ΜΕΡΟΣ 9 — Ο ΓΚΙΝΤΕΟΝ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ! Η ΒΙΒΙΑΝ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΤΗΣ ΕΚΡΥΒΑΝ! ΤΕΛΙΚΟ

ΜΕΡΟΣ 9 — Ο ΓΚΙΝΤΕΟΝ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ! Η ΒΙΒΙΑΝ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΤΗΣ ΕΚΡΥΒΑΝ!

Η Βίβιαν Γουίτμορ κοίταζε τη φωτογραφία στην οθόνη του κινητού της και ένιωθε πως ολόκληρη η ζωή της κατέρρεε για δεύτερη φορά.

Στο κρεβάτι του νοσοκομείου βρισκόταν η ίδια, εξαντλημένη από τις επεμβάσεις και καλυμμένη με επιδέσμους.

Δίπλα της στεκόταν μια άγνωστη γυναίκα.

Και στο τζάμι, πίσω τους, φαινόταν καθαρά η αντανάκλαση του Γκίντεον Άσφορντ.

Του ανθρώπου που της είχε προσφέρει σεβασμό όταν ο ίδιος της ο σύζυγος την έκανε να ντρέπεται για τις ουλές της.

Του ανθρώπου που τη βοήθησε να εξετάσει τα οικονομικά αρχεία.

Του ανθρώπου που της είχε πει πως δεν θα την άφηνε να αναζητήσει την αλήθεια μόνη της.

Κι όμως, εκείνος βρισκόταν στο νοσοκομείο πριν ακόμη ξυπνήσει.

Γιατί δεν της το είχε πει;

«Τι συμβαίνει;» ρώτησε η Έβελιν, βλέποντας το πρόσωπό της να χάνει το χρώμα του.

Η Βίβιαν της έδειξε τη φωτογραφία.

Η δικηγόρος την εξέτασε προσεκτικά.

«Δεν μπορούμε να συμπεράνουμε από μια αντανάκλαση τι ακριβώς έκανε εκεί ο Γκίντεον. Χρειάζεται να εξακριβώσουμε πότε τραβήχτηκε, ποιος την τράβηξε και αν είναι αυθεντική».

«Αλλά είναι εκείνος», ψιθύρισε η Βίβιαν. «Τον αναγνωρίζω».

Ο Πρέστον, που στεκόταν λίγα μέτρα μακριά, έμοιαζε να έχει χάσει κάθε διάθεση να προσποιείται πως δεν γνώριζε τίποτα.

«Σου είπα ότι υπήρχαν πράγματα που δεν καταλάβαινες», είπε.

Η Βίβιαν γύρισε προς το μέρος του.

«Και εσύ ήξερες ότι ο Γκίντεον ήταν εκεί;»

Ο Πρέστον δίστασε.

«Ήξερα ότι είχε επισκεφθεί το νοσοκομείο. Δεν ήξερα τι σου είχε πει».

«Γιατί πήγε;»

Ο Πρέστον χαμήλωσε το βλέμμα.

«Αυτό πρέπει να τον ρωτήσεις».

Η Βίβιαν ένιωσε την οργή να ανεβαίνει μέσα της.

«Έχω περάσει πέντε χρόνια προσπαθώντας να καταλάβω γιατί άλλαξες. Γιατί ο άνθρωπος που με ευχαριστούσε κάθε μέρα επειδή του έσωσα τη ζωή άρχισε να με κοιτάζει σαν να ήμουν κάτι που έπρεπε να κρύψει. Και τώρα ανακαλύπτω ότι όλοι γνωρίζατε κάτι για εκείνη τη νύχτα, εκτός από εμένα».

«Δεν είναι τόσο απλό», είπε ο Πρέστον.

«Όχι. Είναι πολύ απλό. Εσείς είχατε πληροφορίες. Εγώ είχα ουλές. Εσείς μπορούσατε να φύγετε από το δωμάτιο και να συνεχίσετε τη ζωή σας. Εγώ έπρεπε να μάθω ξανά να ζω μέσα στο σώμα μου».

Ο Πρέστον δεν απάντησε.

Η Βίβιαν πήρε την τσάντα της.

«Θα μιλήσω με τον Γκίντεον. Και αυτή τη φορά, αν μου πει ότι δεν γνωρίζει τίποτα, θα του ζητήσω να το αποδείξει».

