ΜΕΡΟΣ 6 — «Ο αδελφός μου ήταν ζωντανός… και κάποιος μου είχε κρύψει την αλήθεια για δώδεκα χρόνια»
Η Τζοάνα δεν μπορούσε να αναπνεύσει κανονικά.
Κοίταζε τον Ρόμπερτ σαν να περίμενε να γελάσει και να της πει πως όλα ήταν μια παρεξήγηση.
Όμως εκείνος δεν χαμογελούσε.
Ο Λόγκαν έκλαιγε σιωπηλά.
Ο Ντέιβιντ στεκόταν δίπλα στην πόρτα με το βλέμμα χαμηλωμένο.
Και το μωρό κοιμόταν ήσυχο στην αγκαλιά του πατέρα του, χωρίς να γνωρίζει ότι μέσα σε εκείνο το μικρό δωμάτιο είχε μόλις ανοίξει ένα μυστικό δώδεκα ετών.
«Πες μου ότι κάνεις λάθος.»
Η φωνή της Τζοάνα ήταν σχεδόν ψίθυρος.
Ο Ρόμπερτ δεν απάντησε αμέσως.
«Πες μου ότι ο αδελφός μου είναι νεκρός.»
«Τζοάνα…»
«Πες το!»
Ο Ρόμπερτ πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Δεν είναι νεκρός.»
Η Τζοάνα έκανε ένα βήμα πίσω.
Έπιασε την άκρη του κρεβατιού για να μην πέσει.
«Δώδεκα χρόνια…»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Δώδεκα χρόνια τον θρηνούσα.»
Ο Λόγκαν προσπάθησε να μιλήσει.
«Τζοάνα, εγώ—»
«Εσύ το ήξερες;»
Ο Λόγκαν σώπασε.
Αυτό ήταν αρκετό.
Η Τζοάνα τον κοίταξε με απίστευτο πόνο.
«Το ήξερες.»
«Έμαθα αργότερα.»
«Πότε;»
«Πριν από τη μεταμόσχευση.»
«Και δεν μου το είπες.»
«Δεν μπορούσα.»
«Γιατί;»
Ο Λόγκαν κατέβασε το κεφάλι.
«Γιατί δεν ήξερα αν θα ζούσα.»
Η Τζοάνα γέλασε πικρά.
«Και πάλι αποφάσισες μόνος σου τι έπρεπε να ξέρω.»
«Φοβόμουν.»
«Κι εγώ φοβόμουν!»
Η φωνή της αντήχησε στο δωμάτιο.
«Αλλά εγώ δεν εξαφανίστηκα!»
Ο Λόγκαν έκλεισε τα μάτια.
Η Τζοάνα σκούπισε τα δάκρυά της.
«Θέλω να μάθω τα πάντα.»
Ο Ρόμπερτ κοίταξε τον γιο του.
«Είσαι σίγουρος;»
Ο Λόγκαν έγνεψε.
«Ναι.»
Ο Ρόμπερτ κάθισε.
«Ο αδελφός σου ονομαζόταν Μάικλ.»
Η Τζοάνα έγνεψε.
«Ήταν είκοσι δύο όταν εξαφανίστηκε.»
«Ναι.»
«Η οικογένειά σου έλαβε τότε μια πληροφορία ότι είχε σκοτωθεί σε τροχαίο.»
«Έτσι μας είπαν.»
«Δεν υπήρχε πτώμα.»
Η Τζοάνα πάγωσε.
«Τι;»
«Υπήρχε ένα αυτοκίνητο. Είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Βρέθηκαν κάποια προσωπικά αντικείμενα που θεωρήθηκε ότι ανήκαν στον Μάικλ.»
«Και το DNA;»
Ο Ρόμπερτ σώπασε.
Η Τζοάνα κατάλαβε.
«Δεν έγινε ποτέ ταυτοποίηση.»
«Όχι.»
Η Τζοάνα έφερε τα χέρια στο πρόσωπό της.
«Θεέ μου…»
Για δώδεκα χρόνια είχε ζήσει με μια απώλεια που ίσως δεν ήταν ποτέ πραγματική.
«Πού είναι τώρα;»
Ο Ρόμπερτ κοίταξε τον Λόγκαν.
«Αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι.»
«Πού είναι;»
Ο Λόγκαν πήρε βαθιά ανάσα.
«Δεν ξέρουμε.»
Η Τζοάνα τον κοίταξε.
«Τι σημαίνει δεν ξέρετε;»
«Ο Μάικλ εμφανίστηκε ξανά πριν από μερικούς μήνες.»
«Πού;»
«Στην κλινική.»
«Γιατί;»
«Για να κάνει τις εξετάσεις συμβατότητας.»
Η Τζοάνα δεν μπορούσε να πιστέψει αυτά που άκουγε.
«Ήρθε μόνος του;»
«Ναι.»
«Και ήξερε ποιος ήμουν;»
«Ναι.»
«Ήξερε ότι είμαι η αδελφή του;»
«Ναι.»
«Και δεν ήρθε να με δει;»
Ο Λόγκαν χαμήλωσε τα μάτια.
«Ήθελε.»
«Τότε γιατί δεν ήρθε;»
Ο Ντέιβιντ μίλησε για πρώτη φορά.
«Γιατί φοβόταν.»
Η Τζοάνα γύρισε προς το μέρος του.
«Όλοι φοβάστε.»
«Δεν ήταν απλό.»
«Τίποτα από όσα μου λέτε δεν είναι απλό.»
Ο Ντέιβιντ πλησίασε.
«Ο Μάικλ δεν εξαφανίστηκε επειδή δεν αγαπούσε την οικογένειά του.»
