ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΚΑΣΙΝΤΙ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ… ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Ο ΠΡΕΣΤΟΝ ΚΡΥΒΕ ΕΠΙ ΠΕΝΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ!

Διάβασα το μήνυμα τουλάχιστον δέκα φορές.

«Η γυναίκα που μπήκε μαζί σου στο νοσοκομείο εκείνη τη νύχτα δεν ήταν αυτή που νόμιζες».

Και από κάτω, το όνομα της Κάσιντι.

Κάθε φορά που προσπαθούσα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, μια ανάμνηση επέστρεφε και τις διέλυε όλες.

Πέντε χρόνια νωρίτερα, όταν ξύπνησα για πρώτη φορά μετά τη φωτιά, είχα το σώμα μου τυλιγμένο με επιδέσμους. Δεν μπορούσα να σηκώσω τα χέρια μου χωρίς να νιώθω αφόρητο πόνο. Ο λαιμός μου ήταν στεγνός και η φωνή μου σχεδόν ανύπαρκτη.

Το πρώτο πράγμα που είχα ρωτήσει ήταν:

«Ο Πρέστον; Είναι ζωντανός;»

Η νοσοκόμα είχε χαμογελάσει καθησυχαστικά.

«Είναι ζωντανός, αγαπητή μου. Έχει τραυματιστεί, αλλά θα αναρρώσει».

Είχα κλείσει τα μάτια μου και είχα κλάψει από ανακούφιση.

Ύστερα είχα ρωτήσει αν μπορούσα να τον δω.

Μου είχαν πει ότι έπρεπε να περιμένω.

Την επόμενη μέρα, όταν ο Πρέστον μπήκε στο δωμάτιό μου, κρατούσε λουλούδια. Τα μάτια του ήταν κόκκινα και τα χέρια του έτρεμαν καθώς πλησίασε το κρεβάτι μου.

«Βίβιαν… νόμιζα ότι σε έχασα».

Είχε σκύψει και είχε φιλήσει το μέτωπό μου.

«Μου έσωσες τη ζωή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που έκανες για μένα».

Τότε πίστεψα ότι η αγάπη μας θα επιβίωνε από τα πάντα.

Δεν ήξερα ότι εκείνη η υπόσχεση θα μετατρεπόταν σε ένα από τα πιο οδυνηρά ψέματα της ζωής μου.

---

«Βίβιαν;»

Η φωνή του Γκίντεον με επανέφερε στο παρόν.

Στεκόταν δίπλα μου στη βεράντα και με παρατηρούσε προσεκτικά.

«Έχεις γίνει κατάχλωμη. Τι συνέβη;»

Δίστασα.

Το άγνωστο μήνυμα έκαιγε στην οθόνη του τηλεφώνου μου.

Θυμήθηκα τη συμβουλή του: να μην αντιμετωπίζουμε τις υποψίες σαν αποδείξεις. Αλλά υπήρχε και κάτι άλλο που δεν μπορούσα να αγνοήσω.

Αν κάποιος γνώριζε λεπτομέρειες για τη νύχτα της φωτιάς, τότε ίσως να υπήρχε λόγος που είχε επιλέξει να επικοινωνήσει μαζί μου ακριβώς εκείνο το βράδυ.

«Έλαβα ένα μήνυμα», του είπα.

«Από ποιον;»

«Δεν ξέρω. Από άγνωστο αριθμό».

Του έδειξα την πρώτη γραμμή, αλλά πριν προλάβει να διαβάσει το υπόλοιπο, έκλεισα την οθόνη.

Δεν ήμουν ακόμη έτοιμη να του δείξω τα πάντα.

Ο Γκίντεον το αντιλήφθηκε.

«Δεν χρειάζεται να μου πεις κάτι που δεν θέλεις. Αλλά σε παρακαλώ, μην πας μόνη σου σε μια συνάντηση με κάποιον που δεν γνωρίζεις».

«Κι αν αυτός ο άνθρωπος έχει στοιχεία;»

«Τότε μπορεί να τα παραδώσει σε δικηγόρο ή στις αρμόδιες αρχές. Δεν χρειάζεται να θέσεις τον εαυτό σου σε κίνδυνο για να μάθεις την αλήθεια».

Τον κοίταξα για ώρα.

