ΜΕΡΟΣ 9 — ΥΠΕΓΡΑΨΕ Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΜΟΥ… ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

«Ντάνιελ Χέιζ».

Το όνομα ακουγόταν ξανά και ξανά στο μυαλό μου.

Σύμφωνα με τα έγγραφα που είχε εντοπίσει η Έμιλι, ο άντρας που είχα παντρευτεί είχε υπογράψει την εντολή μεταφοράς του προσωπικού μου φακέλου μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Κι όμως, όταν τον είχα ρωτήσει ποιος συνέχιζε να χρησιμοποιεί τα στοιχεία μου, είχε παρουσιαστεί σαν να προσπαθούσε κι εκείνος να ανακαλύψει την αλήθεια.

Πόσα ακόμη μου έκρυβε;

«Θέλω να τον δω», είπα στην Έμιλι.

Η δικηγόρος μου δεν προσπάθησε να με μεταπείσει.

«Θα κανονίσουμε μια συνάντηση στο γραφείο μου. Θα του ζητήσουμε να εξηγήσει την υπογραφή και θα καταγράψουμε όσα πει. Δεν θα βασιστούμε μόνο στις εξηγήσεις του».

Η Σάρα έσφιξε το χέρι μου.

«Μαμά, ό,τι κι αν ακούσεις, μην ξεχάσεις ότι δεν του χρωστάς τίποτα».

Έγνεψα.

Αλλά μέσα μου υπήρχε ακόμη μια ερώτηση που με βασάνιζε.

Αν ο Ντάνιελ είχε χρησιμοποιήσει τον φάκελό μου για να με πλησιάσει, γιατί είχε επιλέξει να με παντρευτεί; Θα μπορούσε να είχε αναζητήσει τις πληροφορίες που ήθελε και να εξαφανιστεί από τη ζωή μου.

Γιατί είχε μείνει;

Και γιατί, παρά τα ψέματα, εξακολουθούσα να θέλω να ακούσω τι είχε να πει;

---

Ο Ντάνιελ έφτασε στο γραφείο της Έμιλι την επόμενη ημέρα.

Η δικηγόρος τού έδειξε αντίγραφο της εντολής μεταφοράς.

«Αναγνωρίζεις αυτή την υπογραφή;» τον ρώτησε.

Ο Ντάνιελ κοίταξε το έγγραφο.

Δεν χρειάστηκε να το εξετάσει για πολύ.

«Ναι. Είναι δική μου».

Η Σάρα σηκώθηκε από την καρέκλα.

«Και περίμενες να το ανακαλύψουμε μόνοι μας;»

«Όχι», απάντησε εκείνος. «Ήξερα ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να σας το εξηγήσω».

«Τότε εξήγησέ το τώρα», είπα.

Ο Ντάνιελ έβαλε τα χέρια του πάνω στο τραπέζι.

«Μετά τον θάνατο του πατέρα μου, ανέλαβα προσωρινά ορισμένες εκκρεμότητες της εταιρείας. Υπήρχαν φάκελοι που έπρεπε να μεταφερθούν, συμβάσεις που έπρεπε να ελεγχθούν και λογαριασμοί που έπρεπε να κλείσουν».

«Και ο δικός μου φάκελος;»

«Ο πατέρας μου είχε αφήσει οδηγίες να μεταφερθεί στο τμήμα ειδικών περιπτώσεων. Υπέγραψα την εντολή».

«Γιατί;»

«Επειδή πίστευα ότι έπρεπε να διατηρηθούν τα έγγραφα μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος».

Η Έμιλι τον διέκοψε.

«Υπάρχει κάποια γραπτή οδηγία που να εξηγεί γιατί ο συγκεκριμένος φάκελος έπρεπε να μεταφερθεί;»

Ο Ντάνιελ άνοιξε τον δικό του φάκελο.

«Αυτό είναι το αντίγραφο που έχω».

Μας έδωσε μια επιστολή του Βίκτορ Χέιζ.

Στην επιστολή αναφερόταν ότι ορισμένοι φάκελοι έπρεπε να παραμείνουν διαθέσιμοι για νομικό έλεγχο, επειδή υπήρχαν αμφιβολίες σχετικά με τη συγκατάθεση των καταχωρισμένων προσώπων.

Η επιστολή δεν εξηγούσε γιατί είχε συμπεριληφθεί η δική μου περίπτωση.

Δεν αποδείκνυε ότι ο Ντάνιελ είχε ενεργήσει με καλή πρόθεση.

