ΜΕΡΟΣ 1 — ΕΙΚΟΣΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΙ ΑΠΕΤΥΧΑΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΑΡΧΗΓΟ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ — ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΜΙΑ 22ΧΡΟΝΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΚΑΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΛΗΓΗ ΤΟΥ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΕΙ

Είκοσι χειρουργοί είχαν προσπαθήσει να τον σώσουν.

Εκατομμύρια δολάρια είχαν ξοδευτεί.

Τα καλύτερα νοσοκομεία της Νέας Υόρκης είχαν στείλει τους πιο έμπειρους ειδικούς τους.

Κι όμως, ο Γκάμπριελ Φαλκόνε πέθαινε.

Ο άνθρωπος που μπορούσε να κάνει ολόκληρη τη Νέα Υόρκη να σωπάσει με ένα τηλεφώνημα, τώρα δεν μπορούσε ούτε να σηκώσει το αριστερό του χέρι.

Και κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί.

Με λένε Σοφία Μαρτίνες.

Είμαι είκοσι δύο ετών.

Και μέχρι εκείνο το βράδυ, η πιο σημαντική μου δουλειά στην έπαυλη των Φαλκόνε ήταν να καθαρίζω τα πατώματα χωρίς να με προσέχει κανείς.

Έξι μήνες νωρίτερα είχα χάσει τη μητέρα μου.

Η ασθένειά της είχε αφήσει πίσω της νοσοκομειακούς λογαριασμούς που δεν μπορούσα να πληρώσω.

Είχα εγκαταλείψει προσωρινά τις σπουδές μου.

Είχα πουλήσει σχεδόν όλα όσα είχε αξία στο μικρό μας διαμέρισμα.

Και όταν μια εταιρεία καθαρισμού μού πρόσφερε δουλειά σε μια πολυτελή κατοικία στο Μανχάταν, δέχτηκα χωρίς να ρωτήσω πολλά.

Μόνο όταν έφτασα εκεί έμαθα σε ποιον ανήκε.

Στον Γκάμπριελ Φαλκόνε.

Το όνομά του εμφανιζόταν συχνά στις ειδήσεις.

Οι δημοσιογράφοι τον αποκαλούσαν επιχειρηματία.

Οι αστυνομικοί τον θεωρούσαν έναν από τους ισχυρότερους ανθρώπους του οργανωμένου εγκλήματος.

Και οι υπάλληλοί του απέφευγαν ακόμη και να τον κοιτάξουν στα μάτια.

Την πρώτη ημέρα, η προϊσταμένη του προσωπικού, η κυρία Άγκνες, μου έδωσε τρεις κανόνες.

«Δεν μπαίνεις ποτέ σε δωμάτιο με κλειστή πόρτα».

«Δεν επαναλαμβάνεις ποτέ όσα ακούς».

«Και αν ο κύριος Φαλκόνε σου απευθύνει τον λόγο, απαντάς σύντομα και με σεβασμό».

Έγνεψα.

«Κατάλαβα».

Η Άγκνες με κοίταξε σοβαρά.

«Όχι, κορίτσι μου. Δεν κατάλαβες ακόμη. Αλλά ελπίζω να μη χρειαστεί να καταλάβεις».

Τρεις εβδομάδες πριν από εκείνη τη νύχτα, ο Γκάμπριελ είχε τραυματιστεί σε ένοπλη επίθεση.

Μια σφαίρα είχε διαπεράσει τον αριστερό του ώμο.

Οι γιατροί πίστευαν αρχικά ότι θα αναρρώσει.

Αλλά λίγες ημέρες αργότερα, η πληγή άρχισε να μαυρίζει.

Ο πυρετός ανέβαινε.

Η μόλυνση εξαπλωνόταν.

Και κάθε νέα θεραπεία φαινόταν να αποτυγχάνει.

Εκείνο το βράδυ, η βιβλιοθήκη της έπαυλης είχε μετατραπεί σε ιδιωτικό νοσοκομειακό δωμάτιο.