«Και αν ο άνθρωπος που μου στέλνει το μήνυμα λέει την αλήθεια για σένα;»

Για πρώτη φορά, ο Γκίντεον δεν απάντησε αμέσως.

Δεν θύμωσε.

Δεν προσπάθησε να μου πάρει το τηλέφωνο.

Απλώς πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Τότε έχεις κάθε δικαίωμα να ζητήσεις αποδείξεις και για μένα. Δεν θέλω να με εμπιστεύεσαι τυφλά, Βίβιαν. Θέλω να μπορείς να ελέγχεις όσα σου λέω».

Η απάντησή του δεν εξαφάνισε τις αμφιβολίες μου.

Αλλά με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η εμπιστοσύνη δεν ήταν υποχρέωση.

Ήταν κάτι που έπρεπε να κερδίζεται.

---

Όταν επέστρεψα στην αίθουσα, το γκαλά είχε χάσει τη λάμψη του.

Μερικοί καλεσμένοι είχαν ήδη φύγει. Άλλοι είχαν σχηματίσει μικρές ομάδες και συζητούσαν χαμηλόφωνα για την οικονομική αξιολόγηση.

Ο Πρέστον με περίμενε κοντά στην έξοδο.

«Πρέπει να μιλήσουμε», είπε.

«Δεν έχουμε τίποτα να πούμε».

«Μην κάνεις σαν παιδί. Αυτό που συνέβη πάνω στη σκηνή ήταν μια παρεξήγηση».

Τον κοίταξα με δυσπιστία.

«Μια παρεξήγηση;»

«Ο Άσφορντ προσπαθεί να αποκτήσει πλεονέκτημα απέναντι στην εταιρεία. Χρησιμοποίησε ένα ελλιπές έγγραφο για να δημιουργήσει εντυπώσεις».

«Τότε γιατί πανικοβλήθηκες όταν είδες το όνομα του ανθρώπου που υπέγραψε την έκθεση για τη φωτιά;»

Το πρόσωπό του άλλαξε.

Ήταν μόνο μια στιγμή, αλλά την είδα.

«Ποιος σου μίλησε γι' αυτό;»

«Άρα το αναγνωρίζεις».

«Δεν είπα κάτι τέτοιο».

«Πρέστον, θέλω μόνο μία απάντηση. Τι συνέβη πραγματικά εκείνη τη νύχτα;»

Έσκυψε προς το μέρος μου.

«Δεν ξέρεις τι ζητάς».

«Ζητάω την αλήθεια».

«Η αλήθεια δεν θα σου προσφέρει τίποτα».

Ένιωσα κάτι μέσα μου να σπάει.

«Για πέντε χρόνια, κάθε φορά που κοιταζόμουν στον καθρέφτη, έβλεπα το τίμημα που πλήρωσα για να σου σώσω τη ζωή. Κάθε επέμβαση, κάθε νύχτα που δεν μπορούσα να κοιμηθώ, κάθε φορά που με κοίταζες σαν να ήμουν κάτι αποκρουστικό. Και τώρα μου λες ότι η αλήθεια δεν θα μου προσφέρει τίποτα;»

Ο Πρέστον έσφιξε τα δόντια του.

«Δεν σου ζήτησα να μπεις μέσα στη φωτιά».

Η φράση του με χτύπησε σαν χαστούκι.

Για μια στιγμή, ο θόρυβος γύρω μου εξαφανίστηκε.

«Όχι», ψιθύρισα. «Δεν μου το ζήτησες».

Έκανα ένα βήμα πίσω.

«Αλλά όταν βγήκα από εκεί, μου είπες ότι θα με αγαπούσες για πάντα».

Ο Πρέστον απέστρεψε το βλέμμα.

«Οι άνθρωποι αλλάζουν».

«Όχι, Πρέστον. Οι άνθρωποι δείχνουν ποιοι είναι όταν δεν χρειάζονται πια κάτι από εσένα».

Προσπάθησε να με πιάσει από το χέρι.

Τραβήχτηκα αμέσως.

«Μην το κάνεις αυτό».

«Βίβιαν, σε παρακαλώ. Δεν θέλω να καταστραφούμε και οι δύο εξαιτίας μιας ιστορίας που δεν καταλαβαίνεις».

