ΜΕΡΟΣ 8 — Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΤΟΝ ΦΑΚΕΛΟ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΝΕΚΡΗ ΕΔΩ ΚΑΙ 9 ΧΡΟΝΙΑ… ΤΟΤΕ ΠΟΙΑ ΜΟΥ ΕΣΤΕΛΝΕ ΜΗΝΥΜΑΤΑ;

«Η Ελένα Βοσκόβα έχει δηλωθεί νεκρή εδώ και εννέα χρόνια».

Διάβασα το μήνυμα του Δρ. Άρθουρ Μίλερ τουλάχιστον πέντε φορές.

Κάθε φορά, οι λέξεις έμοιαζαν να αποκτούν διαφορετικό νόημα.

Η γυναίκα που είχε υπογράψει την αρχική καταχώριση του φακέλου μου ήταν νεκρή. Ο Ρόμπερτ είχε φυλάξει ένα σημείωμα με το όνομά της. Ο Ντάνιελ ισχυριζόταν ότι είχε συναντήσει τον Ρόμπερτ τη νύχτα του θανάτου του. Και τώρα ο Μίλερ εμφανιζόταν ξαφνικά, προσφέροντας πληροφορίες που θα έπρεπε να είχε αποκαλύψει χρόνια νωρίτερα.

«Δεν τον εμπιστεύομαι», είπε η Σάρα.

«Ούτε εγώ», απάντησα.

«Τότε μην του απαντήσεις».

Κοίταξα ξανά την οθόνη.

Δεν ήθελα να συναντήσω τον Μίλερ. Δεν ήθελα να ακούσω άλλες εξηγήσεις από ανθρώπους που φαίνονταν να γνωρίζουν κομμάτια της ζωής μου καλύτερα από εμένα.

Αλλά δεν μπορούσα να αγνοήσω το όνομα της Ελένα.

Έγραψα ένα σύντομο μήνυμα:

«Θα επικοινωνήσει μαζί σας η δικηγόρος μου. Δεν θα γίνει καμία συνάντηση χωρίς την παρουσία της».

Η απάντηση ήρθε σχεδόν αμέσως.

«Συμφωνώ. Υπάρχει, όμως, κάτι που πρέπει να γνωρίζετε πριν εξετάσετε τον φάκελο της Ελένα. Η επίσημη αναφορά για τον θάνατό της δεν συμφωνεί με τα τελευταία έγγραφα που υπέγραψε».

Η Σάρα πήρε το τηλέφωνο από το χέρι μου.

«Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ζωντανή. Μπορεί να υπάρχει λάθος, μπορεί να έχουν χαθεί έγγραφα ή μπορεί να προσπαθεί να μας παρασύρει».

«Το ξέρω».

«Μαμά, όποιος κι αν βρίσκεται πίσω από όλα αυτά, δεν θέλω να σε ξαναδούμε να πίνεις κάτι που σου δίνει χωρίς να ξέρεις τι είναι. Δεν θέλω να ξαναμείνεις μόνη μαζί του. Και δεν θέλω να βάλεις την υγεία σου σε κίνδυνο για να βρεις απαντήσεις».

Την αγκάλιασα.

«Δεν θα το κάνω».

Για πρώτη φορά μετά τον γάμο μου με τον Ντάνιελ, κατάλαβα πόσο σημαντικό ήταν να αφήσω άλλους ανθρώπους να με βοηθήσουν.

Δεν χρειαζόταν να λύσω μόνη μου το μυστήριο.

Χρειαζόταν να παραμείνω ασφαλής μέχρι να μάθω την αλήθεια.

---

Το επόμενο πρωί, η Έμιλι επικοινώνησε με τον Μίλερ και του ζήτησε να παραδώσει οποιαδήποτε σχετικά έγγραφα στις αρμόδιες αρχές και να εξηγήσει γραπτώς τι γνώριζε για την Ελένα Βοσκόβα.

Παράλληλα, ξεκίνησε να αναζητά νόμιμα διαθέσιμα αρχεία για την παλιά ερευνητική εταιρεία.

Μέχρι το μεσημέρι, είχε βρει μια σημαντική πληροφορία.

Η Ελένα είχε εργαστεί ως διοικητική υπεύθυνη για τον οργανισμό που χρηματοδοτούσε το πρόγραμμα παρακολούθησης της υγείας. Το όνομά της εμφανιζόταν σε έγγραφα που αφορούσαν την καταχώριση συμμετεχόντων, τη διαχείριση προσωπικών δεδομένων και την επικοινωνία με εξωτερικούς συμβούλους.

