ΜΕΡΟΣ 8 — Η ΝΕΚΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΛΙΛΙΑΝ… ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Ο ΠΡΕΣΤΟΝ ΚΡΥΒΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ!

Η Βίβιαν Γουίτμορ δεν κοιμήθηκε ούτε λεπτό εκείνο το βράδυ.

Κάθε φορά που έκλεινε τα μάτια της, άκουγε ξανά τη γυναικεία φωνή από το τηλέφωνο.

«Η γυναίκα που έθαψαν στο όνομά της δεν ήταν εκείνη».

Πέντε χρόνια πριν, η Βίβιαν είχε ξυπνήσει μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο πόνο. Το σώμα της ήταν καλυμμένο με επιδέσμους, η πλάτη της είχε υποστεί σοβαρά εγκαύματα και οι γιατροί της εξηγούσαν ότι θα χρειαζόταν πολλές επεμβάσεις για να μπορέσει να ανακτήσει ένα μέρος της κινητικότητάς της.

Ο Πρέστον ήταν δίπλα της τότε.

Της κρατούσε το χέρι, της φιλούσε το μέτωπο και της υποσχόταν ότι δεν θα την εγκατέλειπε ποτέ.

«Εσύ με έσωσες, Βίβιαν», της είχε ψιθυρίσει. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι έκανες για μένα».

Εκείνη τον είχε πιστέψει.

Δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι, πέντε χρόνια αργότερα, θα αναζητούσε το όνομα μιας γυναίκας που ίσως δεν είχε πεθάνει όταν όλοι έλεγαν ότι πέθανε.

Το πρωί, τηλεφώνησε στην Έβελιν.

«Δεν θα πάω πουθενά μόνη μου», είπε. «Αλλά πρέπει να μάθουμε ποια είναι η Λίλιαν Βος».

Η δικηγόρος συμφώνησε να ξεκινήσει με νόμιμα αιτήματα για τα διαθέσιμα αρχεία και να εξακριβώσει αν υπήρχε πραγματικά θάνατος που να συνδέεται με την πυρκαγιά. Η Βίβιαν δεν ήθελε να βασιστεί σε ένα ανώνυμο τηλεφώνημα. Χρειαζόταν κάτι που να μπορεί να αποδειχθεί.

Και τότε συνέβη κάτι απρόσμενο.

Ο Γκίντεον την κάλεσε.

«Βίβιαν, πρέπει να έρθεις στο γραφείο μου. Η ανεξάρτητη ομάδα ελέγχου βρήκε μια νέα ασυμφωνία στα οικονομικά αρχεία».

Η καρδιά της χτύπησε δυνατά.

«Έχει σχέση με την πυρκαγιά;»

«Δεν μπορώ να το πω ακόμη. Αλλά εμφανίστηκε ένας αριθμός αναφοράς που υπάρχει και σε ένα από τα παλιά έγγραφα που μου έδειξες».

Η Βίβιαν έκλεισε τα μάτια.

Τα οικονομικά αρχεία. Η παλιά έκθεση. Η φωτογραφία. Ο γιατρός. Η γυναίκα στο τηλέφωνο.

Όλα έμοιαζαν να οδηγούν προς την ίδια κατεύθυνση.

Αλλά εκείνη δεν θα επέτρεπε σε κανέναν να μετατρέψει τις υποψίες της σε δήθεν αποδείξεις.

«Έρχομαι», απάντησε.

Και πήρε μαζί της όλα τα έγγραφα που είχε συγκεντρώσει.

Το αρχείο που δεν έπρεπε να υπάρχει

Στο γραφείο του Γκίντεον, δύο ελεγκτές εξέταζαν έναν φάκελο με παλιές εταιρικές συναλλαγές.

Ο ένας από αυτούς, ο κύριος Μόρισον, έδειξε στη Βίβιαν μια σειρά από καταχωρίσεις.

