ΜΕΡΟΣ 4 — Ο ΦΡΑΝΚ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΠΟΙΟΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΟΥ ΚΛΕΨΕΙ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ… ΚΑΙ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!

Ο Φρανκ Ντελγκάντο δεν έκλεισε μάτι εκείνο το βράδυ.

Η φωτογραφία που βρήκε μπροστά στην πόρτα του γραφείου του βρισκόταν ακόμη πάνω στο γραφείο. Την κοιτούσε ξανά και ξανά, προσπαθώντας να καταλάβει πώς κάποιος είχε καταφέρει να τον παρακολουθεί τόσο στενά.

Κάποιος γνώριζε ότι είχε μεταμφιεστεί για να επισκεφθεί το εστιατόριό του. Κάποιος είχε πρόσβαση σε προσωπικές πληροφορίες. Και κάποιος ήξερε ότι ο Φρανκ είχε αρχίσει να πλησιάζει την αλήθεια.

Όμως, το πιο ανησυχητικό ήταν το έγγραφο που είχε εξαφανιστεί από το χρηματοκιβώτιό του.

Αν κάποιος προσπαθούσε να μεταβιβάσει παράνομα την επιχείρησή του, τότε δεν κινδύνευε μόνο η φήμη του εστιατορίου. Κινδύνευαν όλα όσα είχε δημιουργήσει επί είκοσι χρόνια.

Το πρωί, πριν ακόμη ανατείλει ο ήλιος, ο Φρανκ πήρε μια απόφαση.

Δεν θα πήγαινε στη συνάντηση με την Άμπερ χωρίς να έχει προετοιμαστεί.

Φωτογράφισε τη μυστηριώδη επιστολή και τη φωτογραφία, αποθήκευσε αντίγραφα των οικονομικών στοιχείων σε ασφαλές σημείο και επικοινώνησε με έναν δικηγόρο που εμπιστευόταν εδώ και χρόνια.

Του εξήγησε όσα είχε ανακαλύψει.

Ο δικηγόρος άκουσε προσεκτικά και, όταν ο Φρανκ τελείωσε, του είπε:

«Μην κατηγορήσεις κανέναν δημόσια ακόμη. Οι συναλλαγές και τα μηνύματα είναι σοβαρές ενδείξεις, αλλά πρέπει να επιβεβαιώσουμε τι ακριβώς έχει συμβεί. Κράτησε όλα τα πρωτότυπα στοιχεία και μην επιχειρήσεις να αποκτήσεις πρόσβαση σε αρχεία που δεν δικαιούσαι να ανοίξεις.»

«Και αν προσπαθήσουν να μεταβιβάσουν την επιχείρησή μου;» ρώτησε ο Φρανκ.

«Θα ελέγξουμε αμέσως τα εταιρικά έγγραφα και τις εξουσιοδοτήσεις. Αν υπάρχει πλαστογραφία ή απάτη, θα κινηθούμε νόμιμα.»

Ο Φρανκ τον ευχαρίστησε και ξεκίνησε για τη διεύθυνση που του είχε στείλει η Άμπερ.

Ήταν ένα μικρό καφέ σε έναν ήσυχο δρόμο, αρκετά μακριά από το εστιατόριο.

Η Άμπερ καθόταν σε ένα τραπέζι κοντά στο παράθυρο. Φορούσε ένα απλό γκρι πουλόβερ και κρατούσε μια τσάντα σφιχτά στην αγκαλιά της. Όταν είδε τον Φρανκ, σηκώθηκε αμέσως.

«Χαίρομαι που ήρθατε», είπε. «Δεν ήξερα αν θα μπορούσα να σας εμπιστευτώ.»

Ο Φρανκ κάθισε απέναντί της.

«Θέλω να μου πεις την αλήθεια. Όλη την αλήθεια.»

Η Άμπερ κοίταξε γύρω της και έβγαλε έναν μικρό φάκελο από την τσάντα της.

«Πριν από τρεις εβδομάδες, ο Κάιλ μου ζήτησε να υπογράψω ένα έγγραφο. Μου είπε ότι αφορούσε μια αλλαγή στη μισθοδοσία και ότι χρειαζόταν την υπογραφή μου για να ενημερωθούν τα στοιχεία μου.»

«Υπέγραψες;»

Η κοπέλα κατέβασε το κεφάλι.

«Ναι. Δεν είχα λόγο να πιστέψω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αλλά, λίγες ημέρες αργότερα, άκουσα τον Κάιλ να μιλάει με τη Μάντισον. Είπε ότι οι υπογραφές του προσωπικού θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να αποδειχθεί πως όλοι γνώριζαν τις οικονομικές αλλαγές.»