Όμως, μετά τον θάνατό της, τα ίχνη της στα επίσημα εταιρικά αρχεία σταματούσαν απότομα.

«Αυτό δεν είναι ασυνήθιστο από μόνο του», μας εξήγησε η Έμιλι. «Όταν ένας εργαζόμενος πεθαίνει, η πρόσβαση στα συστήματα μπορεί να μεταφερθεί σε άλλους. Το πρόβλημα είναι ότι το όνομά της εμφανίζεται σε έγγραφα μεταγενέστερα της ημερομηνίας που αναφέρεται ως ημερομηνία θανάτου της».

«Πόσο μεταγενέστερα;» ρώτησα.

«Σε δύο καταχωρίσεις, σχεδόν έναν χρόνο αργότερα».

Η Σάρα ακούμπησε το χέρι της στο τραπέζι.

«Άρα κάποιος χρησιμοποιούσε την υπογραφή της».

«Αυτό είναι ένα ενδεχόμενο», απάντησε η Έμιλι. «Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε λανθασμένη ημερομηνία, μεταγενέστερη καταχώριση παλαιότερων εγγράφων ή πλαστογράφηση. Θα χρειαστούμε τα πρωτότυπα αρχεία».

Κοίταξα τα έγγραφα.

Στη μία σελίδα υπήρχε ο κωδικός του φακέλου μου.

MB-064.

Στην άλλη, μια ημερομηνία που με έκανε να ανατριχιάσω.

Ήταν η ημερομηνία κατά την οποία είχα κάνει μια συνηθισμένη ιατρική εξέταση, χρόνια πριν γνωρίσω τον Ντάνιελ.

Δεν είχα δώσει ποτέ άδεια σε κάποια ιδιωτική εταιρεία να χρησιμοποιήσει εκείνα τα αποτελέσματα.

«Πώς απέκτησαν αυτά τα δεδομένα;» ρώτησα.

Η Έμιλι έκλεισε τον φάκελο.

«Αυτό ακριβώς πρέπει να εξακριβωθεί. Θα ζητήσουμε να ελεγχθεί η προέλευσή τους και ποιος είχε πρόσβαση».

Εκείνη τη στιγμή, το τηλέφωνό της χτύπησε.

Άκουσε προσεκτικά τον συνομιλητή της, σημείωσε κάτι και έκλεισε.

«Ο Μίλερ δέχτηκε να καταθέσει. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα».

«Ποιο;» ρώτησε η Σάρα.

Η Έμιλι κοίταξε εμένα.

«Ισχυρίζεται ότι δεν ήταν εκείνος που έβαλε το όνομά σου στη λίστα. Λέει ότι η αρχική καταχώριση είχε ήδη εγκριθεί όταν ανέλαβε να εξετάσει τον φάκελο».

«Από ποιον;»

Η δικηγόρος πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Από τον Βίκτορ Χέιζ».

Τον πατέρα του Ντάνιελ.

---

Το όνομα του Βίκτορ Χέιζ εμφανιζόταν παντού.

Στις οικονομικές συναλλαγές που είχε ανακαλύψει ο Ρόμπερτ.

Στις συμβάσεις που συνδέονταν με το ερευνητικό πρόγραμμα.

Στις εξηγήσεις του Ντάνιελ για τη νύχτα του θανάτου του πρώτου μου συζύγου.

Και τώρα, σύμφωνα με τον Μίλερ, στην αρχική καταχώριση του δικού μου φακέλου.

«Ο Ντάνιελ πρέπει να ξέρει περισσότερα», είπα.

Η Έμιλι συμφώνησε να του ζητήσει επίσημα να παραδώσει οποιαδήποτε έγγραφα είχε στη διάθεσή του.

Δεν του τηλεφώνησα εγώ.

Δεν ήθελα να μετατρέψω την υπόθεση σε μια ακόμη προσωπική συζήτηση γεμάτη συναισθηματικές υποσχέσεις.

Το απόγευμα, όμως, ο Ντάνιελ εμφανίστηκε στο γραφείο της Έμιλι, έχοντας μαζί του έναν δεύτερο φάκελο.

