ΜΕΡΟΣ 5 — Η αλήθεια που δεν ήθελε να ακούσει

Το επόμενο πρωί, η Καμίλα ξύπνησε ύστερα από μια νύχτα σχεδόν χωρίς ύπνο.

Το σπίτι ήταν ασυνήθιστα ήσυχο. Για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια, δεν υπήρχε ο Ντοράτο στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του.

Πήγε στην κουζίνα, έφτιαξε καφέ και κοίταξε το κινητό της.

Δεν είχε ακόμη νέα.

Άνοιξε τις παλιές φωτογραφίες της.

Στην πρώτη, ήταν ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι που κρατούσε τον μικρό κίτρινο πύθωνα με προσοχή. Στη δεύτερη, ο Ντοράτο είχε μεγαλώσει αρκετά ώστε να χρειάζεται και τα δύο της χέρια για να τον στηρίξει. Στην τρίτη, εκείνη χαμογελούσε δίπλα στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του.

Η τελευταία φωτογραφία ήταν από λίγες ημέρες πριν.

Ο Ντοράτο βρισκόταν στο κρεβάτι της.

Η Καμίλα την κοίταξε για πολλή ώρα.

«Πώς φτάσαμε ως εδώ;» ψιθύρισε.

Το κινητό χτύπησε.

Ήταν ο Εντοάρντο.

«Έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα», της είπε.

Η Καμίλα σηκώθηκε όρθια.

«Πες μου. Σε παρακαλώ».

«Ο Ντοράτο χρειάζεται περαιτέρω παρακολούθηση και αξιολόγηση. Η αλλαγή στην όρεξή του δεν πρέπει να αγνοηθεί, αλλά δεν μπορούμε να τη συνδέσουμε με βεβαιότητα με ένα μόνο αίτιο. Οι ειδικοί εξετάζουν τη γενική του κατάσταση και τις συνθήκες διαβίωσής του».

«Θα γίνει καλά;»

«Δεν θέλω να σου υποσχεθώ κάτι πριν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση. Προς το παρόν, χρειάζεται σωστή φροντίδα και ασφαλές περιβάλλον».

Η Καμίλα ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα.

«Και γιατί ερχόταν κάθε βράδυ στο κρεβάτι μου;»

Ο Εντοάρντο πήρε μια ανάσα.

«Αυτή είναι η ερώτηση που σε βασανίζει περισσότερο, έτσι δεν είναι;»

«Ναι. Θέλω να ξέρω αν συνέβαινε κάτι που έπρεπε να είχα καταλάβει».

«Καμίλα, δεν υπάρχει τρόπος να αποδείξουμε ότι ο Ντοράτο είχε μια συγκεκριμένη πρόθεση απλώς επειδή τυλιγόταν γύρω σου. Οι πύθωνες δεν συμπεριφέρονται όπως οι άνθρωποι. Το τύλιγμα του σώματός τους μπορεί να εξυπηρετεί διαφορετικούς σκοπούς, και η ερμηνεία του εξαρτάται από το πλαίσιο. Το σημαντικό είναι ότι ένας πύθωνας αυτού του μεγέθους μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό, ακόμη κι αν δεν υπάρχει πρόθεση επίθεσης».

Η Καμίλα έμεινε σιωπηλή.

Για ημέρες, είχε φανταστεί ότι το φίδι την αναζητούσε επειδή τη θεωρούσε οικογένειά του. Είχε ερμηνεύσει τις νυχτερινές επισκέψεις ως μια μοναδική μορφή εμπιστοσύνης.

Τώρα έπρεπε να αποδεχτεί ότι δεν μπορούσε να γνωρίζει με βεβαιότητα τι σήμαιναν.

«Υπάρχει κάτι ακόμη», συνέχισε ο Εντοάρντο. «Το ότι αρνιόταν την τροφή και άλλαξε τις συνήθειές του σημαίνει ότι έπρεπε να εξεταστεί νωρίτερα. Δεν σημαίνει ότι έκανες κάτι σκόπιμα λάθος. Σημαίνει ότι τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση υπεύθυνα».

Η Καμίλα σκούπισε τα δάκρυά της.

«Μπορώ να τον δω;»

«Ναι, αλλά μόνο με τις κατάλληλες προφυλάξεις και σύμφωνα με τις οδηγίες της ομάδας που τον φροντίζει».

Λίγες ώρες αργότερα, η Καμίλα έφτασε στον χώρο όπου παρακολουθούσαν τον Ντοράτο.

Ο Εντοάρντο την υποδέχτηκε και της εξήγησε τι είχε γίνει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η εξέταση δεν είχε ολοκληρωθεί πλήρως, γι' αυτό και δεν μπορούσε να της δώσει οριστική απάντηση για την αιτία της αλλαγής στη συμπεριφορά του.

Μέσα από ένα ασφαλές διαχωριστικό, η Καμίλα είδε τον πύθωνα.

Ήταν εκείνος που είχε μεγαλώσει δίπλα της για επτά χρόνια. Τα ίδια χρυσαφένια λέπια, το ίδιο δυνατό σώμα, το ίδιο γνώριμο σχήμα του κεφαλιού.

