ΜΕΡΟΣ 6 — Ο ΠΡΕΣΤΟΝ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΩ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΦΑΚΕΛΟ… ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΕΣΑ, ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΕΙΧΕ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ!

«Μην τον ανοίξεις, Βίβιαν. Σε παρακαλώ!»

Η φωνή του Πρέστον ακουγόταν μέσα από το τηλέφωνο σαν να βρισκόταν στην άλλη άκρη ενός σκοτεινού τούνελ.

Για πρώτη φορά, δεν ακουγόταν θυμωμένος ούτε αλαζόνας. Δεν προσπαθούσε να με διατάξει. Με παρακαλούσε.

Και αυτό με τρόμαζε περισσότερο από κάθε απειλή του.

Στεκόμουν στο παλιό κτίριο της ασφαλιστικής εταιρείας, με τον δικηγόρο μου δίπλα μου και τον Έντουαρντ Μπλέικ απέναντί μου. Στο τραπέζι υπήρχαν δύο φάκελοι: ο ένας περιείχε την παλιά έκθεση για τη φωτιά και ο άλλος, σύμφωνα με τον Έντουαρντ, στοιχεία που δεν είχαν συμπεριληφθεί ποτέ στην τελική αναφορά.

«Πέντε χρόνια, Πρέστον», είπα τελικά. «Πέντε χρόνια σε ρωτούσα τι συνέβη εκείνη τη νύχτα. Και κάθε φορά μου έλεγες ότι ήταν ένα ατύχημα».

«Δεν καταλαβαίνεις…»

«Τότε εξήγησέ μου!»

Ακούστηκε μια βαριά ανάσα.

«Αν ανοίξεις αυτόν τον φάκελο, δεν θα μπορέσω να σε προστατεύσω».

Έκλεισα τα μάτια.

Ακόμη και τώρα, προσπαθούσε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον άνθρωπο που θα με προστάτευε.

«Δεν χρειάζομαι πια την προστασία σου», απάντησα. «Χρειάζομαι την αλήθεια».

Και έκλεισα το τηλέφωνο.

Ο δικηγόρος μου ακούμπησε απαλά το χέρι του στον φάκελο.

«Δεν θα βιαστούμε. Πρώτα θα καταγράψουμε τι έχουμε και θα ελέγξουμε την προέλευση των εγγράφων. Δεν θα θεωρήσουμε τίποτα αποδεδειγμένο μόνο επειδή βρίσκεται γραμμένο σε ένα χαρτί».

Έγνεψα.

Δεν ήθελα να καταστρέψω κανέναν από θυμό.

Ήθελα να μάθω ποιος είχε πει ψέματα, γιατί το είχε κάνει και τι πραγματικά είχε συμβεί τη νύχτα που άλλαξε τη ζωή μου.

Ο Έντουαρντ έβγαλε από την τσάντα του ένα μικρό μεταλλικό κουτί.

«Αυτό είναι το αντίγραφο που κατάφερα να κρατήσω», είπε. «Δεν γνωρίζω αν περιέχει όλες τις σελίδες. Όμως, αν το περιεχόμενό του επιβεβαιωθεί, μπορεί να εξηγήσει γιατί ορισμένα στοιχεία εξαφανίστηκαν από τον αρχικό φάκελο».

Το κουτί άνοιξε με έναν ξερό ήχο.

Μέσα υπήρχαν τρεις σελίδες, μία φωτογραφία και μια απόδειξη παραλαβής.

Πήρα την πρώτη σελίδα.

Και τότε είδα την ημερομηνία.

Ήταν η ημέρα πριν από τη φωτιά.

---

Πέντε χρόνια νωρίτερα, ο Πρέστον μού είχε πει ότι είχε πάει στο κτίριο για μια επαγγελματική συνάντηση. Μου είχε εξηγήσει ότι η φωτιά ξέσπασε απρόσμενα, όταν βρισκόταν στον επάνω όροφο.

Εγώ είχα φτάσει λίγο αργότερα.

Θυμόμουν τον καπνό να βγαίνει από τα παράθυρα. Θυμόμουν ανθρώπους να φωνάζουν στον δρόμο. Θυμόμουν κάποιον να με κρατά από το μπράτσο και να μου λέει ότι δεν έπρεπε να μπω μέσα.