Η δικηγόρος τού ζήτησε να εξηγήσει από πού προέρχονταν τα έγγραφα πριν τα εξετάσουμε.

«Τα βρήκα στο προσωπικό αρχείο του πατέρα μου», είπε. «Μετά τον θάνατό του, τα έγγραφα μεταφέρθηκαν σε μια αποθήκη της οικογένειας. Δεν τα είχα εξετάσει όλα μέχρι πρόσφατα».

«Γιατί δεν τα παρέδωσες νωρίτερα;» ρώτησα.

Ο Ντάνιελ δεν απέφυγε το βλέμμα μου.

«Επειδή κάποια από αυτά αφορούσαν εμένα. Και φοβόμουν τι θα αποκάλυπταν».

«Δεν έχεις κουραστεί να φοβάσαι;»

«Κάθε μέρα».

Η Έμιλι άνοιξε τον φάκελο.

Το πρώτο έγγραφο ήταν μια οικονομική αναφορά. Το δεύτερο, μια επιστολή του Βίκτορ Χέιζ προς έναν διευθυντή του ερευνητικού οργανισμού.

Η επιστολή αναφερόταν σε μια «ειδική περίπτωση» που απαιτούσε διακριτική διαχείριση.

Δεν ανέφερε το όνομά μου.

Ανέφερε, όμως, τον κωδικό MB-064.

Στο τέλος υπήρχε μια φράση:

«Η συμμετοχή δεν πρέπει να θεωρηθεί οριστική μέχρι να επιβεβαιωθεί η καταλληλότητα της περίπτωσης και να ολοκληρωθεί η απαιτούμενη διαδικασία συγκατάθεσης».

Ένιωσα ένα μικρό κύμα ανακούφισης.

Αυτό το έγγραφο δεν αποδείκνυε ότι είχα συμμετάσχει στο πρόγραμμα. Αντίθετα, έδειχνε ότι κάποιος είχε καταγράψει πως η συγκατάθεση έπρεπε ακόμη να εξασφαλιστεί.

Η Έμιλι το υπογράμμισε.

«Αυτό είναι σημαντικό. Αν χρησιμοποιήθηκαν τα στοιχεία σου χωρίς έγκυρη συγκατάθεση, πρέπει να εξακριβωθεί ποιος το έκανε και πότε».

Ο Ντάνιελ έβγαλε από τον φάκελο ένα ακόμη φύλλο.

«Υπάρχει και κάτι άλλο».

Ήταν μια εσωτερική σημείωση του πατέρα του.

Έγραφε:

«Η Ελένα αρνείται να εγκρίνει την τελική καταχώριση. Υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει τεκμηριωμένη συναίνεση από την ενδιαφερόμενη. Να εξεταστεί εναλλακτική διαδικασία μέσω του νομικού τμήματος».

Η Σάρα σηκώθηκε από την καρέκλα.

«Η Ελένα προσπάθησε να σταματήσει την καταχώριση!»

«Φαίνεται πως είχε εκφράσει αντιρρήσεις», είπε η Έμιλι. «Αλλά πρέπει να δούμε ολόκληρη την αλληλογραφία».

Κοίταξα τον Ντάνιελ.

«Ο πατέρας σου ήξερε ότι δεν είχα συναινέσει;»

«Δεν μπορώ να ξέρω τι γνώριζε πραγματικά. Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι η Ελένα είχε ζητήσει να μη θεωρηθεί ο φάκελός σου εγκεκριμένος».

«Και ο πατέρας σου συνέχισε να ασχολείται με την υπόθεση».

Ο Ντάνιελ έγνεψε.

«Ναι».

Η Έμιλι τού ζήτησε να παραδώσει όλα τα σχετικά αρχεία για ανεξάρτητο έλεγχο.

Εκείνος συμφώνησε.

Αλλά πριν φύγει, γύρισε προς εμένα.

«Μάργκαρετ, όταν σου έλεγα ότι ήθελα να σε προστατεύσω, δεν σου έλεγα όλη την αλήθεια. Στην αρχή ήθελα να βρω τα έγγραφα του Ρόμπερτ. Όμως, όταν ανακάλυψα ότι κάποιος συνέχιζε να χρησιμοποιεί τον φάκελό σου, προσπάθησα να μάθω ποιος είχε αναλάβει την υπόθεση μετά τον θάνατο του πατέρα μου».