Ο Φρανκ ένιωσε το στήθος του να σφίγγεται.

«Προσπαθούσε να σας κάνει να φαίνεστε συνένοχοι;»

«Αυτό φοβάμαι. Και δεν ήταν μόνο αυτό.»

Η Άμπερ άνοιξε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχαν φωτοτυπίες εγγράφων, εκτυπώσεις μηνυμάτων και μια λίστα με ημερομηνίες.

«Ένα βράδυ, αφού τελείωσε η βάρδιά μου, επέστρεψα στην αίθουσα για να πάρω το κινητό μου που είχα ξεχάσει. Το γραφείο του Κάιλ ήταν μισάνοιχτο. Τον άκουσα να μιλάει για την πώληση του εστιατορίου. Έλεγε ότι ο ιδιοκτήτης δεν θα μπορούσε να αντιδράσει εγκαίρως, επειδή οι αλλαγές θα είχαν ολοκληρωθεί πριν ανακαλύψει τι συνέβαινε.»

Ο Φρανκ έσφιξε τα δόντια του.

«Ποιος ήταν μαζί του;»

Η Άμπερ τον κοίταξε στα μάτια.

«Δεν μπορούσα να δω το πρόσωπο του άλλου ανθρώπου. Αλλά άκουσα τον Κάιλ να τον αποκαλεί κύριο Μίλερ.»

Ο Φρανκ έβγαλε από την τσάντα του ένα αντίγραφο του ηλεκτρονικού μηνύματος που είχε βρει ο Λουίς.

«Είναι αυτός ο άνθρωπος;»

Η Άμπερ διάβασε τα αρχικά και έγνεψε.

«Ναι. Πιστεύω πως είναι.»

Ο Φρανκ έμεινε σιωπηλός.

Ο Ρίτσαρντ Μίλερ ήταν ένας επιχειρηματίας που είχε προσπαθήσει δύο φορές να αγοράσει το εστιατόριο της Ρόζι. Ο Φρανκ είχε αρνηθεί και τις δύο φορές. Ο Μίλερ ήθελε να μετατρέψει τον χώρο σε ένα ακριβό, απρόσωπο εστιατόριο, αλλά ο Φρανκ δεν ήθελε να χάσει τον χαρακτήρα που είχε δημιουργήσει η μητέρα του.

«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Μίλερ βρίσκεται πίσω από αυτό», ψιθύρισε.

«Υπάρχει και κάτι ακόμη», είπε η Άμπερ. «Ο Κάιλ είπε ότι, μόλις ολοκληρωνόταν η συμφωνία, θα έπαιρνε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Και η Μάντισον θα έφευγε από την πόλη.»

Ο Φρανκ κοίταξε τα έγγραφα.

«Έχεις κάτι που να αποδεικνύει ότι ο Μίλερ συμμετείχε στο σχέδιο;»

«Όχι κάτι που να αποδεικνύει τα πάντα. Αλλά έχω αυτό.»

Η Άμπερ τού έδωσε μια εκτύπωση ενός μηνύματος που είχε ξεχαστεί στον εκτυπωτή του γραφείου.

Το μήνυμα έγραφε:

«Η τελική συνάντηση θα γίνει την Παρασκευή. Φρόντισε να έχεις τα έγγραφα υπογεγραμμένα και τα παλιά αρχεία εκτός συστήματος. Δεν θέλω εκπλήξεις.»

Στο κάτω μέρος υπήρχε η υπογραφή του Κάιλ και η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του αποστολέα.

Ο Φρανκ διάβασε το μήνυμα προσεκτικά.

Η Παρασκευή ήταν η επόμενη ημέρα.

Είχαν λιγότερο από είκοσι τέσσερις ώρες.

---

Ο Φρανκ δεν επέστρεψε αμέσως στο εστιατόριο.

Πρώτα επικοινώνησε με τον δικηγόρο του και του παρέδωσε αντίγραφα των στοιχείων που είχε συγκεντρώσει. Μαζί αποφάσισαν να ελεγχθούν τα εταιρικά έγγραφα, οι εξουσιοδοτήσεις και οποιαδήποτε αίτηση μεταβίβασης είχε κατατεθεί.

Στη συνέχεια, ο Φρανκ ζήτησε τη βοήθεια ενός ανεξάρτητου ειδικού για να διατηρηθούν με νόμιμο τρόπο τα διαθέσιμα ηλεκτρονικά αρχεία και να ελεγχθούν οι ύποπτες συναλλαγές.

