ΜΕΡΟΣ 9 — Το όνομα που δεν περίμενα να ακούσω ποτέ

«Ποιος ήταν;» ρώτησε ο Γκραντ, κοιτάζοντας τον Μάικλ.

Ο μεγαλύτερος γιος μου κρατούσε ακόμη το κινητό του. Τα δάχτυλά του έτρεμαν.

«Ήταν ο παλιός μας οικογενειακός φίλος… ο Ρίτσαρντ».

Έμεινα ακίνητη.

Ο Ρίτσαρντ γνώριζε την οικογένειά μας εδώ και περισσότερα από είκοσι χρόνια. Είχε έρθει στο σπίτι μας σε γιορτές, είχε καθίσει στο τραπέζι μας και είχε δει τα παιδιά μου να μεγαλώνουν.

«Ο Ρίτσαρντ;» επανέλαβα. «Μα γιατί να κάνει κάτι τέτοιο;»

Ο Μάικλ άνοιξε μια συνομιλία στο κινητό του και το έδωσε στον αστυνομικό.

«Με πλησίασε όταν έμαθε ότι είχα οικονομικά προβλήματα. Μου είπε ότι γνώριζε ανθρώπους που μπορούσαν να με βοηθήσουν. Υποσχέθηκε ότι θα βρίσκαμε έναν τρόπο να αξιοποιήσουμε την αξία του σπιτιού της μητέρας μου χωρίς να δημιουργηθεί πρόβλημα».

«Και εσύ τον εμπιστεύτηκες;» ρώτησε ο Γκραντ.

«Ναι. Μου είπε ότι όλα ήταν νόμιμα και ότι η μαμά θα ενημερωνόταν αργότερα. Δεν ήθελα να πιστέψω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά».

Ο αστυνομικός διάβασε τα μηνύματα προσεκτικά.

Σε ένα από αυτά, ο Ρίτσαρντ έγραφε ότι έπρεπε να προχωρήσουν γρήγορα, πριν αλλάξει γνώμη η ιδιοκτήτρια του σπιτιού.

Η ιδιοκτήτρια.

Εγώ.

Δεν ήμουν πια η μητέρα που είχε μεγαλώσει έξι παιδιά κάτω από δύσκολες συνθήκες. Ήμουν απλώς ένα εμπόδιο σε ένα σχέδιο που αφορούσε το ίδιο μου το σπίτι.

«Θα μπορούσε να είχε χάσει τα πάντα», είπε η κόρη μου με δάκρυα στα μάτια.

Ο Μάικλ κατέβασε το κεφάλι.

«Το ξέρω. Και δεν περιμένω να με συγχωρήσετε».

Ο αστυνομικός εξήγησε ότι τα μηνύματα θα αποτελούσαν μέρος της έρευνας και ότι θα έπρεπε να εξεταστούν όλα τα έγγραφα. Μας διαβεβαίωσε ότι δεν θα μπορούσε να προχωρήσει καμία μεταβίβαση χωρίς να ξεκαθαριστεί η υπόθεση και χωρίς να τηρηθούν οι νόμιμες διαδικασίες.

Τότε γύρισα προς τον Μάικλ.

«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Αν δεν είχε αποκαλυφθεί τίποτα, θα μου έλεγες ποτέ την αλήθεια;»

Δεν απάντησε.

Και αυτή η σιωπή ήταν πιο επώδυνη από οποιαδήποτε δικαιολογία.

«Σε μεγάλωσα για να σέβεσαι τους ανθρώπους, Μάικλ. Δεν σου ζήτησα ποτέ να μου επιστρέψεις όσα ξόδεψα για σένα. Δεν ήθελα να μου αγοράσεις σπίτι ούτε να μου δώσεις χρήματα. Ήθελα μόνο να ξέρω ότι μπορώ να σε εμπιστεύομαι».

Ο γιος μου άρχισε να κλαίει.

«Συγγνώμη, μαμά».

Δεν τον αγκάλιασα αμέσως.

Χρειαζόμουν χρόνο.

Ο Γκραντ πλησίασε και μου έπιασε το χέρι.

«Από εδώ και πέρα θα φροντίσουμε να είσαι ασφαλής. Θα ελέγξουμε κάθε έγγραφο και δεν θα αφήσουμε κανέναν να σε πιέσει».

Κοίταξα τα έξι παιδιά μου.

Εκείνο το βράδυ είχα μάθει ότι η οικογένειά μου δεν ήταν τόσο ενωμένη όσο πίστευα. Είχα μάθει επίσης ότι ακόμη και οι άνθρωποι που γνωρίζουμε για χρόνια μπορούν να μας απογοητεύσουν.

Αλλά είχα καταλάβει και κάτι άλλο.

Δεν ήμουν εντελώς μόνη.

Πριν φύγουμε, ο Γκραντ με ρώτησε:

«Μαμά, θέλεις να πάμε όλοι μαζί στο σπίτι;»

Κοίταξα το ρολόι.

Είχε περάσει σχεδόν ολόκληρη η νύχτα των γενεθλίων μου.

«Ναι», απάντησα. «Αλλά πρώτα θέλω να σας πω κάτι».

Όλοι γύρισαν προς το μέρος μου.

«Δεν χρειάζομαι έξι παιδιά που εμφανίζονται μόνο όταν υπάρχει πρόβλημα. Χρειάζομαι έξι παιδιά που θυμούνται τη μητέρα τους και όταν όλα πηγαίνουν καλά».

Κανείς δεν μίλησε.

Ύστερα η μεγαλύτερη κόρη μου με αγκάλιασε.

Και για πρώτη φορά εκείνη τη νύχτα, ένιωσα πως ίσως υπήρχε ακόμη μια ευκαιρία να ξαναβρούμε ο ένας τον άλλον.

Όμως, η μεγαλύτερη δοκιμασία δεν είχε τελειώσει.

Γιατί την επόμενη ημέρα, ένα τηλεφώνημα από την αστυνομία θα επιβεβαίωνε κάτι που θα άλλαζε οριστικά τη σχέση μας με τον Ρίτσαρντ.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ   ➡️