Αλλά εγώ είχα ακούσει τη φωνή του Πρέστον.

Και είχα τρέξει.

Τώρα, στην πρώτη σελίδα της δεύτερης έκθεσης, υπήρχε αναφορά σε εργασίες που είχαν προγραμματιστεί στο κτίριο πριν από το περιστατικό. Στη δεύτερη υπήρχε μια σημείωση για εξοπλισμό που έπρεπε να ελεγχθεί.

Τίποτα από αυτά δεν αποδείκνυε ότι κάποιος είχε προκαλέσει τη φωτιά.

Όμως ήταν αρκετά διαφορετικά από όσα μου είχαν πει.

«Γιατί δεν τα είχα δει ποτέ;» ρώτησα.

Ο Έντουαρντ χαμήλωσε το κεφάλι.

«Δεν μπορώ να σας πω με βεβαιότητα. Όταν ζητήθηκε η αναθεώρηση του φακέλου, μου δόθηκε εντολή να παραδώσω όλα τα έγγραφα στον προϊστάμενό μου. Μερικά δεν επέστρεψαν ποτέ».

«Και η φωτογραφία;»

Την έβγαλα προσεκτικά από τον φάκελο.

Έδειχνε την πίσω είσοδο του κτιρίου. Στο βάθος υπήρχε μια γυναίκα, η οποία κρατούσε κάτι που έμοιαζε με μικρό φάκελο.

Το πρόσωπό της δεν φαινόταν καθαρά.

Όμως τα μαλλιά της και η σιλουέτα της μού θύμισαν αμέσως την Κάσιντι.

«Είστε βέβαιος ότι αυτή η φωτογραφία ανήκει στην υπόθεση;» ρώτησε ο δικηγόρος μου.

«Βρέθηκε μαζί με τα υπόλοιπα έγγραφα», απάντησε ο Έντουαρντ. «Αλλά δεν μπορώ να επιβεβαιώσω ποια είναι η γυναίκα».

Πλησίασα τη φωτογραφία στο φως.

Στην πίσω πλευρά υπήρχε ένας αριθμός αρχείου και μια σύντομη χειρόγραφη σημείωση:

«Παράδοση πριν από την τελική έγκριση».

Αυτό ήταν όλο.

Καμία υπογραφή.

Καμία εξήγηση.

Κι όμως, το στομάχι μου είχε δεθεί κόμπος.

Γιατί, αν η γυναίκα στη φωτογραφία ήταν πράγματι η Κάσιντι, τότε εκείνη ίσως να είχε βρεθεί στο κτίριο πριν από τη φωτιά.

Και αν γνώριζε τον Πρέστον από τότε, η ιστορία της σχέσης τους μπορεί να ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη που μου είχε παρουσιάσει.

---

«Πρέπει να μάθω πότε τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία», είπα.

Ο δικηγόρος μου έγνεψε.

«Θα ζητήσουμε να εξεταστεί το αρχείο της και να επιβεβαιωθεί η ημερομηνία. Δεν θα επικοινωνήσεις με την Κάσιντι ούτε θα αντιμετωπίσεις τον Πρέστον χωρίς να γνωρίζουμε περισσότερα».

Τότε ο Έντουαρντ έβγαλε ένα ακόμη χαρτί.

«Υπάρχει κάτι που δεν σας έχω πει».

Γύρισα προς το μέρος του.

«Τι;»

«Όταν μου ζητήθηκε να παραδώσω τα αρχεία, ο άνθρωπος που παρέλαβε τον φάκελο δεν ήταν υπάλληλος της ασφαλιστικής εταιρείας».

Ο δικηγόρος μου ίσιωσε την πλάτη του.

«Πώς το γνωρίζετε;»

«Επειδή υπέγραψε την απόδειξη παραλαβής με το προσωπικό του όνομα. Το θυμάμαι ακόμη. Δεν εργαζόταν για εμάς».

Μου έδωσε το χαρτί.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή και ένα όνομα.

Το κοίταξα.

Δεν το αναγνώρισα αμέσως.