«Και τότε άρχισες να μου δίνεις το ρόφημα;»

Ο Ντάνιελ κοίταξε το πάτωμα.

«Ναι. Μου είπαν ότι ήταν μέρος της παρακολούθησης και ότι δεν υπήρχε κίνδυνος. Δεν έλεγξα τι ακριβώς περιείχε».

«Δεν έλεγξες; Ή δεν ήθελες να ελέγξεις;»

Δεν απάντησε.

«Αυτό είναι που δεν μπορώ να σου συγχωρήσω», συνέχισα. «Όχι μόνο ότι μου είπες ψέματα. Αλλά ότι θεώρησες πως είχες το δικαίωμα να αποφασίζεις για μένα».

Ο Ντάνιελ έμεινε ακίνητος.

«Δεν περιμένω να με συγχωρήσεις», είπε τελικά. «Θα συνεργαστώ με όποιον χρειαστεί για να μάθεις τι συνέβη».

Για πρώτη φορά, δεν του είπα τίποτα.

Δεν ήξερα αν αυτή ήταν η αρχή της μεταμέλειάς του ή απλώς μια ακόμη προσπάθεια να μειώσει τις συνέπειες των πράξεών του.

Η αλήθεια θα φαινόταν από όσα θα έκανε στη συνέχεια.

---

Το επόμενο πρωί, η Έμιλι μάς ενημέρωσε ότι είχε εντοπίσει μια παλιά διεύθυνση που συνδεόταν με την Ελένα Βοσκόβα.

Δεν ήταν η διεύθυνση που αναφερόταν στην αναφορά θανάτου της.

Ήταν μια διεύθυνση γραφείου σε μια μικρή πόλη, όπου η εταιρεία είχε διατηρήσει ένα αρχείο για αρκετά χρόνια.

Η δικηγόρος επικοινώνησε με τις αρμόδιες υπηρεσίες για να διαπιστώσει αν υπήρχαν νόμιμα διαθέσιμα αρχεία και αν μπορούσαμε να ζητήσουμε πρόσβαση.

Δεν υπήρχε λόγος να υποθέσουμε ότι η Ελένα ήταν ζωντανή.

Αλλά υπήρχε λόγος να ερευνήσουμε γιατί το όνομά της εμφανιζόταν σε μεταγενέστερες καταχωρίσεις.

Το απόγευμα, ο Μίλερ έστειλε στην Έμιλι μια γραπτή δήλωση.

Σε αυτήν υποστήριζε ότι είχε γνωρίσει την Ελένα μέσω του προγράμματος και ότι εκείνη είχε αντιταχθεί στη χρήση προσωπικών δεδομένων χωρίς σαφή συγκατάθεση.

Περιέγραφε επίσης μια συνάντηση που είχε γίνει λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατο του Ρόμπερτ.

Σύμφωνα με τη δήλωσή του, η Ελένα είχε φέρει μαζί της έναν φάκελο με αντίγραφα εγγράφων και είχε ζητήσει να σταματήσει η συγκεκριμένη καταχώριση.

Όταν ο Μίλερ αρνήθηκε να πάρει μόνος του μια τέτοια απόφαση, εκείνη είχε πει:

«Αν δεν το σταματήσετε, κάποιος θα πληρώσει το τίμημα για κάτι που δεν επέλεξε ποτέ».

Δεν γνωρίζαμε αν ο Μίλερ θυμόταν τα γεγονότα με ακρίβεια. Η δήλωσή του έπρεπε να ελεγχθεί όπως όλα τα υπόλοιπα στοιχεία.

Αλλά τώρα υπήρχε μια πιθανή εξήγηση για το γιατί ο Ρόμπερτ είχε γράψει το όνομα της Ελένα.

Ίσως εκείνη να είχε προσπαθήσει να τον βοηθήσει.

Ίσως να γνώριζε ποιος είχε δημιουργήσει τον φάκελό μου.

Και ίσως να είχε κρατήσει αντίγραφα των εγγράφων που αναζητούσαμε.

---

Το ίδιο βράδυ, έλαβα ένα μήνυμα από άγνωστο αριθμό.

Δεν είχε φωτογραφία ούτε όνομα.

Έγραφε μόνο:

«Σταματήστε να ψάχνετε την Ελένα. Δεν γνωρίζετε τι έκανε πριν εξαφανιστεί από τα αρχεία».

Η Σάρα διάβασε το μήνυμα και αμέσως το προώθησε στην Έμιλι.