«Δεν έχουμε ακόμη καταλήξει σε συμπέρασμα», διευκρίνισε. «Αυτό που διαπιστώσαμε είναι ότι μια πληρωμή προς εξωτερικό συνεργάτη καταγράφηκε με διαφορετική αιτιολογία σε δύο συστήματα. Επιπλέον, ένα σχετικό έγγραφο δεν εμφανίζεται στο αρχικό αρχείο εγκρίσεων».

«Ποιος ενέκρινε την πληρωμή;» ρώτησε η Βίβιαν.

«Το όνομα που εμφανίζεται σε ένα αντίγραφο είναι του κυρίου Πρέστον Γουίτμορ. Ωστόσο, η υπογραφή και η διαδρομή έγκρισης πρέπει να επαληθευτούν. Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν το αντίγραφο είναι αυθεντικό ή αν υπάρχει άλλη εξήγηση».

Ο Γκίντεον ακούμπησε έναν δεύτερο φάκελο στο τραπέζι.

«Κοίτα αυτό».

Η Βίβιαν διάβασε τον αριθμό αναφοράς.

Ήταν ο ίδιος που είχε εμφανιστεί στο παλιό έγγραφο για τις εργασίες και τον έλεγχο του εξοπλισμού πριν από την πυρκαγιά.

Ένιωσε ένα κρύο ρίγος να διατρέχει την πλάτη της.

«Αυτός ο αριθμός υπήρχε και στη δεύτερη έκθεση».

Ο Μόρισον έγνεψε.

«Ακριβώς. Δεν σημαίνει αυτομάτως ότι η πληρωμή συνδέεται με την πυρκαγιά. Μπορεί να αφορά την ίδια εγκατάσταση, μια σύμβαση συντήρησης ή άλλο διοικητικό ζήτημα. Γι' αυτό πρέπει να ελέγξουμε τα πρωτότυπα».

Η Βίβιαν κοίταξε τον Γκίντεον.

«Και αν τα πρωτότυπα έχουν εξαφανιστεί;»

Εκείνος απάντησε χωρίς δισταγμό.

«Τότε θα καταγράψουμε ότι δεν βρέθηκαν και θα εξετάσουμε τα υπόλοιπα διαθέσιμα στοιχεία. Δεν θα κατασκευάσουμε απαντήσεις εκεί όπου δεν έχουμε αποδείξεις».

Αυτή η φράση την έκανε να τον εμπιστευτεί λίγο περισσότερο.

Ο Γκίντεον δεν της έλεγε ότι όλα όσα φοβόταν ήταν αληθινά. Δεν της υποσχόταν μια εύκολη νίκη.

Της έδινε κάτι που είχε χάσει εδώ και χρόνια.

Τη δυνατότητα να αναζητήσει την αλήθεια χωρίς να της επιβάλλει κάποιος ποια έπρεπε να είναι.

Τότε ο Μόρισον γύρισε μια σελίδα.

«Υπάρχει και κάτι ακόμη. Η εταιρεία που έλαβε την πληρωμή είχε έναν υπεργολάβο για τεχνικές επιθεωρήσεις. Το όνομα του υπεργολάβου εμφανίζεται στη δεύτερη έκθεση της πυρκαγιάς».

Η Βίβιαν ένιωσε την αναπνοή της να κόβεται.

«Ποιος ήταν;»

Ο ελεγκτής της έδειξε το όνομα.

Κόουλ Τεχνικές Υπηρεσίες.

Το ίδιο επώνυμο με τον γιατρό.

Όμως ο Μόρισον έσπευσε να διευκρινίσει:

«Δεν έχουμε αποδείξεις ότι η εταιρεία είχε οποιαδήποτε σχέση με τον γιατρό που σας περιέθαλψε. Το επώνυμο από μόνο του δεν αποδεικνύει τίποτα. Πρέπει να εξακριβώσουμε αν πρόκειται για συνωνυμία ή για πραγματική σύνδεση».

Η Βίβιαν κοίταξε ξανά το χαρτί.

Για πρώτη φορά, αναρωτήθηκε αν κάποιος είχε επιλέξει σκόπιμα να την οδηγήσει από τον έναν Κόουλ στον άλλον.

Και αν ο άγνωστος που της τηλεφώνησε γνώριζε περισσότερα απ' όσα έλεγε.