Ύστερα θυμήθηκα το έγγραφο της επενδυτικής συναλλαγής που είχα δει στο γκαλά.

Το ίδιο όνομα.

Ο ίδιος άνθρωπος που εμφανιζόταν σε μια οικονομική υπόθεση της εταιρείας του Πρέστον είχε παραλάβει τον φάκελο της φωτιάς πέντε χρόνια νωρίτερα.

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά.

«Πώς είναι δυνατόν;» ψιθύρισα.

«Δεν γνωρίζω», είπε ο Έντουαρντ. «Γι' αυτό κράτησα το αντίγραφο. Δεν ήθελα να εξαφανιστεί κάθε ίχνος».

Ο δικηγόρος μου φωτογράφισε τα έγγραφα και σημείωσε λεπτομερώς πού και πώς είχαν βρεθεί. Μου εξήγησε ότι η γνησιότητά τους έπρεπε να ελεγχθεί και ότι οποιαδήποτε σύνδεση με την οικονομική συναλλαγή θα έπρεπε να αποδειχθεί με ανεξάρτητα στοιχεία.

Εγώ, όμως, δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι ένα πράγμα.

Αν ο Πρέστον είχε λάβει αντίγραφο της δεύτερης έκθεσης, τότε γιατί είχε επιμείνει για πέντε χρόνια ότι η φωτιά ήταν ένα απλό ατύχημα;

Και γιατί είχε φοβηθεί τόσο όταν είδε το ίδιο όνομα στο γκαλά;

---

Στις 11:20, βγήκαμε από το κτίριο.

Ο δικηγόρος μου μού ζήτησε να επιστρέψουμε στο γραφείο του για να οργανώσουμε τα επόμενα βήματα. Συμφώνησα.

Πριν μπούμε στο αυτοκίνητο, όμως, είδα μια μαύρη λιμουζίνα σταθμευμένη απέναντι.

Η πίσω πόρτα άνοιξε.

Ο Πρέστον κατέβηκε.

Δεν φορούσε γραβάτα και τα μαλλιά του ήταν ανακατεμένα. Έμοιαζε σαν να μην είχε κοιμηθεί καθόλου.

«Βίβιαν!»

Ο δικηγόρος μου στάθηκε αμέσως μπροστά μου.

«Κύριε Γουίτμορ, αν θέλετε να επικοινωνήσετε με την πελάτισσά μου, παρακαλώ να το κάνετε μέσω εμού».

Ο Πρέστον δεν τον κοίταξε καν.

«Πρέπει να μιλήσω στη γυναίκα μου».

«Η κυρία Γουίτμορ δεν είναι υποχρεωμένη να σας μιλήσει».

«Βίβιαν, σε παρακαλώ!» φώναξε εκείνος. «Δεν καταλαβαίνεις σε τι κίνδυνο βρίσκεσαι!»

Τον κοίταξα από απόσταση.

«Εξήγησέ μου ποιος είναι ο κίνδυνος».

Κοίταξε γύρω του, σαν να φοβόταν ότι κάποιος μας παρακολουθούσε.

«Δεν μπορώ να μιλήσω εδώ».

«Αυτή είναι η αγαπημένη σου φράση, Πρέστον. Δεν μπορείς να μιλήσεις εδώ, δεν μπορείς να μιλήσεις στο σπίτι, δεν μπορείς να μιλήσεις όταν σε ρωτάω για τη φωτιά. Πότε ακριβώς θα μπορέσεις;»

Τα μάτια του γέμισαν απόγνωση.

«Όταν καταλάβεις ότι προσπαθώ να σε προστατεύσω».

«Από ποιον; Από την Κάσιντι; Από τον Γκίντεον; Από τον άνθρωπο που υπέγραψε τη δεύτερη έκθεση; Ή από την αλήθεια;»

Στο άκουσμα της τελευταίας λέξης, ο Πρέστον έκανε ένα βήμα πίσω.

Και τότε συνέβη κάτι που δεν περίμενα.

Έβαλε το χέρι του στο πρόσωπό του και άρχισε να κλαίει.

Όχι τα δάκρυα που είχε χρησιμοποιήσει στο παρελθόν για να με κάνει να υποχωρήσω.