Δεν ήθελε να καταστρέψει αποδείξεις ούτε να δώσει στους υπεύθυνους την ευκαιρία να ισχυριστούν ότι είχε παραβιάσει τα συστήματα.

Ήθελε την αλήθεια.

Και ήθελε να προστατεύσει τους ανθρώπους που είχαν πληρώσει στο εστιατόριό του, πιστεύοντας ότι βρίσκονταν σε ασφαλή χέρια.

Το απόγευμα, ο Φρανκ επέστρεψε στη Ρόζι.

Αυτή τη φορά, μπήκε από την κεντρική είσοδο και κατευθύνθηκε κατευθείαν στο γραφείο του Κάιλ.

Ο διευθυντής στεκόταν μπροστά στον υπολογιστή του. Μόλις τον είδε, έκλεισε βιαστικά ένα παράθυρο στην οθόνη.

«Κύριε Ντελγκάντο! Τι έκπληξη.»

«Πράγματι», απάντησε ο Φρανκ. «Θέλω να μιλήσουμε για την Παρασκευή.»

Το πρόσωπο του Κάιλ άλλαξε.

«Δεν ξέρω τι εννοείτε.»

«Τότε θα σε βοηθήσω. Θέλω να μάθω τι πρόκειται να συμβεί αύριο και γιατί ετοιμάζεις έγγραφα που αφορούν την ιδιοκτησία του εστιατορίου.»

Ο Κάιλ σηκώθηκε αργά.

«Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να με ανακρίνετε.»

Ο Φρανκ τον κοίταξε ψυχρά.

«Είμαι ο ιδιοκτήτης αυτού του εστιατορίου. Έχω κάθε δικαίωμα να ζητώ εξηγήσεις για τα οικονομικά του.»

«Αν δεν σας αρέσει ο τρόπος που διαχειρίζομαι την επιχείρηση, μπορείτε να με απολύσετε.»

«Αυτό ακριβώς σκέφτομαι.»

Για πρώτη φορά, ο Κάιλ έχασε εντελώς την ψυχραιμία του.

«Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό τώρα!»

Ο Φρανκ παρατήρησε την αντίδρασή του.

«Γιατί όχι; Τι πρόκειται να συμβεί αύριο;»

Ο Κάιλ έμεινε σιωπηλός.

Ύστερα πλησίασε την πόρτα και την έκλεισε.

«Ακούστε με προσεκτικά», είπε χαμηλόφωνα. «Δεν ξέρετε τι έχετε υπογράψει. Υπάρχουν συμφωνίες που δεν μπορείτε απλώς να ακυρώσετε επειδή αλλάξατε γνώμη.»

Ο Φρανκ ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά.

«Ποιες συμφωνίες;»

Ο Κάιλ κατάλαβε ότι είχε αποκαλύψει περισσότερα απ’ όσα έπρεπε.

«Ξεχάστε το.»

«Όχι. Θα μου πεις ακριβώς τι συμβαίνει.»

Ο διευθυντής πήρε την τσάντα του και προσπάθησε να περάσει δίπλα του.

«Η συζήτησή μας τελείωσε.»

Ο Φρανκ δεν τον εμπόδισε.

Τον άφησε να φύγει.

Είχε πλέον καταλάβει ότι ο Κάιλ δεν ήταν απλώς ένοχος για κάτι που είχε συμβεί στο παρελθόν. Φοβόταν κάτι που επρόκειτο να συμβεί την επόμενη ημέρα.

Και αυτό σήμαινε ότι η Παρασκευή θα ήταν η πιο κρίσιμη ημέρα της ζωής του.

---

Εκείνο το βράδυ, ο Φρανκ καθόταν μόνος στο σπίτι του, όταν χτύπησε το τηλέφωνό του.

Ήταν ο δικηγόρος του.

«Έχουμε ένα πρόβλημα», είπε χωρίς περιστροφές.

«Τι συνέβη;»

«Βρήκαμε μια αίτηση που φαίνεται να αφορά τη μεταβίβαση σημαντικού μέρους της επιχείρησής σου. Υπάρχουν έγγραφα που φέρουν την υπογραφή σου, αλλά δεν μπορώ ακόμη να επιβεβαιώσω αν είναι γνήσια ή αν έχουν χρησιμοποιηθεί παράνομα.»

Ο Φρανκ ένιωσε το αίμα του να παγώνει.

«Δεν υπέγραψα καμία τέτοια συμφωνία.»

«Τότε πρέπει να κινηθούμε γρήγορα. Θα εξετάσουμε τη διαδικασία, θα ζητήσουμε τα σχετικά αρχεία και θα δούμε ποιος υπέβαλε τα έγγραφα.»

Ο Φρανκ έκλεισε τα μάτια του.