«Τότε γιατί;»
«Γιατί κάποιος τον ανάγκασε.»
Η Τζοάνα πάγωσε.
«Ποιος;»
Ο Ντέιβιντ δεν απάντησε.
«Ποιος;»
Ο Λόγκαν κοίταξε τον πατέρα του.
Ο Ρόμπερτ σηκώθηκε.
«Τζοάνα, πριν σου πούμε οτιδήποτε άλλο, πρέπει να καταλάβεις κάτι.»
«Τι;»
«Ο Μάικλ δεν ήθελε ποτέ να ξέρεις ότι είναι ζωντανός.»
«Γιατί;»
«Επειδή πίστευε ότι αν επέστρεφε, θα έθετε σε κίνδυνο εσένα και την οικογένειά σου.»
Η Τζοάνα ένιωσε ένα ρίγος.
«Ποιον φοβόταν;»
Ο Ρόμπερτ έμεινε σιωπηλός.
Και τότε ο Λόγκαν είπε:
«Τον ίδιο άνθρωπο που φοβόταν και τότε.»
Η Τζοάνα τον κοίταξε.
«Ποιον;»
Ο Λόγκαν έσκυψε το κεφάλι.
«Τον πατέρα μας.»
Η Τζοάνα πάγωσε.
«Τι;»
Ο Ρόμπερτ έκλεισε τα μάτια.
Για πρώτη φορά, το πρόσωπό του δεν έδειχνε μόνο θλίψη.
Έδειχνε ενοχή.
«Ο πατέρας μου δεν πέθανε όπως σας είπαν.»
Η Τζοάνα τον κοίταξε.
«Τον πατέρα σου;»
«Ναι.»
«Μα…»
«Μας είπαν ότι πέθανε πριν από δεκαπέντε χρόνια.»
Ο Ρόμπερτ έγνεψε.
«Κι αυτό ήταν ψέμα.»
Η Τζοάνα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.
«Τι μου λες;»
«Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος που είχε πολλά μυστικά.»
«Και ο Μάικλ τα ανακάλυψε;»
«Ναι.»
«Τι μυστικά;»
Ο Ρόμπερτ δεν απάντησε.
Ο Λόγκαν κοίταξε τον πατέρα του.
«Πρέπει να της το πεις.»
Ο Ρόμπερτ έβγαλε ένα παλιό κινητό από την τσέπη του.
«Υπάρχει ένα αρχείο.»
«Τι αρχείο;»
«Μια ηχογράφηση.»
Η Τζοάνα πλησίασε.
Ο Ρόμπερτ πάτησε την οθόνη.
Ακούστηκε ένας άντρας.
Η φωνή ήταν γερασμένη, αλλά καθαρή.
«Αν ακούς αυτό το μήνυμα, σημαίνει ότι ο Μάικλ απέτυχε να μείνει μακριά.»
Η Τζοάνα ανατρίχιασε.
Ήξερε αυτή τη φωνή.
Δεν την είχε ακούσει για χρόνια.
Αλλά την αναγνώρισε αμέσως.
«Δεν μπορεί…»
Η φωνή συνέχισε:
«Τζοάνα, αν κάποτε μάθεις ότι ο αδελφός σου είναι ζωντανός, μην τον ψάξεις.»
Η Τζοάνα άρχισε να τρέμει.
«Μην προσπαθήσεις να τον βρεις.»
Το ηχητικό σταμάτησε.
«Ποιος ήταν;»
Ο Ρόμπερτ κοίταξε την Τζοάνα.
«Ο πατέρας σου.»
Η Τζοάνα έμεινε άφωνη.
Ο άνθρωπος που όλοι πίστευαν νεκρό.
Ο άνθρωπος που είχε εξαφανιστεί από τη ζωή της οικογένειας.
Ο άνθρωπος που ίσως γνώριζε όλη την αλήθεια.
Ίσως ήταν ακόμα ζωντανός.
Και τώρα η Τζοάνα κατάλαβε κάτι ακόμα χειρότερο.
Ο αδελφός της δεν είχε δώσει απλώς το μόσχευμα που έσωσε τον Λόγκαν.
Είχε επιστρέψει από το παρελθόν για να διορθώσει κάτι που είχε μείνει άλυτο.
Ο Λόγκαν κοίταξε την Τζοάνα.
«Υπάρχει ένα τελευταίο πράγμα που δεν σου είπα.»
Εκείνη τον κοίταξε με δάκρυα στα μάτια.
«Τι;»
«Ο Μάικλ δεν ήρθε στην κλινική μόνο για να με σώσει.»
Η Τζοάνα πάγωσε.
«Τότε γιατί ήρθε;»
Ο Λόγκαν κοίταξε το μωρό.
«Για να μου δώσει ένα μήνυμα για σένα.»
«Τι μήνυμα;»
Ο Λόγκαν πήρε έναν μικρό διπλωμένο φάκελο από το κομοδίνο.
Πάνω του υπήρχε γραμμένο μόνο ένα όνομα.
ΤΖΟΑΝΑ.
Εκείνη τον πήρε με τρεμάμενα χέρια.
Και πριν προλάβει να τον ανοίξει, το τηλέφωνο του Ρόμπερτ χτύπησε.
Ο Ρόμπερτ κοίταξε την οθόνη.
Το πρόσωπό του άσπρισε.
«Ποιος είναι;» ρώτησε η Τζοάνα.
Ο Ρόμπερτ δεν απάντησε.
Γιατί στην οθόνη υπήρχε ένας αριθμός που δεν είχε εμφανιστεί εδώ και δώδεκα χρόνια.
Και δίπλα του ένα όνομα:
Μάικλ.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…
0 التعليقات:
إرسال تعليق