ΜΕΡΟΣ 4 — Το εύρημα πίσω από τη ντουλάπα

Η Λουτσία μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας ένα μικρό κομμάτι υλικού που είχε βρει στο πάτωμα, πίσω από μια ντουλάπα.

«Καμίλα, πρέπει να δεις αυτό».

Η κόρη της σηκώθηκε αμέσως.

«Τι είναι;»

«Δεν είμαι σίγουρη. Το βρήκα όταν μετακίνησα τη ντουλάπα για να καθαρίσω».

Ο Εντοάρντο πλησίασε και εξέτασε το αντικείμενο χωρίς να το αγγίξει περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν.

Ήταν ένα μικρό, φθαρμένο τμήμα από υλικό που έμοιαζε να προέρχεται από το εσωτερικό ενός εξαρτήματος.

«Πού ακριβώς το βρήκες;» ρώτησε.

Η Λουτσία τού έδειξε το σημείο.

Ο κτηνίατρος έσκυψε και κοίταξε πίσω από τη ντουλάπα. Εκεί υπήρχε ένα στενό κενό κοντά στον τοίχο, το οποίο δεν ήταν εύκολα ορατό από την είσοδο.

Η Καμίλα ένιωσε την ανάσα της να κόβεται.

«Πιστεύεις ότι ο Ντοράτο πέρασε από εκεί;»

«Δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω μόνο από αυτό», απάντησε ο Εντοάρντο. «Αλλά είναι ένα σημείο που πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά».

Η Λουτσία κοίταξε την κόρη της.

«Σου είχα πει ότι κάτι δεν μου άρεσε σε όλη αυτή την κατάσταση».

Η Καμίλα ένιωσε την παλιά της άμυνα να επιστρέφει.

«Μαμά, σε παρακαλώ. Δεν το έκανα επίτηδες. Πίστευα ότι τον φρόντιζα σωστά».

«Δεν είπα ότι δεν τον αγαπάς», απάντησε η μητέρα της. «Αλλά κάθε φορά που ανησυχούσα, μου έλεγες ότι τον ξέρεις καλύτερα από όλους».

Τα λόγια της έπεσαν βαριά στη σιωπή.

Η Καμίλα δεν είχε απάντηση.

Για χρόνια, είχε θεωρήσει ότι η εμπειρία της με τον Ντοράτο ήταν αρκετή για να καταλαβαίνει τις ανάγκες του. Είχε ξεχάσει ότι η γνώση ενός ζώου δεν εξαλείφει ποτέ όλους τους κινδύνους.

Ο Εντοάρντο επικοινώνησε με έναν ειδικό στα ερπετά, ο οποίος συμφώνησε να βοηθήσει στον έλεγχο του εξοπλισμού και στην ασφαλή μεταφορά του πύθωνα.

Μέχρι να φτάσει, κανείς δεν επιχείρησε να μετακινήσει τον Ντοράτο χωρίς κατάλληλη βοήθεια.

Η Καμίλα περίμενε στο σαλόνι, με τα χέρια σφιγμένα πάνω στα γόνατά της.

«Πιστεύεις ότι με θεωρεί εχθρό του;» ρώτησε ξαφνικά.

Ο Εντοάρντο κάθισε απέναντί της.

«Δεν μπορούμε να αποδώσουμε ανθρώπινα συναισθήματα ή προθέσεις σε κάθε κίνησή του. Μπορεί να αναζητά ένα διαφορετικό σημείο για να κινηθεί, να αντιδρά σε αλλαγές στο περιβάλλον του ή να υπάρχει κάποιο πρόβλημα που δεν έχουμε εντοπίσει ακόμη».

«Και το ότι τυλίγεται γύρω μου;»

«Ένας μεγάλος πύθωνας μπορεί να χρησιμοποιεί το σώμα του για να στηρίζεται, να εξερευνά τον χώρο ή να αντιδρά σε ερεθίσματα. Όμως, το μέγεθος και η δύναμή του κάνουν αυτή τη συμπεριφορά επικίνδυνη για έναν άνθρωπο. Δεν πρέπει να θεωρούμε ότι είναι ακίνδυνη επειδή το ζώο το έχουμε μεγαλώσει από μικρό».

Η Καμίλα κοίταξε το πάτωμα.

«Δηλαδή δεν με αγαπάει;»

Ο Εντοάρντο σκέφτηκε για λίγο πριν απαντήσει.

«Δεν μπορώ να σου πω τι αισθάνεται με τον ανθρώπινο τρόπο που το εννοείς. Μπορώ, όμως, να σου πω κάτι: η σχέση που έχεις μαζί του δεν χρειάζεται να αποδεικνύεται με το να κοιμάται πάνω σου».

Εκείνη τη στιγμή, ακούστηκε ένα τηλεφώνημα.