Δεν ήταν πλέον μόνο μια υποψία.

Κάποιος είχε χρησιμοποιήσει το όνομά του για να επιχειρήσει μια συναλλαγή που δεν είχε εγκρίνει.

Και αν η διαδικασία προχωρούσε, θα μπορούσε να χάσει τον έλεγχο του εστιατορίου του.

Λίγο αργότερα, έλαβε ένα νέο μήνυμα από την Άμπερ.

«Κύριε Φρανκ, μόλις έμαθα ότι ο Κάιλ και ο κύριος Μίλερ θα συναντηθούν αύριο στο εστιατόριο, πριν ανοίξουμε. Θα έχουν μαζί τους τα τελικά έγγραφα.»

Ο Φρανκ απάντησε αμέσως:

«Μην πλησιάσεις στο γραφείο τους. Μην προσπαθήσεις να τους καταγράψεις και μην θέσεις τον εαυτό σου σε κίνδυνο. Έχω ήδη ενημερώσει τον δικηγόρο μου.»

Η Άμπερ απάντησε:

«Υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρετε. Ο κύριος Μίλερ δεν είναι ο μόνος άνθρωπος που θα έρθει αύριο.»

Ο Φρανκ περίμενε.

Ένα δεύτερο μήνυμα εμφανίστηκε στην οθόνη.

«Θα έρθει και κάποιος που γνωρίζετε εδώ και πολλά χρόνια. Κάποιος που σας βοήθησε όταν ξεκινήσατε την επιχείρηση.»

Ο Φρανκ ένιωσε ένα βάρος να πιέζει το στήθος του.

Ποιος θα μπορούσε να είναι;

Ο Λουίς;

Ένας παλιός συνεργάτης;

Κάποιος που είχε σταθεί δίπλα του όταν η Ρόζι ήταν ακόμη ζωντανή;

Πριν προλάβει να στείλει άλλη ερώτηση, το τηλέφωνο χτύπησε ξανά.

Αυτή τη φορά, ο αριθμός ήταν άγνωστος.

Ο Φρανκ απάντησε.

«Εμπρός;»

Μια αντρική φωνή ακούστηκε από την άλλη πλευρά.

«Φρανκ, πρέπει να σταματήσεις αυτή την έρευνα.»

Ο Φρανκ αναγνώρισε τη φωνή αμέσως.

Δεν ήταν ο Κάιλ.

Δεν ήταν ο Μίλερ.

Ήταν ένας άνθρωπος που είχε γνωρίσει από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του εστιατορίου. Ένας άνθρωπος που είχε καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τη μητέρα του, που είχε γιορτάσει μαζί τους τα πρώτα επιτυχημένα χρόνια και που ο Φρανκ θεωρούσε σχεδόν οικογένεια.

«Εσύ;» ψιθύρισε.

Η φωνή στην άλλη άκρη παρέμεινε ψυχρή.

«Αύριο, όταν φτάσεις στο εστιατόριο, μην προσπαθήσεις να εμποδίσεις τη συμφωνία. Είναι πολύ αργά για να αλλάξεις τα πράγματα.»

Ο Φρανκ ένιωσε τα χέρια του να παγώνουν.

«Τι έκανες;»

Μια μικρή παύση.

Ύστερα ο άντρας απάντησε:

«Έκανα αυτό που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια.»

Η γραμμή έκλεισε.

Ο Φρανκ έμεινε ακίνητος, κρατώντας το τηλέφωνο στο χέρι του.

Τώρα ήξερε ότι η προδοσία ήταν βαθύτερη από όσο φανταζόταν.

Ο Κάιλ μπορεί να είχε οργανώσει τις ύποπτες χρεώσεις. Ο Μίλερ μπορεί να ήθελε να αποκτήσει το εστιατόριο. Αλλά κάποιος από το παρελθόν του Φρανκ είχε βοηθήσει το σχέδιο να προχωρήσει.

Και την επόμενη ημέρα, όλοι θα βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο.

Ο Φρανκ κοίταξε την παλιά φωτογραφία της μητέρας του.

«Δεν θα τους αφήσω να σου πάρουν αυτό που δημιούργησες», ψιθύρισε.

Έπειτα πήρε τον φάκελο με τα αποδεικτικά στοιχεία και τον έβαλε στην τσάντα του.

Η Παρασκευή δεν θα ήταν η ημέρα που θα έχανε το εστιατόριο.

Θα ήταν η ημέρα που θα ανάγκαζε τους προδότες να κοιτάξουν την αλήθεια κατάματα.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

⬇️ ΤΕΛΙΚΟΣ ⬇️