Έκλαιγε με τέτοια ένταση, ώστε για μια στιγμή θυμήθηκα τον άντρα που είχα αγαπήσει πριν από τη φωτιά.

«Δεν ήθελα να συμβεί αυτό», ψιθύρισε.

Η καρδιά μου σφίχτηκε.

«Τι δεν ήθελες να συμβεί;»

Με κοίταξε.

«Δεν ήθελα να μπεις μέσα στο κτίριο».

Πάγωσα.

«Πώς ήξερες ότι θα έμπαινα;»

Ο Πρέστον άνοιξε το στόμα του, αλλά δεν απάντησε.

Η σιωπή του ήταν αρκετή για να με κάνει να νιώσω ότι στεκόμουν στην άκρη ενός γκρεμού.

«Πρέστον», είπα με τρεμάμενη φωνή, «τι ακριβώς γνώριζες πριν ξεσπάσει η φωτιά;»

Εκείνος κοίταξε τον δικηγόρο μου και ύστερα επέστρεψε το βλέμμα του σε εμένα.

«Υπήρχε μια προειδοποίηση», είπε τελικά. «Δεν γνωρίζαμε ότι θα εξελισσόταν έτσι. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί…»

Σταμάτησε απότομα.

«Ποια προειδοποίηση;»

«Βίβιαν, δεν μπορώ να σου πω περισσότερα».

«Μόλις άρχισες να μου λες την αλήθεια!»

«Δεν καταλαβαίνεις τι θα συμβεί αν μάθουν ότι είχα δει εκείνο το έγγραφο πριν από τη φωτιά!»

Η φωνή του ακούστηκε δυνατά στον δρόμο.

Ο δικηγόρος μου τον κοίταξε αυστηρά.

«Κύριε Γουίτμορ, προσέξτε τι λέτε. Αν έχετε πληροφορίες σχετικά με ένα πιθανό περιστατικό, θα πρέπει να τις καταθέσετε με τον κατάλληλο τρόπο».

Ο Πρέστον έκλεισε τα μάτια.

Όταν τα άνοιξε, φαινόταν μεγαλύτερος κατά δέκα χρόνια.

«Δεν ήμουν εγώ αυτός που υπέγραψε την προειδοποίηση», είπε.

«Τότε ποιος;»

Δεν απάντησε.

Έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό κλειδί και το άφησε στο καπό του αυτοκινήτου.

«Υπάρχει ένα αρχείο σε μια παλιά αποθήκη της εταιρείας. Μέσα θα βρεις αντίγραφα από εκείνη την περίοδο. Δεν σου ζητάω να με συγχωρήσεις. Σου ζητάω μόνο να τα δεις πριν αποφασίσεις τι άνθρωπος είμαι».

Ο δικηγόρος μου πήρε το κλειδί με ένα μαντίλι και το έβαλε σε μια σακούλα αποδεικτικών στοιχείων που είχε φέρει μαζί του.

«Δεν θα πάμε πουθενά χωρίς να ελέγξουμε πρώτα την ασφάλεια και τη νομιμότητα της πρόσβασης», είπε.

Ο Πρέστον έγνεψε αργά.

«Το καταλαβαίνω».

Ύστερα γύρισε προς εμένα.

«Βίβιαν… ένα πράγμα μόνο. Όταν μάθεις ποιος υπέγραψε εκείνη την προειδοποίηση, θυμήσου ότι κι εγώ υπήρξα θύμα εκείνης της νύχτας».

Τον κοίταξα χωρίς να μιλήσω.

«Αλλά δεν ήμουν ο μόνος που ήξερε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά», πρόσθεσε.

Μπήκε στη λιμουζίνα και έφυγε.

Έμεινα ακίνητη, παρακολουθώντας το αυτοκίνητο να χάνεται στον δρόμο.

Δεν ήξερα αν ο Πρέστον έλεγε την αλήθεια.

Δεν ήξερα αν προσπαθούσε να με βοηθήσει ή αν προετοίμαζε την επόμενη δικαιολογία του.

Αλλά πλέον είχα κάτι που δεν είχα ποτέ στα πέντε χρόνια του γάμου μας.