Ο ειδικός είχε φτάσει.

Οι δύο άνδρες κατευθύνθηκαν στον χώρο του πύθωνα, ενώ η Καμίλα παρέμεινε σε ασφαλή απόσταση.

Ακολούθησε μια προσεκτική εξέταση του περιβάλλοντος, του εξοπλισμού και των σημείων από τα οποία θα μπορούσε να έχει διαφύγει το ζώο.

Ένα από τα εξαρτήματα ασφαλείας χρειαζόταν αντικατάσταση, ενώ εντοπίστηκε και ένα σημείο που απαιτούσε καλύτερη στερέωση.

Δεν ήταν ακόμη σαφές αν αυτά εξηγούσαν κάθε περιστατικό, αλλά ήταν αρκετά για να καταλάβουν ότι ο χώρος έπρεπε να αναβαθμιστεί πριν χρησιμοποιηθεί ξανά.

Στη συνέχεια, οι ειδικοί οργάνωσαν την ασφαλή μεταφορά του Ντοράτο για κτηνιατρική εξέταση.

Η Καμίλα στεκόταν στην πόρτα, με δάκρυα στα μάτια.

«Πρόσεχέ τον, σε παρακαλώ», είπε στον Εντοάρντο.

«Αυτό ακριβώς θα κάνουμε».

Πριν φύγουν, ο κτηνίατρος γύρισε προς το μέρος της.

«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι ακόμη. Έχεις παρατηρήσει αλλαγές στο δέρμα του, στην αναπνοή του ή στον τρόπο που κινείται;»

Η Καμίλα προσπάθησε να θυμηθεί.

«Μερικές φορές μου φάνηκε πιο ανήσυχος. Και τελευταία έμενε περισσότερη ώρα κρυμμένος. Νόμιζα ότι ήταν επειδή δεν ήθελε να φάει».

Ο ειδικός σημείωσε τις πληροφορίες.

«Θα τα ελέγξουμε όλα. Δεν χρειάζεται να βγάλουμε συμπεράσματα πριν από την εξέταση».

Όταν ο Ντοράτο μεταφέρθηκε με ασφάλεια, η Καμίλα ένιωσε ένα κενό που δεν περίμενε.

Το σπίτι ήταν ήσυχο.

Κανένας θόρυβος από το δωμάτιό του. Κανένα αργό σύρσιμο στο πάτωμα. Καμία ανάγκη να ελέγξει αν ήταν στη θέση του.

Κι όμως, εκείνη δεν μπορούσε να ηρεμήσει.

Πήγε στην κρεβατοκάμαρά της και κάθισε στην άκρη του κρεβατιού.

Τότε θυμήθηκε την πρώτη νύχτα που είχε βρει τον Ντοράτο δίπλα της.

Πόσο είχε γελάσει.

Πόσο σίγουρη ήταν ότι το ζώο είχε επιλέξει να βρίσκεται κοντά της επειδή την εμπιστευόταν.

Και πόσο εύκολα είχε μετατρέψει αυτή την ερμηνεία σε βεβαιότητα.

Το κινητό της χτύπησε.

Ήταν ο Εντοάρντο.

Η Καμίλα απάντησε αμέσως.

«Τι έγινε; Είναι καλά;»

Η φωνή του ήταν ήρεμη, αλλά σοβαρή.

«Η εξέταση βρίσκεται σε εξέλιξη. Δεν μπορώ να σου δώσω ακόμη όλες τις απαντήσεις».

«Τότε γιατί τηλεφώνησες;»

Ακολούθησε μια σύντομη παύση.

«Επειδή υπάρχει κάτι που πρέπει να καταλάβεις πριν αποφασίσουμε τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Αυτό που είδαμε δεν αποδεικνύει ότι ο Ντοράτο προσπαθούσε να σου κάνει κακό. Αλλά ούτε και ότι οι νυχτερινές επισκέψεις του ήταν μια τρυφερή χειρονομία».

Η Καμίλα έκλεισε τα μάτια.

«Και τι σημαίνει αυτό για εμάς;»

«Θα στο εξηγήσω όταν ολοκληρώσουμε τις εξετάσεις. Μέχρι τότε, θέλω να παραμείνεις ασφαλής».

Η συνομιλία τελείωσε.

Η Καμίλα έμεινε μόνη με τις σκέψεις της.

Δεν ήξερε ακόμη τι συνέβαινε με τον Ντοράτο.

Ήξερε μόνο ότι, για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια, δεν μπορούσε να στηριχθεί στην πεποίθηση πως γνώριζε κάθε μυστικό του ζώου που αγαπούσε.

Και το επόμενο τηλεφώνημα του Εντοάρντο θα της ζητούσε να πάρει μια απόφαση που μέχρι τότε θεωρούσε αδιανόητη.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

ΜΕΡΟΣ  5  ➡️