοιχείο δεν είχε ακόμη βρεθεί.

Ο μαύρος φάκελος.

Αργά το απόγευμα, έλαβα ένα ακόμη μήνυμα από τον άγνωστο αριθμό.

«Ο Ρικάρντο γνωρίζει ότι ψάχνεις. Αν θέλεις να προστατεύσεις τον εαυτό σου, πρέπει να μάθεις τι συνέβη στην τελευταία συνάντηση με τον πατέρα σου».

Αμέσως απάντησα:

«Ποιος είσαι; Γιατί δεν μου λες την αλήθεια;»

Αυτή τη φορά, η απάντηση ήρθε σχεδόν αμέσως.

«Επειδή δεν έχεις ακόμη δει το σημαντικότερο έγγραφο».

Ακολούθησε ένα δεύτερο μήνυμα.

«Έλεγξε τα αρχεία που άφησε ο πατέρας σου σχετικά με την τελευταία του συνάντηση με τον Ρικάρντο. Εκεί βρίσκεται η απάντηση».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

Έτρεξα στο γραφείο του πατέρα μου και άρχισα να εξετάζω τα παλιά κουτιά με τα έγγραφα που δεν είχα ανοίξει μετά τον θάνατό του.

Πέρασα από φορολογικές δηλώσεις, συμβάσεις, σημειωματάρια και επιστολές.

Ώσπου, στο κάτω μέρος ενός κουτιού, βρήκα έναν μικρό φάκελο με την ένδειξη:

«ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ — ΕΡΝΕΣΤΟ ΒΙΓΙΑΡΕΑΛ»

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

Άνοιξα τον φάκελο.

Μέσα υπήρχε ένα αντίγραφο μιας επιστολής που είχε γράψει ο πατέρας μου λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του.

Δεν ήταν πλήρης. Έλειπε η τελευταία σελίδα.

Αλλά οι πρώτες γραμμές ήταν αρκετές για να με κάνουν να καθίσω απότομα.

«Αν ο Ρικάρντο επιμείνει να προχωρήσει χωρίς τις απαραίτητες εγκρίσεις, θα αναγκαστώ να αποκαλύψω όσα γνωρίζω. Δεν μπορώ να επιτρέψω να χρησιμοποιηθεί το όνομα της κόρης μου σε μια συμφωνία που δεν καταλαβαίνει».

Σταμάτησα να αναπνέω για μια στιγμή.

Ο πατέρας μου είχε αναφέρει το όνομά μου.

Και είχε φοβηθεί ότι ο Ρικάρντο θα το χρησιμοποιούσε σε μια συμφωνία που εγώ δεν καταλάβαινα.

Ακριβώς αυτό που φοβόμουν τώρα.

Γύρισα τη σελίδα, ελπίζοντας να βρω περισσότερες πληροφορίες.

Αλλά το υπόλοιπο του φακέλου ήταν άδειο.

Η τελευταία σελίδα είχε εξαφανιστεί.

Κάποιος είχε πάρει το μοναδικό κομμάτι που ίσως εξηγούσε τι συνέβη ανάμεσα στον πατέρα μου και στον σύζυγό μου.

Τότε ακούστηκε ένας θόρυβος έξω από το γραφείο.

Έκλεισα απότομα τον φάκελο και γύρισα προς την πόρτα.

«Ποιος είναι;» φώναξα.

Δεν υπήρξε απάντηση.

Πλησίασα προσεκτικά στον διάδρομο.

Η εξώπορτα ήταν κλειδωμένη, τα παράθυρα κλειστά και το σπίτι έμοιαζε άδειο.

Όταν επέστρεψα στο γραφείο, το κινητό μου χτύπησε.

Ήταν μήνυμα από τον Ρικάρντο.

«Μαριάνα, ξέρω ότι έχεις βρει έγγραφα του πατέρα σου. Σε παρακαλώ, μην κάνεις τίποτα πριν μιλήσουμε. Υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζεις και δεν θέλω να πληγωθείς περισσότερο».

Διάβασα το μήνυμα ξανά.

Πώς ήξερε ότι είχα βρει τον φάκελο;

Και γιατί χρησιμοποιούσε τώρα τη λέξη «πληγωθείς»;

Ήταν μια προσπάθεια να με προστατεύσει ή να με κάνει να σταματήσω;

Δεν ήξερα.

Αλλά εκείνη τη στιγμή, μέσα στο γραφείο του νεκρού πατέρα μου, πήρα μια απόφαση.

Δεν θα επέτρεπα σε κανέναν να μου υπαγορεύσει τι έπρεπε να πιστέψω.

Θα άφηνα τα στοιχεία να μιλήσουν.

Θα ζητούσα ανεξάρτητη εξέταση των εγγράφων και θα ακολουθούσα τη νόμιμη διαδικασία για να μάθω ποιος είχε χρησιμοποιήσει την υπογραφή μου.

Και θα αναζητούσα την τελευταία σελίδα της επιστολής.

Γιατί κάτι μου έλεγε ότι εκεί βρισκόταν η απάντηση που όλοι προσπαθούσαν να κρύψουν.

Λίγα λεπτά αργότερα, έφτασε ένα τελευταίο μήνυμα από τον άγνωστο αριθμό.

«Η Μπεατρίζ δεν σου είπε όλη την αλήθεια. Αλλά ούτε ο Ρικάρντο γνωρίζει ότι έχω το πρωτότυπο».

Ακολούθησε μια φωτογραφία.

Ήταν η τελευταία σελίδα της επιστολής του πατέρα μου.

Στο κάτω μέρος, κάτω από την υπογραφή του Ερνέστο Βιγιαρεάλ, υπήρχε μια πρόταση που δεν είχα ξαναδεί ποτέ.

«Αν συμβεί κάτι σε εμένα, η Μαριάνα πρέπει να μάθει ότι ο πραγματικός δικαιούχος της συμφωνίας δεν είναι ο άνθρωπος που πιστεύει».

Και ακριβώς από κάτω υπήρχε ένα όνομα.

Ένα όνομα που δεν περίμενα ποτέ να δω.

Ένα όνομα που μπορούσε να αλλάξει ολόκληρη την ιστορία.

Αλλά πριν προλάβω να το διαβάσω ολόκληρο, το κινητό μου έσβησε απότομα.

Και όταν το άνοιξα ξανά, η φωτογραφία είχε εξαφανιστεί.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟΣ…

 ΤΕΛΙΚΟΣ