ΜΕΡΟΣ 8 — Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΒΟΗΘΟΥΣΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ… ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

«Ο άντρας που βρίσκεται μαζί σας δεν είναι ο Αλέξανδρος Βασιλείου».

Τα λόγια του υπαλλήλου της τράπεζας αντηχούσαν στο μυαλό μου.

Κοίταξα τον άντρα που στεκόταν απέναντί μου. Εκείνος που με είχε συνοδεύσει στη θυρίδα, που μου είχε δείξει τα έγγραφα και που ισχυριζόταν ότι ήθελε να με βοηθήσει.

«Πες μου ότι λένε ψέματα», ψιθύρισα.

Δεν απάντησε.

«Σε παρακαλώ! Πες μου ότι είσαι ο Αλέξανδρος!»

Ο άντρας έκλεισε τα μάτια για μια στιγμή.

Ύστερα έβγαλε αργά το πορτοφόλι του, αφαίρεσε μια παλιά ταυτότητα και την ακούμπησε πάνω στο τραπέζι.

Το όνομα που έγραφε με έκανε να χάσω την ανάσα μου.

Ντάνιελ Μόργκαν.

Ο αδελφός του Ντέρεκ.

Ο άντρας που, σύμφωνα με όσα μου είχαν πει, είχε εξαφανιστεί τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας μου.

«Όχι…» ψιθύρισα, κάνοντας ένα βήμα πίσω. «Εσύ είσαι νεκρός».

«Δεν είμαι νεκρός», απάντησε. «Αλλά για πολλούς ανθρώπους, ήταν καλύτερα να πιστεύουν ότι ήμουν».

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Με παρακολουθούσες; Με πλησίασες με ψεύτικο όνομα; Με έκανες να πιστέψω ότι με βοηθούσες;»

«Ναι».

Η απάντησή του ήταν τόσο απλή, που με πλήγωσε περισσότερο από κάθε δικαιολογία.

«Γιατί;»

Ο Ντάνιελ κοίταξε τους φακέλους που είχα βγάλει από τη θυρίδα.

«Επειδή ήσουν η μόνη που μπορούσε να ανοίξει αυτή τη θυρίδα. Ο πατέρας σου είχε φροντίσει ώστε τα στοιχεία να παραδοθούν μόνο σε εσένα. Δεν μπορούσα να σε πλησιάσω χρησιμοποιώντας το πραγματικό μου όνομα χωρίς να κινδυνεύσω να με αναγνωρίσουν».

«Ποιοι;»

«Οι άνθρωποι που εξακολουθούν να θέλουν να εξαφανιστούν αυτά τα έγγραφα».

«Και ο Ντέρεκ;»

Ο Ντάνιελ χαμήλωσε το βλέμμα.

«Ο Ντέρεκ γνωρίζει ένα μέρος της αλήθειας. Αλλά δεν ξέρει όλα όσα συνέβησαν τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας σου».

Τον κοίταξα με θυμό.

«Αρκετά με τα μισόλογα! Θέλω ολόκληρη την αλήθεια!»

Ο υπάλληλος της τράπεζας στεκόταν ακόμη στην πόρτα. Ο Ντάνιελ τού ζήτησε να μας αφήσει για λίγα λεπτά μόνους και στη συνέχεια κάθισε απέναντί μου.

«Ο πατέρας σου είχε ανακαλύψει ότι η εταιρεία χρησιμοποιούνταν για να δημιουργούνται ψεύτικα χρέη. Όταν προσπάθησε να αποκαλύψει την απάτη, κάποιοι αποφάσισαν να τον σταματήσουν».

«Και εσύ τι σχέση είχες;»

«Εργαζόμουν στην εταιρεία. Είχα πρόσβαση σε αρχεία που αποδείκνυαν ότι ορισμένες συναλλαγές ήταν παράνομες. Ο πατέρας σου μού ζήτησε να τον βοηθήσω».

«Τον βοήθησες;»

«Προσπάθησα. Αλλά κάποιος ανακάλυψε τι κάναμε».

Ο Ντάνιελ έβγαλε από την τσέπη του ένα διπλωμένο χαρτί.

«Τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας σου, πήγα να τον συναντήσω. Όταν έφτασα, υπήρχαν ήδη άλλοι άνθρωποι εκεί. Άκουσα φωνές, είδα έγγραφα να καίγονται και κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να μείνω».

«Και τον άφησες;»

Η φωνή μου έσπασε.

Ο Ντάνιελ δεν προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

«Έφυγα για να παραδώσω τα στοιχεία που είχα σε έναν άνθρωπο που εμπιστευόμουν. Όταν επέστρεψα, ο πατέρας σου είχε ήδη μεταφερθεί στην κλινική».

«Γιατί δεν πήγες στην αστυνομία;»

«Πήγα. Αλλά πριν προλάβω να καταθέσω όλα τα στοιχεία, δέχτηκα απειλές. Μου είπαν ότι, αν εμφανιζόμουν ξανά, θα κινδύνευες εσύ και η μητέρα σου. Έτσι εξαφανίστηκα».

«Και περίμενες έξι χρόνια για να επιστρέψεις;»

«Περίμενα μέχρι να βρω αποδείξεις που δεν θα μπορούσαν να εξαφανιστούν τόσο εύκολα».

Έδειξε το παλιό κινητό του πατέρα μου.

«Αυτό που βρήκες στη θυρίδα είναι μόνο ένα μέρος της υπόθεσης. Το πρωτότυπο συμβόλαιο βρίσκεται αλλού».

«Πού;»

Ο Ντάνιελ με κοίταξε σοβαρά.

«Στο σπίτι του Ντέρεκ».

---

Δεν ήθελα να πάω.

Κάθε κομμάτι της λογικής μου έλεγε ότι δεν έπρεπε να εμπιστευτώ ούτε τον Ντάνιελ ούτε τον Ντέρεκ. Αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω τώρα.

Αν υπήρχε ένα έγγραφο που μπορούσε να αποδείξει ποιος είχε δημιουργήσει το χρέος στο όνομά μου, έπρεπε να το βρω.

Ο Ντάνιελ συμφώνησε να με περιμένει έξω από το σπίτι.

«Μην μπεις αν δεν είσαι βέβαιη ότι είναι ασφαλές», μου είπε.

«Και πώς θα το ξέρω αυτό;»

Δεν απάντησε.

Έφτασα λίγο πριν από τα μεσάνυχτα.

Ο Ντέρεκ με περίμενε στην είσοδο.

Μόλις με είδε, το πρόσωπό του άλλαξε.

«Ήρθες».

«Μου είπες ότι έχεις κάτι να μου δείξεις».

Με οδήγησε στο γραφείο του. Πάνω στο τραπέζι υπήρχε ένας φάκελος, δίπλα σε ένα παλιό ρολόι και μια φωτογραφία των δύο αδελφών.

«Ξέρω ότι συνάντησες τον Ντάνιελ», είπε.

«Τον συνάντησα. Και ξέρω πλέον ποιος είναι πραγματικά».

Ο Ντέρεκ έσφιξε τα χέρια του.

«Τότε πρέπει να μάθεις και τη δική μου πλευρά».

«Σε ακούω».

Κάθισε απέναντί μου.

«Όταν γνώρισα τον πατέρα σου, δεν ήξερα ότι είχε σχέση με την εταιρεία. Είχα αρχίσει να ψάχνω τα οικονομικά αρχεία για δικούς μου λόγους. Όταν ανακάλυψα τι συνέβαινε, προσπάθησα να απομακρυνθώ».

«Και μετά με παντρεύτηκες;»

«Ναι».

«Γιατί; Για να χρησιμοποιήσεις το όνομά μου;»

Ο Ντέρεκ κατέβασε το κεφάλι.

«Στην αρχή, δεν ήθελα να σε μπλέξω. Αλλά όταν έμαθα ότι είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν τα στοιχεία σου, προσπάθησα να σταματήσω τη διαδικασία».

«Και τα εκατόν ογδόντα χιλιάδες ευρώ;»

«Δεν τα πήρα εγώ».

«Τότε ποιος;»

Ο Ντέρεκ άνοιξε τον φάκελο και μου έδειξε μια σειρά από συναλλαγές.