Η αποθήκη του Πρέστον

Με τη γραπτή άδεια του Πρέστον και παρουσία της δικηγόρου της, η Βίβιαν πήγε στην παλιά αποθήκη της εταιρείας.

Το κτίριο βρισκόταν σε μια βιομηχανική περιοχή, μακριά από τα πολυσύχναστα γραφεία. Η μεταλλική πόρτα είχε σκουριάσει στις άκρες και μια παλιά πινακίδα κρεμόταν στραβά πάνω από την είσοδο.

Η Βίβιαν έβαλε το κλειδί στην κλειδαριά.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν γύρισε.

Ύστερα, με μια απότομη κίνηση, η κλειδαριά άνοιξε.

Μέσα υπήρχαν μεταλλικά ράφια, κούτες με ετικέτες, παλιοί φάκελοι και εξοπλισμός που είχε πάψει να χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια.

Η Έβελιν ενεργοποίησε την καταγραφή της επιθεώρησης, ενώ ένας εξουσιοδοτημένος υπάλληλος της εταιρείας σημείωνε τα αντικείμενα που εξέταζαν.

Η Βίβιαν ακολούθησε τις ετικέτες μέχρι το πίσω μέρος της αποθήκης.

Εκεί βρήκε ένα μεταλλικό ντουλάπι με την ένδειξη:

«ΠΥΡΚΑΓΙΑ — ΤΕΧΝΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ — ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ».

Η καρδιά της άρχισε να χτυπάει πιο γρήγορα.

«Αυτό είναι», ψιθύρισε.

Το ντουλάπι δεν ήταν κλειδωμένο.

Μέσα υπήρχαν τρεις φάκελοι, ένας παλιός φορητός δίσκος και ένα βιβλίο καταγραφής παραλαβής εγγράφων.

Η Έβελιν φόρεσε γάντια και άρχισε να καταγράφει το περιεχόμενο πριν αγγίξουν οτιδήποτε άλλο.

Ο πρώτος φάκελος περιείχε τεχνικές σημειώσεις.

Ο δεύτερος είχε αντίγραφα ασφαλιστικών εγγράφων.

Ο τρίτος ήταν σχεδόν άδειος.

Στο κάτω μέρος του υπήρχε ένα σκισμένο χαρτί, πάνω στο οποίο διακρίνονταν δύο γραμμές:

«Επισκέπτης: Λ. Βος».

Και ακριβώς από κάτω:

«Παράδοση φακέλου — 21:40».

Η Βίβιαν κοίταξε την Έβελιν.

«Αυτό σημαίνει ότι η Λίλιαν ήταν εδώ;»

«Σημαίνει ότι κάποιος κατέγραψε αυτό το όνομα. Πρέπει να εξακριβώσουμε ποιος έκανε την καταχώριση, ποια ημερομηνία αφορά και τι ακριβώς παραδόθηκε».

Η Βίβιαν πήρε μια ανάσα.

Στο πίσω μέρος του φακέλου υπήρχε μια ξεθωριασμένη ημερομηνία.

Ήταν η ημέρα πριν από την πυρκαγιά.

Η Έβελιν φωτογράφισε το έγγραφο και το τοποθέτησε ξανά στη θέση του.

«Δεν θα το αγγίξουμε περισσότερο μέχρι να ελεγχθεί σωστά».

Η Βίβιαν, όμως, είχε ήδη προσέξει κάτι άλλο.

Στο βιβλίο καταγραφής υπήρχε μια δεύτερη υπογραφή, δίπλα στην παραλαβή του φακέλου.

Δεν ήταν του Πρέστον.

Δεν ήταν της Κάσιντι.

Ήταν ένα όνομα που είχε δει στην παλιά φωτογραφία, γραμμένο στο πίσω μέρος από κάποιον άγνωστο.

Δρ. Νάθαν Κόουλ.

Η Βίβιαν ένιωσε τα δάχτυλά της να παγώνουν.

«Ο γιατρός ήταν εδώ πριν από τη φωτιά».

Η Έβελιν εξέτασε την ημερομηνία.