Η ερώτηση που ο Γκίντεον δεν περίμενε

Ο Γκίντεον βρισκόταν στο γραφείο του όταν η Βίβιαν μπήκε χωρίς να κλείσει πίσω της την πόρτα.

Εκείνος χαμογέλασε για μια στιγμή, αλλά το χαμόγελο εξαφανίστηκε μόλις είδε το πρόσωπό της.

«Βίβιαν; Τι συνέβη;»

Εκείνη ακούμπησε το κινητό στο γραφείο του και έστρεψε την οθόνη προς το μέρος του.

«Πες μου τι είναι αυτή η φωτογραφία».

Ο Γκίντεον κοίταξε την εικόνα.

Δεν προσπάθησε να αρνηθεί ότι ήταν εκείνος.

Δεν προσποιήθηκε ότι δεν καταλάβαινε.

Απλώς έμεινε σιωπηλός.

Και αυτή η σιωπή πλήγωσε τη Βίβιαν περισσότερο από οποιαδήποτε δικαιολογία.

«Ήσουν στο νοσοκομείο», είπε εκείνη. «Πριν ξυπνήσω. Γιατί;»

Ο Γκίντεον ακούμπησε αργά το στυλό του στο γραφείο.

«Επειδή κάποιος με κάλεσε».

«Ποιος;»

«Μια γυναίκα που γνώριζα τότε. Μου είπε ότι είχε συμβεί κάτι σοβαρό στο κτίριο και ότι μια γυναίκα είχε τραυματιστεί προσπαθώντας να σώσει κάποιον».

Η Βίβιαν έσφιξε τα χέρια της.

«Και γιατί δεν μου το είπες ποτέ;»

«Επειδή δεν ήξερα αν είχες σχέση με όσα συνέβαιναν πριν από τη φωτιά. Όταν έμαθα ποια ήσουν, προσπάθησα να βρω τρόπο να καταλάβω τι είχε συμβεί χωρίς να προκαλέσω μεγαλύτερη ζημιά».

«Αυτό δεν είναι απάντηση».

Ο Γκίντεον σηκώθηκε.

«Έχεις δίκιο».

Η απάντησή του την αιφνιδίασε.

«Έχεις δίκιο», επανέλαβε. «Έπρεπε να σου είχα πει ότι βρισκόμουν εκεί. Φοβήθηκα ότι αν σου έδινα τις δικές μου υποψίες πριν εξακριβώσω τα γεγονότα, θα σε επηρέαζα. Και όταν αρχίσαμε να εξετάζουμε τα εταιρικά αρχεία, αποφάσισα να περιμένω μέχρι να έχουμε κάτι συγκεκριμένο».

«Ή μέχρι να μάθεις πόσα θυμάμαι;»

Ο Γκίντεον δεν απάντησε αμέσως.

«Δεν θα σου ζητήσω να με εμπιστευτείς επειδή σου στάθηκα», είπε τελικά. «Αν θέλεις να απομακρυνθώ από την έρευνα, θα το κάνω. Τα οικονομικά στοιχεία θα συνεχίσουν να εξετάζονται ανεξάρτητα».

Η Βίβιαν τον παρατηρούσε προσεκτικά.

«Ποια ήταν η γυναίκα που σε κάλεσε;»

Ο Γκίντεον έκλεισε τα μάτια για μια στιγμή.

«Η Λίλιαν Βος».

Το όνομα ακούστηκε μέσα στο γραφείο σαν μια πόρτα που έκλεινε απότομα.

«Τη γνώριζες;»

«Ναι».

«Τι ήταν για σένα;»

«Ήταν συνεργάτιδα σε μια υπόθεση που αφορούσε παλιές συμβάσεις και τεχνικούς ελέγχους. Δεν ήμασταν φίλοι με την προσωπική έννοια. Αλλά γνώριζα ότι προσπαθούσε να αποκαλύψει σοβαρές ασυμφωνίες σε ορισμένα έγγραφα».

Η Βίβιαν θυμήθηκε το όνομα του Κόουλ, την πληρωμή και το βιβλίο καταγραφής της αποθήκης.