«Εγώ έχω ήδη καταστραφεί αρκετές φορές εξαιτίας σου».

Τον άφησα πίσω μου.

Και αυτή τη φορά, δεν γύρισα να δω αν με ακολουθούσε.

---

Στις έντεκα και μισή το βράδυ, επέστρεψα στο σπίτι μας.

Το σπίτι που είχαμε διακοσμήσει μαζί. Το σπίτι όπου είχαμε ονειρευτεί να μεγαλώσουμε παιδιά. Το σπίτι όπου, για χρόνια, πίστευα ότι θα περνούσα όλη μου τη ζωή.

Τώρα έμοιαζε ξένο.

Άφησα την τσάντα μου στο τραπέζι και κατευθύνθηκα προς το υπνοδωμάτιο. Ήθελα να μαζέψω μερικά προσωπικά αντικείμενα και να φύγω πριν επιστρέψει ο Πρέστον.

Όταν άνοιξα το συρτάρι με τα παλιά έγγραφα, είδα ένα μικρό κουτί που δεν θυμόμουν να έχω βάλει εκεί.

Ήταν ξύλινο, με ένα μεταλλικό κούμπωμα.

Το άνοιξα.

Μέσα υπήρχαν παλιές φωτογραφίες, μια απόδειξη από το νοσοκομείο και ένας φάκελος με το λογότυπο της ασφαλιστικής εταιρείας του κτιρίου.

Στην πρώτη φωτογραφία ήμουν εγώ και ο Πρέστον, λίγες εβδομάδες πριν από τη φωτιά.

Χαμογελούσαμε.

Στη δεύτερη φωτογραφία, στεκόμουν έξω από το κτίριο που είχε καεί.

Στο βάθος φαινόταν μια γυναίκα.

Το πρόσωπό της ήταν θολό, αλλά αναγνώρισα το φόρεμά της.

Το ίδιο ασημένιο φόρεμα που φορούσε η Κάσιντι στο γκαλά.

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

Γύρισα τη φωτογραφία.

Στην πίσω πλευρά υπήρχε μια ημερομηνία και μια σύντομη σημείωση, γραμμένη με τον γραφικό χαρακτήρα του Πρέστον:

«Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι αυτό δεν θα βγει ποτέ προς τα έξω».

Δεν υπήρχε υπογραφή.

Δεν υπήρχε εξήγηση.

Μόνο αυτή η πρόταση.

Κάθισα στο κρεβάτι, προσπαθώντας να καταλάβω τι κρατούσα στα χέρια μου.

Ήταν δυνατόν ο Πρέστον να είχε κρατήσει αυτή τη φωτογραφία για πέντε χρόνια;

Γιατί δεν την είχε καταστρέψει;

Και τι ακριβώς δεν έπρεπε να αποκαλυφθεί;

Πήρα το τηλέφωνό μου και φωτογράφισα προσεκτικά κάθε έγγραφο. Έπειτα τα τοποθέτησα ξανά στο κουτί και το έκρυψα στην τσάντα μου.

Δεν ήθελα να αλλάξω τίποτα.

Αν αυτά τα στοιχεία είχαν σημασία, θα έπρεπε να εξεταστούν από κάποιον που θα μπορούσε να εξακριβώσει την προέλευσή τους.

Τότε άκουσα το αυτοκίνητο του Πρέστον να σταματά έξω.

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.

Έσβησα το φως και έμεινα ακίνητη.

Η εξώπορτα άνοιξε.

Άκουσα τα βήματά του να πλησιάζουν στο υπνοδωμάτιο.

Ύστερα σταμάτησαν.

«Βίβιαν;»

Δεν απάντησα.

Η πόρτα άνοιξε απότομα.

Ο Πρέστον άναψε το φως και με είδε να στέκομαι δίπλα στο κρεβάτι, κρατώντας την τσάντα μου.

Το βλέμμα του έπεσε πάνω της.

«Τι έχεις εκεί;»

«Τα πράγματά μου».

«Πού πηγαίνεις;»

«Μακριά από αυτό το σπίτι».

Πλησίασε και είδε το ανοιχτό συρτάρι.

Το πρόσωπό του άσπρισε.

«Άνοιξες το κουτί;»

Δεν απάντησα.