«Αν η καταχώριση είναι αυθεντική και η ημερομηνία σωστή, τότε το όνομά του εμφανίζεται στο αρχείο της εταιρείας. Αλλά πρέπει να εξακριβώσουμε με ποια ιδιότητα βρέθηκε εδώ».

Η Βίβιαν δεν απάντησε.

Το μυαλό της γύρισε στη συνάντησή τους.

Στον φόβο του.

Στο μήνυμα που είχε δει στην οθόνη του.

Στη φράση του για τη γυναίκα που βρισκόταν μέσα στο κτίριο.

Γιατί ένας γιατρός που δεν είχε καμία σχέση με τις εργασίες της εταιρείας να εμφανίζεται σε ένα τέτοιο αρχείο;

Και τι ακριβώς είχε παραδώσει η Λίλιαν Βος στις 21:40;

Ο Πρέστον εμφανίζεται στην πόρτα

Η Βίβιαν φωτογράφιζε τις ετικέτες των φακέλων όταν άκουσε ένα αυτοκίνητο να σταματά έξω.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, βήματα αντήχησαν στον διάδρομο.

Ο Πρέστον εμφανίστηκε στην είσοδο της αποθήκης.

Το βλέμμα του πέρασε από την Έβελιν στα αρχεία και σταμάτησε στο μεταλλικό ντουλάπι.

Για μια στιγμή, το πρόσωπό του έδειξε καθαρό φόβο.

Ύστερα προσπάθησε να τον κρύψει.

«Τι κάνεις εδώ;» ρώτησε.

Η Βίβιαν τον κοίταξε ψυχρά.

«Χρησιμοποιώ την άδεια που μου έδωσες».

«Δεν σου είπα να ψάξεις αυτούς τους φακέλους».

Η Έβελιν παρενέβη αμέσως.

«Η πρόσβαση γίνεται σύμφωνα με τη γραπτή εξουσιοδότηση και η επιθεώρηση καταγράφεται. Αν έχετε κάποια ένσταση, μπορείτε να τη διατυπώσετε επίσημα».

Ο Πρέστον δεν της έδωσε σημασία.

Κοίταζε μόνο τη Βίβιαν.

«Δεν ξέρεις τι ανοίγεις».

Εκείνη πλησίασε ένα βήμα.

«Τότε εξήγησέ μου. Γιατί υπάρχει το όνομα του γιατρού μου σε αυτό το αρχείο;»

Ο Πρέστον κοίταξε το βιβλίο καταγραφής.

Και τότε έκανε κάτι που η Βίβιαν δεν θα ξεχνούσε ποτέ.

Έκλεισε τα μάτια και έτριψε το πρόσωπό του με τις παλάμες.

Όταν τα άνοιξε ξανά, δεν έμοιαζε πια θυμωμένος.

Έμοιαζε εξαντλημένος.

«Ο Κόουλ δεν ήταν εκεί για μένα», είπε τελικά.

«Τότε για ποιον ήταν;»

Ο Πρέστον κοίταξε τη γυναίκα που είχε σώσει τη ζωή του, τη γυναίκα της οποίας το σώμα έφερε ακόμη τα σημάδια εκείνης της νύχτας.

«Υπήρχε κάποιος που δεν έπρεπε να βρίσκεται στο κτίριο. Και όταν ξέσπασε η φωτιά, όλοι πανικοβλήθηκαν».

Η Βίβιαν ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

«Ποιος;»

«Δεν ξέρω ποιος άναψε τη φωτιά», είπε γρήγορα ο Πρέστον. «Και δεν έχω αποδείξεις ότι κάποιος την προκάλεσε σκόπιμα. Αλλά ξέρω ότι υπήρχε μια γυναίκα που είχε έρθει εκεί για να παραλάβει κάτι».

«Τη Λίλιαν Βος;»

Ο Πρέστον τινάχτηκε σαν να τον είχε χτυπήσει.

Η αντίδρασή του ήταν τόσο έντονη, που ακόμη και η Έβελιν σταμάτησε να γράφει.

«Πού άκουσες αυτό το όνομα;» ρώτησε.