Ένα στοιχείο που μπορούσε να ελεγχθεί.

---

Εκείνο το απόγευμα, ο Γκίντεον με κάλεσε στο γραφείο του.

Δεν πήγα αμέσως.

Πρώτα συζήτησα με τον δικηγόρο μου όσα είχαν συμβεί και του έδωσα το όνομα που εμφανιζόταν στα έγγραφα. Εκείνος συμφώνησε να επικοινωνήσει με τους αρμόδιους για να διαπιστώσει αν υπήρχε νόμιμος τρόπος να ελεγχθούν τα αρχεία της εταιρείας.

Μόνο τότε δέχτηκα να συναντήσω τον Γκίντεον.

Με περίμενε στην αίθουσα συσκέψεων. Πάνω στο τραπέζι υπήρχε ένας φάκελος με την ένδειξη «Εμπιστευτικό».

«Έχουμε νέα», είπε.

Κάθισα απέναντί του.

«Για την επενδυτική συναλλαγή;»

«Ναι. Η προκαταρκτική αξιολόγηση εντόπισε μια ασυμφωνία στις εγκρίσεις. Αυτό δεν αποδεικνύει απάτη, αλλά δικαιολογεί περαιτέρω έλεγχο. Οι αρμόδιοι εξετάζουν ήδη τα πρωτότυπα έγγραφα».

«Και το όνομα που εμφανίζεται στην παλιά έκθεση της φωτιάς;»

Ο Γκίντεον με κοίταξε προσεκτικά.

«Ο δικηγόρος σου με ενημέρωσε ότι βρέθηκε μια δεύτερη αναφορά. Δεν έχω δει ακόμη επαρκή στοιχεία για να επιβεβαιώσω οποιαδήποτε σύνδεση».

Συνοφρυώθηκα.

«Πώς ξέρεις ότι ο δικηγόρος μου σε ενημέρωσε;»

«Μου τηλεφώνησε για να ζητήσει πληροφορίες σχετικά με την προέλευση του οικονομικού εγγράφου. Δεν μου έδωσε τα προσωπικά σου στοιχεία ούτε σου ζήτησα να μου παραδώσεις τα έγγραφα της φωτιάς».

Τον παρατήρησα προσεκτικά.

«Ο άγνωστος που μου έστειλε τα μηνύματα είπε να μην εμπιστεύομαι ούτε εσένα».

Ο Γκίντεον δεν φάνηκε έκπληκτος.

«Τότε μην με εμπιστεύεσαι μόνο επειδή σου το ζητάω. Έλεγξε τις πράξεις μου. Ζήτησε από τον δικηγόρο σου να εξετάσει ό,τι χρειάζεται».

«Δεν φοβάσαι ότι θα βρω κάτι εναντίον σου;»

«Αν υπάρχει κάτι που πρέπει να γνωρίζεις, προτιμώ να το μάθεις με αποδείξεις παρά να ζεις με υποψίες».

Για λίγα δευτερόλεπτα, δεν μίλησα.

Ύστερα έβγαλα το τηλέφωνό μου και του έδειξα τη φωτογραφία της γυναίκας στην πίσω είσοδο του κτιρίου.

Ο Γκίντεον την κοίταξε.

Το πρόσωπό του άλλαξε ανεπαίσθητα.

«Αναγνωρίζεις κάποια;» ρώτησα.

«Όχι με βεβαιότητα».

«Αλλά κάτι σου θυμίζει».

Σήκωσε τα μάτια του προς εμένα.

«Θέλω να ελέγξω πρώτα την ημερομηνία και την προέλευσή της. Δεν θα σου πω κάτι που δεν μπορώ να αποδείξω».

Πήρε μια βαθιά ανάσα και πρόσθεσε:

«Βίβιαν, υπάρχει όμως κάτι που πρέπει να ξέρεις για την εταιρεία του Πρέστον. Ο άνθρωπος που υπέγραψε την οικονομική συναλλαγή δεν ήταν απλώς ένας εξωτερικός συνεργάτης. Είχε εξουσιοδότηση να εγκρίνει ορισμένες συμφωνίες για λογαριασμό του ομίλου».