Δεν χρειαζόταν.

Το κατάλαβε από το βλέμμα μου.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, είδα τον Πρέστον να φοβάται πραγματικά.

Όχι για την εταιρεία του.

Όχι για τη φήμη του.

Αλλά για κάτι που κρατούσα εγώ.

«Δώσε μου τη φωτογραφία», είπε.

«Γιατί;»

«Δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνει».

«Τότε εξήγησέ μου».

«Δεν μπορώ».

«Δεν μπορείς ή δεν θέλεις;»

Άπλωσε το χέρι του προς την τσάντα μου.

Την τράβηξα πίσω.

«Μην τολμήσεις να με αγγίξεις».

Σταμάτησε.

Για μερικά δευτερόλεπτα, κοιταζόμασταν χωρίς να μιλάμε.

Ύστερα το πρόσωπό του άλλαξε.

Η οργή έδωσε τη θέση της σε κάτι που έμοιαζε με απελπισία.

«Βίβιαν, άκουσέ με. Ό,τι κι αν νομίζεις ότι ανακάλυψες, δεν είναι αυτό που φαίνεται».

«Τότε πες μου τι συνέβη εκείνη τη νύχτα».

Χαμήλωσε το κεφάλι.

«Αν σου πω την αλήθεια, τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο».

Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.

«Η ζωή μου δεν είναι ίδια εδώ και πέντε χρόνια, Πρέστον».

Δεν απάντησε.

Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν επρόκειτο να πάρω την απάντηση από εκείνον.

Όχι απόψε.

Ίσως ποτέ.

---

Το επόμενο πρωί, στις 9:15, βρισκόμουν ήδη στο γραφείο του δικηγόρου μου.

Του παρέδωσα αντίγραφα των φωτογραφιών και των εγγράφων, εξηγώντας του πώς τα είχα βρει. Του έδειξα επίσης τα μηνύματα από τον άγνωστο αριθμό.

Τα εξέτασε προσεκτικά.

«Δεν μπορούμε να συμπεράνουμε από αυτά ότι κάποιος προκάλεσε τη φωτιά», μου είπε. «Ούτε ότι ο Πρέστον έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα. Όμως υπάρχουν αρκετά ερωτήματα ώστε να αξίζει μια ανεξάρτητη εξέταση».

«Θέλω να μάθω τι συνέβη».

«Θα σε βοηθήσω να κινηθείς με ασφάλεια. Και δεν θα συναντήσεις τον άγνωστο αποστολέα μόνη σου».

Λίγο αργότερα, έφτασε ένα ακόμη μήνυμα.

«10:00. Παλιό αρχείο της ασφαλιστικής εταιρείας, στην οδό Μάντισον. Φέρε μόνο ό,τι έχεις ήδη στην κατοχή σου. Μην πάρεις τίποτα από το σπίτι του Πρέστον».

Το έδειξα στον δικηγόρο μου.

Αφού συμφωνήσαμε να οργανώσουμε τη συνάντηση με ασφαλή τρόπο, ξεκινήσαμε για τη διεύθυνση.

Το κτίριο ήταν παλιό και σχεδόν εγκαταλελειμμένο. Στην είσοδο υπήρχε μια σκουριασμένη πινακίδα, ενώ τα περισσότερα παράθυρα ήταν καλυμμένα με χαρτί.

Ένας ηλικιωμένος άντρας μάς περίμενε πίσω από τη γυάλινη πόρτα.

Μόλις με είδε, κατέβασε το βλέμμα.

«Βίβιαν Γουίτμορ;»

«Ναι. Εσείς μου στείλατε τα μηνύματα;»

Έγνεψε.

«Ονομάζομαι Έντουαρντ Μπλέικ. Πριν από πέντε χρόνια εργαζόμουν στο τμήμα αρχείων της ασφαλιστικής εταιρείας που κάλυπτε το κτίριο».

«Τι γνωρίζετε για τη φωτιά;»

Κοίταξε πρώτα τον δικηγόρο μου και ύστερα εμένα.

«Γνωρίζω ότι η πρώτη έκθεση δεν ήταν η μόνη έκθεση που συντάχθηκε εκείνη την περίοδο».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Ο Έντουαρντ έβγαλε από έναν φάκελο μια παλιά φωτοτυπία.