Αλλά έδειχνε ότι η μεταφορά ίσως να μην είχε γίνει για τον λόγο που φοβόμουν.

«Αν ήθελες να προστατεύσεις τα έγγραφα, γιατί δεν με ενημέρωσες;» ρώτησα.

Ο Ντάνιελ έμεινε σιωπηλός για λίγο.

«Επειδή φοβήθηκα ότι θα έκανες ερωτήσεις για τον Ρόμπερτ. Και επειδή ήξερα ότι η δική μου παρουσία στη ζωή σου θα φαινόταν ύποπτη».

«Θα φαινόταν ύποπτη;» επανέλαβα. «Ήταν ύποπτη!»

«Ναι», είπε. «Ήταν».

Η ειλικρίνειά του δεν με παρηγόρησε.

«Πες μου κάτι, Ντάνιελ. Όταν με γνώρισες, ήξερες ήδη ότι το όνομά μου βρισκόταν σε εκείνον τον φάκελο. Ήξερες ότι ο Ρόμπερτ είχε προσπαθήσει να σταματήσει την καταχώριση. Και παρ' όλα αυτά, με πλησίασες χωρίς να μου πεις τίποτα».

«Ναι».

«Και όταν με παντρεύτηκες;»

Ο Ντάνιελ κοίταξε τα χέρια του.

«Τότε είχα ήδη αρχίσει να σε αγαπώ».

«Δεν μπορείς να μου ζητάς να πιστέψω ότι η αγάπη σου δικαιολογεί τα ψέματα».

«Δεν το ζητάω».

«Τότε τι ζητάς;»

Με κοίταξε στα μάτια.

«Να μου επιτρέψεις να αποδείξω ότι δεν ήθελα να σου κάνω κακό».

Δεν του απάντησα.

Γιατί αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα.

Δεν ήξερα αν είχε προσπαθήσει να με βλάψει.

Ήξερα όμως ότι είχε πάρει αποφάσεις για τη ζωή μου χωρίς τη συγκατάθεσή μου.

Και αυτό ήταν ήδη αρκετά σοβαρό.

---

Η Έμιλι ζήτησε από τον Ντάνιελ να εξηγήσει τι ακριβώς περιείχε το ρόφημα που μου έδινε κάθε βράδυ.

Εκείνος έβγαλε από τον φάκελό του ένα μικρό έντυπο.

«Αυτό είναι το μόνο έγγραφο που μου είχαν δώσει σχετικά με το σκεύασμα».

Το έντυπο περιέγραφε ένα προϊόν που, σύμφωνα με την περιγραφή του προμηθευτή, προοριζόταν να υποστηρίζει τη χαλάρωση και τον ύπνο.

Δεν υπήρχε, όμως, σαφής κατάλογος συστατικών στο αντίγραφο που είχε ο Ντάνιελ.

«Πού βρίσκεται το πρωτότυπο;» ρώτησε η Έμιλι.

«Δεν το έχω».

«Ποιος σου έδωσε το σκεύασμα;»

«Ένας εκπρόσωπος του προγράμματος».

«Όνομα;»

Ο Ντάνιελ ανέφερε ένα όνομα που η Έμιλι σημείωσε αμέσως.

«Και σου είπαν να το προσθέτεις στο ρόφημα της Μάργκαρετ;»

«Ναι».

Ένιωσα τα μάγουλά μου να καίνε από θυμό.

«Και δεν σκέφτηκες ούτε μία φορά να με ρωτήσεις αν ήθελα να το πάρω;»

Ο Ντάνιελ χαμήλωσε το βλέμμα.

«Όχι».

Η απάντησή του ήταν τόσο απλή, τόσο ωμή, που δεν χρειαζόταν να προσθέσει τίποτε άλλο.

Η Έμιλι πήρε το έντυπο.

«Αυτό θα πρέπει να ελεγχθεί μαζί με τα αποτελέσματα του εργαστηρίου. Μέχρι να έχουμε σαφή στοιχεία, δεν μπορούμε να συμπεράνουμε ποια ήταν η σύσταση του σκευάσματος ή αν συνδέεται με τα συμπτώματα της Μάργκαρετ».

Ύστερα στράφηκε προς τον Ντάνιελ.

«Θα χρειαστεί να συνεργαστείς πλήρως με τις αρμόδιες αρχές και να διατηρήσεις κάθε σχετικό έγγραφο ή μήνυμα».

Ο Ντάνιελ συμφώνησε.

Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησε να εξηγήσει τα πάντα με μια ιστορία για την αγάπη του.

Ίσως να είχε καταλάβει ότι δεν ήταν πια η κατάλληλη στιγμή.

---

Τρεις ημέρες αργότερα, η Έμιλι μάς τηλεφώνησε με νέα για την Ελένα Βοσκόβα.

Ένας ανεξάρτητος έλεγχος των διαθέσιμων αρχείων είχε εντοπίσει μια διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που είχε χρησιμοποιηθεί για να αποσταλούν έγγραφα σχετικά με την υπόθεση, αρκετά χρόνια μετά τον επίσημο θάνατό της.

Αυτό δεν αποδείκνυε ότι η Ελένα ήταν ζωντανή. Θα μπορούσε κάποιος να είχε χρησιμοποιήσει τον λογαριασμό της ή να είχε μεταφέρει παλαιότερα έγγραφα αργότερα.

Ωστόσο, ένα από τα αρχεία περιείχε μια προσωπική σημείωση.

Η Έμιλι τη διάβασε δυνατά:

«Δεν θα εγκρίνω ποτέ μια καταχώριση όταν δεν υπάρχει έγκυρη συγκατάθεση. Αν κάποιος συνεχίσει να χρησιμοποιεί τα στοιχεία της Μάργκαρετ Μπένετ, θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για τις πράξεις του».

Στο τέλος υπήρχε η υπογραφή της Ελένα.

Κάτω από αυτήν, μια ημερομηνία.

Ήταν μεταγενέστερη από την ημερομηνία που είχε καταγραφεί ως θάνατός της.

Η Σάρα κοίταξε την Έμιλι.

«Μπορούμε να μάθουμε ποιος έστειλε το μήνυμα;»

«Θα ζητήσουμε να διατηρηθούν τα ηλεκτρονικά αρχεία και να εξεταστούν με τις νόμιμες διαδικασίες. Δεν θα ήταν σωστό να θεωρήσουμε δεδομένο ότι το έστειλε η ίδια».

Κοίταξα τη σημείωση.

Η Ελένα είχε προσπαθήσει να προστατεύσει τη συγκατάθεσή μου.

Ή τουλάχιστον αυτό έδειχναν τα έγγραφα.

«Αν ήθελε να βοηθήσει, γιατί δεν επικοινώνησε ποτέ μαζί μου;» ρώτησα.

Η Έμιλι έκλεισε τον φάκελο.

«Αυτό δεν το γνωρίζουμε. Ίσως φοβόταν, ίσως δεν είχε πρόσβαση στα στοιχεία σου ή ίσως κάποιος άλλος χρησιμοποίησε το όνομά της. Χρειάζονται περισσότερες πληροφορίες».

Δεν ήθελα πια να χτίζω ολόκληρες ιστορίες πάνω σε μία μόνο ένδειξη.

Είχα κάνει αυτό το λάθος με τον Ντάνιελ.

Είχα πιστέψει ότι το χαμόγελό του σήμαινε ασφάλεια. Είχα θεωρήσει ότι οι υποσχέσεις του ήταν αρκετές.

Τώρα ήθελα αποδείξεις.

Μόνο αποδείξεις.

---

Εκείνο το βράδυ, ο Ντάνιελ μού έστειλε ένα τελευταίο μήνυμα.

«Δεν θα σε πιέσω να επιστρέψεις. Έχω παραδώσει όσα έγγραφα διαθέτω και θα συνεργαστώ με την έρευνα. Υπάρχει, όμως, κάτι που πρέπει να σου πω για τον Ρόμπερτ».

Δεν απάντησα.

Λίγα λεπτά αργότερα, έστειλε δεύτερο μήνυμα.

«Ο Ρόμπερτ δεν φοβόταν μόνο για τα προσωπικά σου δεδομένα. Φοβόταν ότι κάποιος θα χρησιμοποιούσε την υπόθεση για να τον παρουσιάσει ως άνθρωπο που είχε κάνει ο ίδιος κάτι παράνομο».

Ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι.

«Τι εννοείς;» έγραψα.

Η απάντηση ήρθε αμέσως.

«Στα οικονομικά αρχεία υπήρχαν συναλλαγές που εμφανίζονταν στο όνομά του, αλλά ο ίδιος ισχυριζόταν ότι δεν τις είχε εγκρίνει. Ήθελε να αποδείξει ότι κάποιος είχε χρησιμοποιήσει τα στοιχεία του χωρίς την άδειά του».