«Αυτό μπορεί να είναι προσπάθεια εκφοβισμού», είπε. «Δεν απαντάμε. Κρατάμε το μήνυμα και ζητάμε να ελεγχθεί».

Συμφώνησα.

Ύστερα έφτασε δεύτερο μήνυμα.

Αυτή τη φορά υπήρχε μια φωτογραφία ενός παλιού εγγράφου.

Ήταν μια σελίδα από το αρχείο του ερευνητικού προγράμματος.

Στο επάνω μέρος αναγραφόταν το όνομα της Ελένα Βοσκόβα.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή που έμοιαζε με τη δική της.

Αλλά η ημερομηνία ήταν μεταγενέστερη του επίσημου θανάτου της.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε μία πρόταση:

«ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΠΟΙΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ, ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΠΟΙΟΣ ΚΕΡΔΙΣΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Δεν ήταν απόδειξη ότι η Ελένα ήταν ζωντανή.

Δεν ήταν απόδειξη ότι ο Ντάνιελ ή ο Μίλερ έλεγαν ψέματα.

Ήταν, όμως, ακόμη ένα στοιχείο που έπρεπε να ελεγχθεί.

Και τότε πρόσεξα κάτι στη γωνία της φωτογραφίας.

Ένα μικρό λογότυπο.

Το ίδιο λογότυπο που υπήρχε στη σύμβαση του Ρόμπερτ και στα έγγραφα που είχαμε βρει στο αρχείο του Βίκτορ Χέιζ.

Κάτω από το λογότυπο αναγραφόταν το όνομα της εταιρείας που είχε χρηματοδοτήσει το πρόγραμμα.

Δίπλα, με κόκκινο μελάνι, υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση:

«ΤΕΛΙΚΗ ΕΓΚΡΙΣΗ — V. HAYES».

Η Σάρα με κοίταξε.

«Μαμά, αν ο Βίκτορ ενέκρινε την καταχώριση, τότε πρέπει να μάθουμε τι έκανε με τον φάκελό σου».

Κοίταξα τη σημείωση.

Ο Βίκτορ Χέιζ είχε πεθάνει.

Η Ελένα είχε δηλωθεί νεκρή.

Ο Ρόμπερτ δεν ήταν πια εδώ για να μας πει όσα γνώριζε.

Και ο Ντάνιελ, ο άντρας που είχα παντρευτεί, ήταν ο μόνος από τους ανθρώπους που συνδέονταν με εκείνη την παλιά υπόθεση που μπορούσε ακόμη να μας δώσει απαντήσεις.

Αλλά δεν ήξερα αν έπρεπε να τον εμπιστευτώ.

Τότε το τηλέφωνό μου χτύπησε ξανά.

Ήταν η Έμιλι.

«Μάργκαρετ», είπε χωρίς περιστροφές, «μόλις έλαβα μια πληροφορία από το αρχείο της εταιρείας. Βρήκαν μια καταχώριση που δείχνει ότι ο φάκελός σου μεταφέρθηκε σε άλλο τμήμα μετά τον θάνατο του Βίκτορ Χέιζ».

«Σε ποιο τμήμα;»

Η Έμιλι σώπασε για μια στιγμή.

«Στο τμήμα που διαχειριζόταν τις ειδικές περιπτώσεις. Και υπάρχει ένα όνομα στην εντολή μεταφοράς».

«Ποιο;»

Η απάντησή της με έκανε να νιώσω πως όσα γνώριζα μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν παρά η αρχή.

«Ντάνιελ Χέιζ».

Έμεινα ακίνητη.

Ο Ντάνιελ είχε πει ότι προσπαθούσε να ανακαλύψει ποιος συνέχιζε να χρησιμοποιεί τον φάκελό μου.

Όμως τα έγγραφα έδειχναν ότι, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο ίδιος είχε υπογράψει την εντολή μεταφοράς.

Δεν ήξερα ακόμη γιατί.

Δεν ήξερα αν είχε προσπαθήσει να με προστατεύσει ή αν είχε συνεχίσει το σχέδιο του πατέρα του.

Αλλά ήξερα ότι έπρεπε να τον ρωτήσω.

Και αυτή τη φορά, δεν θα δεχόμουν καμία απάντηση χωρίς αποδείξεις.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…

ΜΕΡΟΣ 9  ➡️