«Και μετά εξαφανίστηκε;»

«Μετά την πυρκαγιά, δεν κατάφερα να επικοινωνήσω ξανά μαζί της. Δεν ξέρω αν πέθανε, αν έφυγε από τη χώρα ή αν επέλεξε να εξαφανιστεί από τη δημόσια ζωή. Δεν έχω επίσημη επιβεβαίωση για τίποτα από αυτά».

«Τότε γιατί άφησες να περάσουν πέντε χρόνια χωρίς να μου πεις τίποτα;»

Ο Γκίντεον κοίταξε τη φωτογραφία.

«Επειδή δεν ήξερα αν η γυναίκα που είχα δει στο δωμάτιό σου ήταν πράγματι η Λίλιαν. Και επειδή υπήρχε κάποιος που μου είχε ζητήσει να μη σε πλησιάσω μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση».

«Ποιος;»

Ο Γκίντεον πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Ο Πρέστον».

Η Βίβιαν ένιωσε το πρόσωπό της να καίει.

«Ο άντρας μου σού ζήτησε να μείνεις μακριά μου;»

«Ναι».

«Και εσύ τον άκουσες;»

«Εκείνη την εποχή δεν γνώριζα τι είχε συμβεί πραγματικά. Δεν είχα δικαίωμα να μπω στη ζωή σου και να σου παρουσιάσω υποψίες ως γεγονότα».

Η Βίβιαν γύρισε προς το παράθυρο.

Ήθελε να θυμώσει μαζί του.

Ήθελε να τον κατηγορήσει ότι την είχε αφήσει μόνη της.

Αλλά υπήρχε μια διαφορά ανάμεσα στον Γκίντεον και στον Πρέστον: ο Γκίντεον δεν προσπαθούσε να της πει τι έπρεπε να πιστέψει. Της έλεγε τι γνώριζε και τι δεν γνώριζε.

«Έχεις κάτι άλλο που δεν μου είπες;» ρώτησε.

Ο Γκίντεον δίστασε.

«Υπάρχει ένα όνομα που δεν έχω καταφέρει να εξακριβώσω».

«Ποιο;»

«Ένα όνομα που εμφανιζόταν σε παλιά έγγραφα μαζί με εκείνο της Λίλιαν. Δεν ξέρω αν πρόκειται για πραγματικό πρόσωπο, ψευδώνυμο ή λανθασμένη καταχώριση».

Η Βίβιαν περίμενε.

Ο Γκίντεον πήρε έναν φάκελο από το συρτάρι του και τον άνοιξε.

Στην πρώτη σελίδα υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση.

«Λίλιαν Βος — επαφή έκτακτης ανάγκης: Βίβιαν Γουίτμορ».

Η Βίβιαν ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

«Εγώ;»

«Δεν ξέρω ποιος το έγραψε», είπε ο Γκίντεον. «Η καταχώριση δεν είναι ακόμη επαληθευμένη. Αλλά υπάρχει».

Η Βίβιαν κοίταξε το χαρτί.

Δεν είχε γνωρίσει ποτέ καμία Λίλιαν Βος.

Δεν είχε δώσει ποτέ το όνομά της ως επαφή έκτακτης ανάγκης για μια γυναίκα που υποτίθεται ότι είχε σχέση με την εταιρεία του Πρέστον.

Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε.

Η μνήμη που επέστρεψε

Εκείνο το βράδυ, η Βίβιαν επέστρεψε στο σπίτι της και άνοιξε τα παλιά οικογενειακά άλμπουμ.

Έψαξε φωτογραφίες από τα χρόνια πριν από την πυρκαγιά, επιστολές, κάρτες και κάθε χαρτί που είχε φυλάξει χωρίς να γνωρίζει αν θα της χρησίμευε ποτέ.

Ύστερα σταμάτησε σε μια φωτογραφία από μια εταιρική εκδήλωση.

Ήταν τραβηγμένη περίπου έξι μήνες πριν από την πυρκαγιά.

Ο Πρέστον στεκόταν στο κέντρο, με ένα ποτήρι στο χέρι. Δίπλα του βρισκόταν η Κάσιντι, νεότερη και με διαφορετικό χτένισμα.

Στην άκρη της φωτογραφίας υπήρχε μια γυναίκα με σκούρα μαλλιά.

Η Βίβιαν την κοίταξε προσεκτικά.