Η Βίβιαν δεν απάντησε αμέσως.

Ήθελε να δει μέχρι πού θα έφτανε το ψέμα του.

«Άρα τη γνώριζες».

Ο Πρέστον έκανε ένα βήμα πίσω.

«Δεν καταλαβαίνεις. Αν αυτό το όνομα εμφανιστεί ξανά, θα αρχίσουν να ψάχνουν ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με όσα συνέβησαν».

«Και αν η γυναίκα που έθαψαν στο όνομά της δεν ήταν η Λίλιαν;»

Ο Πρέστον χλώμιασε.

Η σιωπή του ήταν η πιο τρομακτική απάντηση που θα μπορούσε να δώσει.

Η Βίβιαν τον πλησίασε.

«Πέντε χρόνια, Πρέστον. Πέντε χρόνια με άφησες να πιστεύω ότι η μόνη τραγωδία εκείνης της νύχτας ήταν αυτό που συνέβη στο σώμα μου. Με άφησες να πιστεύω ότι όλα τελείωσαν εκεί».

«Ήθελα να σε προστατεύσω».

Η Βίβιαν γέλασε πικρά.

«Με προστάτευες όταν με ταπείνωνες μπροστά στους άλλους; Όταν σχεδίαζες να με εγκαταλείψεις για την Κάσιντι; Όταν μου έλεγες ότι οι ουλές μου σε έκαναν να ντρέπεσαι;»

Ο Πρέστον χαμήλωσε το κεφάλι.

«Δεν έχω δικαιολογία για αυτά που σου έκανα».

«Τότε σταμάτα να μου ζητάς να σε εμπιστευτώ και πες μου την αλήθεια».

Για αρκετά δευτερόλεπτα, ο Πρέστον δεν μίλησε.

Ύστερα ψιθύρισε:

«Η Κάσιντι δεν ήταν η μόνη γυναίκα που βρισκόταν εκείνη τη νύχτα στο κτίριο».

Η Βίβιαν ένιωσε την καρδιά της να σταματά.

«Ποια άλλη;»

Ο Πρέστον την κοίταξε.

«Η γυναίκα που όλοι νόμιζαν ότι είχε πεθάνει».

Το τελευταίο τηλεφώνημα

Πριν προλάβει να πει περισσότερα, το τηλέφωνο του Πρέστον χτύπησε.

Στην οθόνη εμφανίστηκε το όνομα της Κάσιντι.

Εκείνος δεν απάντησε.

Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά.

Και ξανά.

Η Βίβιαν κοίταξε την οθόνη.

«Απάντησε».

«Δεν είναι η στιγμή».

«Για πρώτη φορά στη ζωή σου, Πρέστον, θα κάνεις ακριβώς αυτό που σου λέω».

Εκείνος δίστασε και τελικά δέχτηκε την κλήση.

«Πού είσαι;» ακούστηκε η φωνή της Κάσιντι, κοφτή και νευρική. «Βρήκες τον φάκελο;»

Ο Πρέστον κοίταξε τη Βίβιαν.

«Όχι».

«Μην παίζεις μαζί μου. Αν η Βίβιαν βρήκε το όνομα, πρέπει να φύγουμε από εδώ πριν—»

Η φωνή της σταμάτησε απότομα.

Είχε καταλάβει ότι δεν ήταν μόνη της στην κλήση.

Η Βίβιαν πλησίασε το τηλέφωνο.

«Πριν από τι, Κάσιντι;»

Στην άλλη άκρη δεν ακούστηκε τίποτα.

«Πριν από τι;» επανέλαβε η Βίβιαν.

Η Κάσιντι πήρε μια βαθιά ανάσα.

Και τότε είπε με φωνή τόσο ψυχρή, που η Βίβιαν ανατρίχιασε:

«Αν θέλεις να μάθεις ποια ήταν η γυναίκα εκείνης της νύχτας, ρώτησε τον άντρα σου ποιο όνομα έγραψε στο πιστοποιητικό που υπέγραψε».

Ο Πρέστον άρπαξε το τηλέφωνο.

«Κάσιντι, σταμάτα!»