Το όνομα του δικαιούχου ήταν διαφορετικό από εκείνο της εταιρείας. Κάποιος είχε μεταφέρει τα χρήματα μέσω πολλών λογαριασμών, ώσπου τα ίχνη οδηγούσαν σε μια ιδιωτική εταιρεία που είχε δημιουργηθεί μετά τον θάνατο του πατέρα μου.

«Δεν έχω όλες τις απαντήσεις», είπε. «Αλλά έχω κάτι που μπορεί να μας οδηγήσει στον πραγματικό υπεύθυνο».

Έβγαλε μια επιστολή.

Στην κορυφή υπήρχε το όνομα του πατέρα μου. Στο τέλος, μια υπογραφή που δεν είχα ξαναδεί.

«Ποιος την έγραψε;» ρώτησα.

«Δεν ξέρω. Αλλά παραδόθηκε στην εταιρεία δύο ημέρες μετά τον θάνατό του».

Τότε πρόσεξα κάτι παράξενο.

Η ημερομηνία της επιστολής ήταν ίδια με εκείνη του εγγράφου που είχε βρει η μητέρα μου. Και κάτω από την υπογραφή υπήρχε ένας κωδικός που εμφανιζόταν και στις τραπεζικές συναλλαγές.

Τον έγραψα στο κινητό μου.

«Αυτός ο κωδικός πρέπει να μας οδηγήσει στο πρωτότυπο συμβόλαιο», είπα.

Ο Ντέρεκ έγνεψε.

Για πρώτη φορά, ένιωσα ότι ίσως να μπορούσαμε να ανακαλύψουμε την αλήθεια.

Μέχρι που το κινητό του άρχισε να χτυπά.

Κοίταξε την οθόνη και χλόμιασε.

«Ποιος είναι;» ρώτησα.

Δεν απάντησε.

Το τηλέφωνο σταμάτησε να χτυπά και αμέσως εμφανίστηκε ένα μήνυμα.

Ο Ντέρεκ το διάβασε και έμεινε ακίνητος.

«Τι γράφει;» τον ρώτησα.

Μου έδωσε το κινητό.

Το μήνυμα έλεγε:

«Έχουμε το πρωτότυπο συμβόλαιο. Αν θέλετε να μάθετε ποιος σκότωσε την αλήθεια για τον πατέρα της, ελάτε αύριο στο παλιό εργοστάσιο. Αλλά μόνο ένας από τους δύο αδελφούς θα φύγει από εκεί».

Σήκωσα το βλέμμα μου.

Ο Ντέρεκ με κοίταζε με τρόμο.

«Δεν είναι απειλή μόνο για εμάς», είπε. «Είναι παγίδα».

«Τότε δεν θα πάμε».

«Πρέπει να πάμε».

«Γιατί;»

Με κοίταξε στα μάτια.

«Επειδή ξέρω ποιος βρίσκεται πίσω από όλα αυτά».

«Ποιος;»

Ο Ντέρεκ άνοιξε το στόμα του, αλλά πριν προλάβει να μιλήσει, ακούστηκε ένας δυνατός κρότος έξω από το σπίτι.

Τα φώτα έσβησαν.

Άκουσα βήματα στον διάδρομο.

Κάποιος είχε μπει μέσα.

Ο Ντέρεκ με άρπαξε από το χέρι και με οδήγησε πίσω από την πόρτα του γραφείου.

«Μην κάνεις θόρυβο», ψιθύρισε.

Η πόρτα άνοιξε.

Μια αντρική φωνή ακούστηκε μέσα στο σκοτάδι.

«Ντέρεκ, ξέρω ότι είσαι εδώ».

Ο Ντέρεκ έκλεισε τα μάτια του.

Και τότε ο άγνωστος είπε:

«Ήρθε η ώρα να μάθει η γυναίκα σου ποιος από τους δύο αδελφούς ήταν πραγματικά παρών τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας της».

Ένιωσα το χέρι του Ντέρεκ να τρέμει.

Γιατί, για πρώτη φορά, δεν φοβόταν μήπως αποκαλυφθεί η απάτη.

Φοβόταν μήπως αποκαλυφθεί ποιος πραγματικά ήταν.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…

ΜΕΡΟΣ  9   ➡️