Το πρόσωπό της ήταν μισοκρυμμένο από έναν άντρα που στεκόταν μπροστά της, αλλά υπήρχε κάτι στα μάτια της που της φαινόταν γνώριμο.

Πήρε τη φωτογραφία από το πλαίσιο και την γύρισε.

Στο πίσω μέρος, με τον γραφικό χαρακτήρα του Πρέστον, υπήρχε μια ημερομηνία και μια φράση:

«Η Βίβιαν γνώρισε επιτέλους τη γυναίκα που μας βοήθησε».

Η Βίβιαν πάγωσε.

Διάβασε τη φράση ξανά και ξανά.

Τη γνώρισε.

Δεν έγραφε «η Βίβιαν είδε».

Έγραφε «η Βίβιαν γνώρισε».

Έκλεισε τα μάτια της και προσπάθησε να θυμηθεί.

Ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο.

Μια γυναίκα που της έδινε το χέρι.

Μια φωνή που έλεγε:

«Χαίρομαι που σε γνωρίζω, Βίβιαν. Ο Πρέστον μού έχει μιλήσει πολύ για σένα».

Τότε, η Βίβιαν είχε χαμογελάσει ευγενικά.

Δεν θυμόταν το όνομα της γυναίκας.

Δεν είχε δώσει σημασία.

Τώρα, όμως, άρχισε να θυμάται και κάτι άλλο.

Η γυναίκα είχε μια μικρή ουλή κοντά στον αριστερό καρπό.

Ακριβώς στο σημείο που φαινόταν ένα σημάδι στη φωτογραφία του νοσοκομείου.

Η Βίβιαν άρπαξε το κινητό της και μεγέθυνε την εικόνα.

Το σημάδι ήταν εκεί.

Δεν ήταν απόδειξη ότι οι δύο φωτογραφίες έδειχναν το ίδιο πρόσωπο. Η γωνία, ο φωτισμός και η ποιότητα της εικόνας δεν επέτρεπαν βέβαιο συμπέρασμα.

Αλλά η ομοιότητα ήταν αρκετή για να της προκαλέσει ανατριχίλα.

Ίσως είχε συναντήσει τη Λίλιαν πριν από τη φωτιά.

Ίσως την είχε ξεχάσει.

Ή ίσως κάποιος είχε γράψει το όνομά της σε εκείνο το έγγραφο για έναν λόγο που δεν μπορούσε ακόμη να καταλάβει.

Τότε το τηλέφωνο χτύπησε.

Ήταν η Έβελιν.

«Βίβιαν, έχουμε μια εξέλιξη. Επικοινώνησε μαζί μου ένα άτομο που ισχυρίζεται ότι εργάστηκε στο αρχείο του νοσοκομείου. Λέει ότι υπάρχει μια παλιά καταχώριση για τη νύχτα που νοσηλεύτηκες».

«Τι γράφει;»

«Δεν μου έδωσε ακόμη αντίγραφο. Αλλά ανέφερε ότι υπήρχαν δύο καταχωρίσεις για την ίδια ώρα: μία για την επίσκεψη που θυμάσαι και μία δεύτερη που είχε προστεθεί αργότερα».

Η Βίβιαν σηκώθηκε από την καρέκλα.

«Ποιος πρόσθεσε τη δεύτερη;»

«Δεν το γνωρίζουμε. Θα ζητήσουμε να ελεγχθούν τα επίσημα αρχεία».

Η Βίβιαν κοίταξε ξανά τη φωτογραφία.

«Έβελιν, νομίζω ότι έχω ξαναδεί τη γυναίκα».

«Ποια γυναίκα;»

«Εκείνη που ήταν στο δωμάτιό μου».

Η δικηγόρος σώπασε.

«Είσαι σίγουρη;»

«Όχι», απάντησε η Βίβιαν. «Αλλά θυμάμαι κάτι που δεν θυμόμουν πριν».

Και για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια, η μνήμη της δεν επέστρεφε μόνο με τη μορφή πόνου.

Επέστρεφε με λεπτομέρειες.

Το όνομα στο πιστοποιητικό

Το επόμενο πρωί, η Έβελιν έστειλε στη Βίβιαν ένα αντίγραφο εγγράφου που είχε εντοπιστεί σε παλιό διοικητικό αρχείο και χρειαζόταν περαιτέρω επαλήθευση.