Αλλά η κλήση είχε ήδη τερματιστεί.

Η Βίβιαν έμεινε ακίνητη.

Πιστοποιητικό.

Υπογραφή.

Όνομα.

Δεν ήξερε αν η Κάσιντι έλεγε την αλήθεια ή αν προσπαθούσε να τη στρέψει εναντίον του Πρέστον για να σώσει τον εαυτό της.

Ήξερε μόνο ότι έπρεπε να εξακριβώσει ποιο έγγραφο εννοούσε.

«Ποιο πιστοποιητικό υπέγραψες;» ρώτησε.

Ο Πρέστον δεν απάντησε.

«ΠΡΕΣΤΟΝ!»

Εκείνος σήκωσε το κεφάλι.

Τα μάτια του ήταν γεμάτα φόβο.

«Δεν ήταν πιστοποιητικό θανάτου», είπε. «Ήταν μια δήλωση αναγνώρισης».

«Αναγνώρισης ποιου;»

Ο Πρέστον κοίταξε την Έβελιν, έπειτα τη Βίβιαν.

Και ψιθύρισε:

«Της γυναίκας που βγήκε ζωντανή από εκείνο το κτίριο… αλλά δεν μπορούσε να επιστρέψει στη ζωή που είχε πριν».

Η Βίβιαν ένιωσε το πάτωμα να χάνεται κάτω από τα πόδια της.

Γιατί, αν ο Πρέστον έλεγε την αλήθεια, τότε κάποιος είχε επιβιώσει από τη φωτιά και είχε εξαφανιστεί από τα επίσημα αρχεία.

Και η γυναίκα στο τηλέφωνο ίσως να μην ήταν η μόνη που γνώριζε τι είχε συμβεί.

Η Έβελιν έκλεισε τον φάκελο.

«Από εδώ και πέρα, κανείς δεν υπογράφει τίποτα και κανείς δεν παραδίδει κανένα έγγραφο χωρίς να ελεγχθεί από δικηγόρο», είπε αυστηρά. «Θα εξακριβώσουμε ποιο πιστοποιητικό εννοεί, ποιος το συνέταξε και αν υπάρχει πραγματικά».

Η Βίβιαν δεν άκουγε πια.

Κοίταζε τον Πρέστον.

«Πες μου ένα πράγμα», ψιθύρισε. «Η γυναίκα που επέζησε… ήταν η Λίλιαν Βος;»

Ο Πρέστον άνοιξε το στόμα του.

Αλλά πριν προλάβει να απαντήσει, η Βίβιαν έλαβε ένα μήνυμα από τον άγνωστο αριθμό.

Μόνο μία φωτογραφία.

Μια παλιά φωτογραφία νοσοκομείου, τραβηγμένη λίγες μέρες μετά την πυρκαγιά.

Στο κρεβάτι βρισκόταν η ίδια η Βίβιαν.

Δίπλα της στεκόταν μια γυναίκα με γυρισμένη πλάτη.

Και στο τζάμι, πίσω τους, φαινόταν καθαρά η αντανάκλαση ενός άντρα.

Του Γκίντεον Άσφορντ.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε ένα σύντομο μήνυμα:

«Ρώτησέ τον γιατί επισκέφθηκε το δωμάτιό σου πριν ακόμη ξυπνήσεις. Και μετά ρώτησέ τον ποια από τις δύο γυναίκες ήρθε πραγματικά να σώσει».

Η Βίβιαν σήκωσε αργά τα μάτια της.

Ο Γκίντεον είχε πει ότι τη βοηθούσε να ανακαλύψει την αλήθεια.

Αλλά δεν της είχε αναφέρει ποτέ ότι βρισκόταν στο νοσοκομείο εκείνες τις ημέρες.

Και τώρα, για πρώτη φορά, δεν ήξερε αν ο άνθρωπος που της είχε προσφέρει το χέρι του ήταν ο μόνος που μπορούσε να τη βοηθήσει…

ή κάποιος που είχε κρατήσει το σημαντικότερο μυστικό απ' όλους.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…

ΜΕΡΟΣ 9  ➡️