«Μερικές ημέρες μετά τη φωτιά, παραλήφθηκε ένα δεύτερο έγγραφο. Περιείχε παρατηρήσεις που δεν υπήρχαν στην τελική αναφορά. Όταν ρώτησα γιατί δεν συμπεριλήφθηκαν, μου είπαν να μην ασχοληθώ ξανά με την υπόθεση».

«Ποιος σας το είπε;»

«Ο τότε προϊστάμενός μου».

«Και ποιος είχε ζητήσει την αλλαγή;»

Ο ηλικιωμένος άντρας δίστασε.

Ύστερα έσπρωξε το έγγραφο προς το μέρος μου.

«Αυτό είναι το αντίγραφο που κατάφερα να κρατήσω. Δεν μπορώ να σας πω ότι είναι πλήρες. Πρέπει να ελεγχθεί η αυθεντικότητά του».

Κοίταξα τη σελίδα.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή.

Δεν ήταν του Πρέστον.

Δεν ήταν της Κάσιντι.

Ήταν ενός ανθρώπου που είχα εμπιστευτεί απόλυτα μετά τη φωτιά.

Ενός ανθρώπου που είχε σταθεί δίπλα στο κρεβάτι μου, είχε κρατήσει το χέρι μου και μου είχε πει ότι θα έκανε τα πάντα για να με βοηθήσει να αναρρώσω.

Σήκωσα αργά το βλέμμα.

«Όχι… αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια».

Ο Έντουαρντ έσφιξε τα χείλη του.

«Υπάρχει και κάτι ακόμη, κυρία Γουίτμορ».

«Τι;»

Έσκυψε προς το μέρος μου και χαμήλωσε τη φωνή του.

«Η δεύτερη έκθεση δεν αφαιρέθηκε απλώς από τον φάκελο. Σύμφωνα με το αρχείο παραλαβής, ένα αντίγραφό της παραδόθηκε προσωπικά στον Πρέστον Γουίτμορ».

Ένιωσα τα πόδια μου να μουδιάζουν.

Ο Πρέστον δεν είχε μάθει για την ύπαρξη της δεύτερης έκθεσης εκείνο το βράδυ στο γκαλά.

Την είχε στα χέρια του εδώ και πέντε χρόνια.

Και αν αυτό ήταν αλήθεια, τότε όλα όσα μου είχε πει για τη φωτιά έπρεπε να εξεταστούν ξανά.

Ο δικηγόρος μου πήρε αμέσως το έγγραφο και ζήτησε να καταγραφεί η προέλευσή του, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί νόμιμα.

Ο Έντουαρντ, όμως, δεν είχε τελειώσει.

«Υπάρχει ένα τελευταίο πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε. Το όνομα του ανθρώπου που υπέγραψε τη δεύτερη έκθεση είναι το ίδιο όνομα που εμφανίζεται στον φάκελο της χθεσινής επενδυτικής συναλλαγής».

Τον κοίταξα αποσβολωμένη.

Δύο φάκελοι.

Δύο διαφορετικές υποθέσεις.

Και το ίδιο όνομα να συνδέει τη φωτιά που μου κατέστρεψε το σώμα με μια οικονομική συναλλαγή που ο Πρέστον προσπαθούσε απεγνωσμένα να κρατήσει κρυφή.

Τότε το τηλέφωνό μου χτύπησε.

Ήταν ο Πρέστον.

Απάντησα χωρίς να μιλήσω.

Η φωνή του ακούστηκε χαμηλή και τρεμάμενη.

«Βίβιαν… σε παρακαλώ, μην ανοίξεις τον δεύτερο φάκελο».

Κοίταξα τον δικηγόρο μου.

Ο Έντουαρντ είχε παγώσει.

Και τότε ο Πρέστον είπε τις λέξεις που δεν θα ξεχνούσα ποτέ:

«Γιατί αν μάθεις ποιος βρισκόταν πραγματικά μέσα στο κτίριο πριν ξεσπάσει η φωτιά, θα καταλάβεις ότι ο άνθρωπος που προσπάθησες να σώσεις δεν ήταν ο μόνος που κινδύνευε εκείνη τη νύχτα».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ 6   ➡️