Δεν ήταν πιστοποιητικό θανάτου.

Ήταν δήλωση ταυτοποίησης που είχε υπογραφεί μετά την πυρκαγιά.

Στο έγγραφο αναφερόταν ότι ένα πρόσωπο είχε αναγνωριστεί με βάση πληροφορίες που είχαν δοθεί από τρίτο άτομο.

Η υπογραφή στο κάτω μέρος έμοιαζε με του Πρέστον.

Η Βίβιαν ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.

Διάβασε το όνομα που αναγραφόταν στο πεδίο της ταυτοποίησης.

Λίλιαν Βος.

Αλλά δίπλα υπήρχε μια χειρόγραφη παρατήρηση:

«Η οριστική επιβεβαίωση της ταυτότητας εκκρεμεί».

Η Βίβιαν τηλεφώνησε αμέσως στην Έβελιν.

«Γιατί αυτό το έγγραφο χρησιμοποιήθηκε σαν να αποδείκνυε ότι η Λίλιαν πέθανε;»

«Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν χρησιμοποιήθηκε επίσημα για τέτοιο σκοπό», απάντησε η δικηγόρος. «Η σημείωση δείχνει ότι υπήρχε εκκρεμότητα. Πρέπει να βρούμε αν ακολούθησε οριστική ταυτοποίηση και ποια έγγραφα τη στήριξαν».

«Και η υπογραφή του Πρέστον;»

«Πρέπει να εξεταστεί από ειδικό. Μην κάνεις καμία κατηγορία μέχρι να εξακριβωθεί η αυθεντικότητα του εγγράφου».

Η Βίβιαν κοίταξε την οθόνη.

Είχε μπροστά της ένα χαρτί που έμοιαζε να εξηγεί πολλά, αλλά στην πραγματικότητα άνοιγε ακόμη περισσότερα ερωτήματα.

Αν η ταυτότητα δεν είχε επιβεβαιωθεί, ποιος είχε αποφασίσει ότι η Λίλιαν ήταν νεκρή;

Αν ο Πρέστον είχε υπογράψει τη δήλωση, τι ακριβώς γνώριζε;

Και γιατί η Κάσιντι επέμενε ότι εκείνος είχε υπογράψει ένα πιστοποιητικό;

Η Βίβιαν έκλεισε τον φάκελο.

Δεν θα επέτρεπε σε κανέναν να την οδηγήσει σε ένα συμπέρασμα χωρίς αποδείξεις.

Όμως δεν θα σταματούσε.

Η γυναίκα που επέστρεψε

Το απόγευμα, η Βίβιαν βρισκόταν στο γραφείο της Έβελιν όταν ο υπάλληλος της υποδοχής χτύπησε την πόρτα.

«Υπάρχει μια γυναίκα που ζητά να σας δει. Λέει ότι γνωρίζει τη Βίβιαν Γουίτμορ».

Η Βίβιαν και η Έβελιν αντάλλαξαν μια ματιά.

«Έδωσε το όνομά της;» ρώτησε η δικηγόρος.

«Όχι. Είπε μόνο ότι ήρθε για να σταματήσει τα ψέματα».

Η Έβελιν ζήτησε από τον υπάλληλο να μην την αφήσει να μπει πριν επιβεβαιωθούν τα στοιχεία της.

Λίγα λεπτά αργότερα, η γυναίκα πέρασε την πόρτα.

Ήταν περίπου σαράντα ετών, με σκούρα μαλλιά και ένα μακρύ γκρι παλτό. Κρατούσε μια παλιά τσάντα και απέφευγε να κοιτάξει τη Βίβιαν στα μάτια.

Όταν τελικά σήκωσε το κεφάλι, η Βίβιαν ένιωσε κάτι μέσα της να αναταράζεται.

Ήταν τα ίδια μάτια.

Τα μάτια από τη φωτογραφία.

Τα μάτια που είχε προσπαθήσει να θυμηθεί όλη τη νύχτα.

Η γυναίκα ακούμπησε την τσάντα στο τραπέζι.

«Δεν ήθελα να επιστρέψω», είπε. «Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα ανακατευόμουν ποτέ ξανά σε αυτή την ιστορία».

Η Βίβιαν σηκώθηκε αργά.

«Ποια είσαι;»

Η γυναίκα την κοίταξε με δάκρυα στα μάτια.