«Και αυτό τι σημαίνει;»

«Ότι πρέπει να εξακριβώσουμε αν ενήργησε με δική του πρωτοβουλία, αν είχε έγκριση ή αν κάποιος άλλος χρησιμοποίησε την εξουσιοδότησή του».

Τον κοίταξα.

«Κι αν το ίδιο πρόσωπο είχε εμπλακεί και στην υπόθεση της φωτιάς;»

Ο Γκίντεον έκλεισε τον φάκελο.

«Τότε θα έχουμε δύο υποθέσεις που χρειάζονται προσεκτική, ανεξάρτητη διερεύνηση. Όχι βιαστικά συμπεράσματα».

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι η αλήθεια μπορεί να μην ήταν τόσο απλή όσο ήθελα.

Ο Πρέστον μπορεί να είχε πει ψέματα.

Η Κάσιντι μπορεί να γνώριζε κάτι.

Ο Γκίντεον μπορεί να είχε δικούς του λόγους να εξετάζει την εταιρεία.

Αλλά κανένα από αυτά δεν αρκούσε για να αποκαλύψει τι πραγματικά είχε συμβεί.

Χρειαζόμουν το αρχείο της αποθήκης.

Και έπρεπε να μάθω ποιος είχε υπογράψει την προειδοποίηση.

---

Το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, έλαβα ένα ακόμη μήνυμα από άγνωστο αριθμό.

Δεν υπήρχε χαιρετισμός.

Δεν υπήρχε εξήγηση.

Μόνο μια φωτογραφία.

Έδειχνε τον Πρέστον, την Κάσιντι και έναν τρίτο άντρα να στέκονται μπροστά σε ένα γραφείο. Η φωτογραφία φαινόταν παλιά, τραβηγμένη αρκετό καιρό πριν από τη φωτιά.

Στο πίσω μέρος του γραφείου υπήρχε μια πινακίδα με το όνομα της εταιρείας που είχε εμφανιστεί στα οικονομικά έγγραφα.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε μία πρόταση:

«Αν θέλεις να μάθεις ποιος έδωσε την προειδοποίηση, κοίτα τον άνθρωπο που στέκεται ανάμεσά τους».

Μεγέθυνα την εικόνα.

Ο Πρέστον κοιτούσε τον φωτογράφο.

Η Κάσιντι χαμογελούσε.

Και ο τρίτος άντρας…

Τον αναγνώρισα αμέσως.

Ήταν ο άνθρωπος που είχε έρθει στο νοσοκομείο μετά τη φωτιά, είχε σταθεί δίπλα στο κρεβάτι μου και μου είχε πει ότι όλα θα πήγαιναν καλά.

Ο γιατρός που είχε αναλάβει την πρώτη μου περίθαλψη.

Ο άνθρωπος που με είχε βοηθήσει να επιβιώσω από τα εγκαύματά μου.

Κοίταξα ξανά τη φωτογραφία και ένιωσα τα χέρια μου να παγώνουν.

Γιατί αν εκείνος γνώριζε κάτι για την προειδοποίηση πριν από τη φωτιά, τότε η αλήθεια δεν είχε θαφτεί μόνο στα αρχεία της ασφαλιστικής εταιρείας.

Ίσως να είχε θαφτεί και μέσα στο ίδιο το νοσοκομείο.

Και τότε ήρθε το τελευταίο μήνυμα:

«Αύριο θα μάθεις γιατί ο γιατρός σου επέμεινε να μην αναφέρεις ποτέ το όνομα της γυναίκας που σε επισκέφθηκε τη δεύτερη νύχτα της νοσηλείας σου».

Έμεινα ακίνητη.

Δεν θυμόμουν να έχω συναντήσει καμία γυναίκα εκείνη τη νύχτα.

Αλλά ξαφνικά, μια εικόνα επέστρεψε στη μνήμη μου.

Μια σκιά δίπλα στο κρεβάτι.

Ένα χέρι που άφησε κάτι κάτω από το μαξιλάρι μου.

Και μια φωνή που ψιθύρισε:

«Αν θέλεις να ζήσεις, μην εμπιστευτείς τον άντρα σου».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ 7  ➡️