Κοίταξα τη Σάρα.

«Αν αυτό ισχύει, ίσως ο Ρόμπερτ να προσπαθούσε να αποδείξει ότι είχε παγιδευτεί», είπα.

«Ίσως», απάντησε εκείνη. «Αλλά πρέπει να το επιβεβαιώσουμε».

Έστειλα στον Ντάνιελ μία τελευταία ερώτηση:

«Έχεις αποδείξεις ότι οι συναλλαγές εγκρίθηκαν από κάποιον άλλον;»

Αυτή τη φορά, δεν απάντησε αμέσως.

Πέρασαν δέκα λεπτά.

Ύστερα είκοσι.

Τελικά, το τηλέφωνό μου δονήθηκε.

Ήταν μια φωτογραφία ενός παλιού εγγράφου.

Στην κορυφή αναγραφόταν το όνομα του Ρόμπερτ.

Στη μέση υπήρχε μια οικονομική εντολή που αφορούσε μια μεταφορά χρημάτων.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή που έμοιαζε με τη δική του.

Όμως δίπλα στην υπογραφή υπήρχε μια σημείωση με διαφορετικό γραφικό χαρακτήρα:

«Η εντολή καταχωρίστηκε εκ των υστέρων — αναμένεται επιβεβαίωση».

Κοίταξα τη φωτογραφία προσεκτικά.

Αν η σημείωση ήταν γνήσια, ίσως εξηγούσε γιατί ο Ρόμπερτ είχε αμφισβητήσει τις συναλλαγές.

Αλλά δεν εξηγούσε ποιος είχε καταχωρίσει την εντολή, ποιος είχε υπογράψει πραγματικά και πού είχαν καταλήξει τα χρήματα.

Η Σάρα πλησίασε.

«Μαμά, κοίτα την ημερομηνία».

Την κοίταξα.

Η οικονομική εντολή είχε καταχωριστεί την ίδια ημέρα που ο Ρόμπερτ είχε πεθάνει.

Ένιωσα τα χέρια μου να παγώνουν.

Δεν ήταν απόδειξη ότι η συναλλαγή συνδεόταν με τον θάνατό του.

Αλλά ήταν μια σύμπτωση που έπρεπε να ερευνηθεί.

Και τότε παρατήρησα το όνομα στο κάτω μέρος της σελίδας.

Ο άνθρωπος που είχε καταχωρίσει την εντολή δεν ήταν ο Βίκτορ Χέιζ.

Δεν ήταν ο Ντάνιελ.

Δεν ήταν ο Άρθουρ Μίλερ.

Ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχαμε αναφέρει ποτέ σε καμία από τις προηγούμενες συζητήσεις μας.

ΤΟΜΑΣ ΓΚΡΕΪ.

Ο πρώην συνεργάτης του Ρόμπερτ.

Ο άνθρωπος που μας είχε δώσει πληροφορίες για τις συναλλαγές.

Ο άνθρωπος που μας είχε πει ότι ήθελε να βοηθήσει.

Η Σάρα με κοίταξε τρομαγμένη.

«Μαμά… μήπως μας είπε ψέματα;»

Δεν απάντησα.

Γιατί εκείνη τη στιγμή το τηλέφωνό μου χτύπησε ξανά.

Ήταν ένα μήνυμα από τον ίδιο τον Τόμας.

«Μάργκαρετ, πρέπει να μιλήσουμε. Ξέρω ότι βρήκατε το έγγραφο. Υπάρχει κάτι που δεν σας είπα για τον Ρόμπερτ και δεν μπορώ να το κρατήσω άλλο μυστικό».

Το επόμενο μήνυμα ήρθε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.

«Εγώ ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που υπέγραψε έγγραφο με το όνομα του Ρόμπερτ. Και αν μάθετε γιατί, θα καταλάβετε ότι όσα σας είπαν για τον θάνατό του μπορεί να μην είναι ολόκληρη η αλήθεια».

Έμεινα ακίνητη.

Ήταν η στιγμή που κατάλαβα πως η υπόθεση δεν αφορούσε πλέον μόνο τον Ντάνιελ, τον πατέρα του ή το ερευνητικό πρόγραμμα.

Αφορούσε όλους όσοι είχαν αγγίξει τον φάκελο του Ρόμπερτ.

Και ο άνθρωπος που είχαμε εμπιστευτεί για να μας βοηθήσει ίσως κρατούσε το τελευταίο κομμάτι του παζλ.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ   ➡️