«Το όνομά μου είναι Λίλιαν Βος».

Η Βίβιαν δεν κινήθηκε.

Η Έβελιν σηκώθηκε αμέσως και της ζήτησε να καθίσει, να επιβεβαιώσει την ταυτότητά της και να εξηγήσει με ποιον τρόπο γνώριζε τη Βίβιαν.

Η Λίλιαν υπάκουσε.

Δεν έβγαλε κάποιο μαγικό έγγραφο που θα έλυνε όλα τα μυστήρια. Δεν ισχυρίστηκε ότι μπορούσε να αποδείξει τα πάντα μέσα σε λίγα λεπτά.

Αντίθετα, έβγαλε από την τσάντα της μια μικρή, παλιά φωτογραφία.

Στη φωτογραφία, η νεαρή Βίβιαν στεκόταν δίπλα σε μια γυναίκα μπροστά από ένα κτίριο.

Στο πίσω μέρος υπήρχε η ίδια χειρόγραφη φράση που είχε βρει η Βίβιαν στο οικογενειακό άλμπουμ:

«Η Βίβιαν γνώρισε επιτέλους τη γυναίκα που μας βοήθησε».

Η Λίλιαν άρχισε να κλαίει.

«Εγώ ήμουν εκείνη η γυναίκα. Και τη νύχτα της πυρκαγιάς ήρθα στο νοσοκομείο για να σου πω κάτι που κανείς δεν ήθελε να ακούσεις».

Η Βίβιαν πλησίασε το τραπέζι.

«Τι;»

Η Λίλιαν πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Ότι ο Πρέστον δεν ήταν ο άνθρωπος που νόμιζες πως έσωσες».

Η Βίβιαν ένιωσε την καρδιά της να χτυπάει τόσο δυνατά, που δυσκολευόταν να ακούσει.

«Τι εννοείς;»

Η Λίλιαν κοίταξε την Έβελιν, σαν να ζητούσε επιβεβαίωση ότι μπορούσε να συνεχίσει.

Ύστερα γύρισε ξανά προς τη Βίβιαν.

«Όταν ξέσπασε η φωτιά, υπήρχαν δύο άνθρωποι που χρειάζονταν βοήθεια. Ο ένας ήταν ο Πρέστον. Ο άλλος ήταν κάποιος που κρατούσε ένα έγγραφο το οποίο θα μπορούσε να καταστρέψει τη ζωή πολλών ανθρώπων».

Η Βίβιαν ένιωσε τα πόδια της να μουδιάζουν.

«Ποιος ήταν ο δεύτερος άνθρωπος;»

Η Λίλιαν έσκυψε προς το μέρος της.

«Ο άνθρωπος που όλοι σας ψάχνετε από τότε… δεν ήταν νεκρός. Και ο λόγος που το όνομά του εξαφανίστηκε από τα αρχεία δεν ήταν για να προστατεύσουν τον Πρέστον».

Η Βίβιαν την κοίταξε με απόγνωση.

«Τότε για ποιον;»

Η Λίλιαν άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε έναν φάκελο σφραγισμένο με παλιά ταινία ασφαλείας.

«Γιατί αυτός ο άνθρωπος ήταν ο μόνος που μπορούσε να αποδείξει ποιος είχε πραγματικά τον έλεγχο της εταιρείας πριν από την πυρκαγιά».

Η Βίβιαν κοίταξε τον φάκελο.

Στην μπροστινή πλευρά υπήρχε ένα όνομα.

Ένα όνομα που είχε ακούσει πολλές φορές, αλλά ποτέ δεν είχε συνδέσει με εκείνη τη νύχτα.

ΓΚΙΝΤΕΟΝ ΑΣΦΟΡΝΤ.

Η Λίλιαν σήκωσε το βλέμμα.

«Πριν αποφασίσεις αν μπορείς να τον εμπιστευτείς, πρέπει να μάθεις τι έκανε όταν έμαθε ότι εσύ μπήκες στο φλεγόμενο κτίριο».

Η Βίβιαν κοίταξε τον φάκελο και κατάλαβε ότι η αλήθεια δεν είχε φτάσει ακόμη στο τέλος της.

Μόλις είχε αρχίσει να αποκαλύπτεται.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

   TEAIKO .... ➡️