Κι όμως, εκείνη τη στιγμή της φαινόταν διαφορετικός.

«Γεια σου, Ντοράτο», ψιθύρισε.

Το φίδι κινήθηκε αργά μέσα στον χώρο του.

Η Καμίλα πλησίασε μέχρι το σημείο που της είχε υποδείξει ο ειδικός και σταμάτησε.

«Δεν ξέρω τι συνέβη», είπε με τρεμάμενη φωνή. «Αλλά δεν ήθελα ποτέ να κινδυνεύσεις. Ούτε να κινδυνεύσω εγώ».

Ο Εντοάρντο στεκόταν δίπλα της.

«Το ξέρω».

«Όλοι θα πουν ότι ήμουν ανεύθυνη. Ότι ήμουν ανόητη που πίστεψα ότι μπορούσα να κοιμάμαι δίπλα του».

«Κάποιοι ίσως το πουν. Αλλά αυτό που έχει σημασία τώρα είναι τι θα κάνεις από εδώ και πέρα».

Η Καμίλα γύρισε και τον κοίταξε.

«Δηλαδή;»

«Πρέπει να αποφασίσεις αν μπορείς να του προσφέρεις ένα πραγματικά ασφαλές περιβάλλον, με τον κατάλληλο εξοπλισμό, επαγγελματική υποστήριξη και χωρίς να τον αφήνεις ελεύθερο στην κρεβατοκάμαρά σου. Αν όχι, θα πρέπει να εξετάσουμε μια υπεύθυνη μεταφορά του σε κάποιον κατάλληλο, έμπειρο φροντιστή ή εξειδικευμένο χώρο».

Η Καμίλα ένιωσε σαν να της ζητούσαν να αποχωριστεί ένα κομμάτι της ζωής της.

«Είναι μαζί μου από τα δεκαέξι μου», είπε. «Μεγάλωσα μαζί του».

«Το ξέρω. Και γι' αυτό αυτή η απόφαση είναι τόσο δύσκολη».

Για αρκετή ώρα δεν μίλησε κανείς.

Ύστερα η Καμίλα έκανε την ερώτηση που φοβόταν περισσότερο.

«Αν τον κρατήσω, μπορώ να είμαι σίγουρη ότι δεν θα συμβεί ξανά;»

Ο Εντοάρντο δεν προσπάθησε να την καθησυχάσει με μια εύκολη απάντηση.

«Όχι. Κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί μηδενικό κίνδυνο με ένα τόσο μεγάλο και δυνατό ζώο. Μπορούμε να μειώσουμε σημαντικά τους κινδύνους, να διορθώσουμε τις ελλείψεις και να ακολουθήσουμε τις οδηγίες των ειδικών. Αλλά πρέπει να αποδεχτείς ότι δεν είναι ασφαλές να κοιμάσαι μαζί του».

Η Καμίλα κοίταξε ξανά τον Ντοράτο.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι το πραγματικό δίλημμα δεν ήταν αν αγαπούσε το φίδι.

Το αγαπούσε.

Το ερώτημα ήταν αν μπορούσε να βάλει την ασφάλεια πάνω από την επιθυμία της να παραμείνει η μοναδική του φροντίστρια.

Καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, ο Εντοάρντο την κάλεσε να καθίσει για λίγο.

«Υπάρχει ένα πράγμα που θέλω να ξεκαθαρίσω», είπε. «Έχω ακούσει πολλές ιστορίες στο διαδίκτυο για φίδια που μετρούν τους ιδιοκτήτες τους πριν προσπαθήσουν να τους φάνε. Δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι αυτό συνέβαινε εδώ. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν μια τέτοια πρόθεση από το βίντεό σου».

Η Καμίλα τον κοίταξε έκπληκτη.

«Άρα δεν ήταν αυτό που φοβήθηκες;»

«Αυτό που με ανησύχησε ήταν ο συνδυασμός της συμπεριφοράς του, της αλλαγής στην όρεξή του και του γεγονότος ότι μπορούσε να βγει από τον χώρο του και να βρεθεί πάνω σου ενώ κοιμόσουν. Αυτά αρκούν για να δράσουμε. Δεν χρειάζεται να επινοήσουμε ένα τρομακτικό σενάριο για να πάρουμε τον κίνδυνο στα σοβαρά».

Για πρώτη φορά μετά από ημέρες, η Καμίλα ένιωσε ότι μπορούσε να αναπνεύσει λίγο πιο ελεύθερα.

Ο φόβος της δεν εξαφανίστηκε.

Αλλά άρχισε να αντικαθίσταται από κάτι διαφορετικό: την ανάγκη να μάθει την αλήθεια και να κάνει αυτό που ήταν καλύτερο για το ζώο.

Δεν γνώριζε ακόμη ότι η τελική απόφαση θα ήταν πολύ πιο δύσκολη απ' όσο περίμενε.

Γιατί, όταν ο Εντοάρντο τής έδειξε τις επιλογές που είχαν για τη μελλοντική φροντίδα του Ντοράτο, εκείνη συνειδητοποίησε ότι ίσως η αγάπη της να μην αρκούσε για να τον κρατήσει κοντά της.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ   ➡️