Ο Γκάμπριελ ήταν ξαπλωμένος σε ένα ειδικό κρεβάτι.

Το πρόσωπό του ήταν χλωμό.

Το σώμα του έκαιγε από τον πυρετό.

Ο δρ Χάρισον Κόουλ στεκόταν δίπλα του.

«Πρέπει να εξετάσουμε άμεσα τον ακρωτηριασμό», είπε.

Ο Καρμίνε, το δεξί χέρι του Γκάμπριελ, πλησίασε απειλητικά.

«Αν του κόψεις το χέρι, γιατρέ, θα σου κόψω το δικό σου».

Εγώ στεκόμουν κοντά στην πόρτα κρατώντας μια σακούλα ιατρικών αποβλήτων.

Δεν ήθελα να ακούσω τίποτα.

Δεν ήθελα να δω τίποτα.

Αλλά τότε παρατήρησα κάτι παράξενο.

Μια οσμή.

Κάτι που θύμιζε πικραμύγδαλο και χημικά επεξεργασμένο μέταλλο.

Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.

Τη γνώριζα αυτή τη μυρωδιά.

Η μητέρα μου είχε εργαστεί σαράντα χρόνια σε εργοστάσιο υφασμάτων.

Μερικές φορές επέστρεφε στο σπίτι με τα ρούχα της γεμάτα μια παρόμοια μυρωδιά.

«Να θυμάσαι, Σοφία», μου έλεγε. «Οι ίνες μπορούν να μοιάζουν ίδιες, αλλά δεν είναι όλες φτιαγμένες για την ίδια χρήση».

Πλησίασα λίγο περισσότερο.

Ο δρ Κόουλ αφαιρούσε τους επιδέσμους.

Και τότε είδα τα ράμματα.

Μαύρα.

Παχιά.

Πλεγμένα.

Και γύρω τους υπήρχε μια σκοτεινή ουσία.

«Αυτές δεν είναι συνηθισμένες χειρουργικές κλωστές», ψιθύρισα.

Ο γιατρός γύρισε απότομα.

«Τι είπες;»

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

«Τίποτα, κύριε».

«Τότε συνέχισε τη δουλειά σου».

Αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάζω.

«Συγγνώμη», είπα. «Το υλικό μοιάζει με βιομηχανικό πλεγμένο νήμα».

Ο γιατρός γέλασε περιφρονητικά.

«Είσαι καθαρίστρια. Εγώ είμαι χειρουργός».

Ο Καρμίνε έβαλε το χέρι στο σακάκι του.

Και τότε ο Γκάμπριελ άνοιξε τα μάτια.

«Αφήστε την να μιλήσει».

Όλοι πάγωσαν.

Ο Γκάμπριελ με κοίταξε.

«Πώς σε λένε;»

«Σοφία, κύριε».

«Τι παρατήρησες;»

Κατάπια δύσκολα.

«Δεν είμαι γιατρός. Αλλά η μητέρα μου εργαζόταν με βιομηχανικά νήματα. Αυτά τα ράμματα μου θυμίζουν υλικό που δεν προορίζεται για ανθρώπινο σώμα».

Ο Γκάμπριελ γύρισε προς τον χειρουργό.

«Εξέτασέ τα».

Ο δρ Κόουλ δίστασε.

«Δεν υπάρχει λόγος να ακούμε μια υπηρέτρια».

Ο Γκάμπριελ τον κοίταξε παγωμένα.

«Τότε γιατί εκείνη παρατήρησε κάτι που εσύ δεν μπορείς να εξηγήσεις;»

Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.

Ένας δεύτερος γιατρός, ο νεαρός Ντάνιελ Ριντ, πλησίασε.

Εξέτασε προσεκτικά το υλικό.

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Πρέπει να αφαιρεθούν δείγματα και να εξεταστούν», είπε.

Ο Γκάμπριελ προσπάθησε να ανασηκωθεί.

«Κάντε ό,τι χρειάζεται».

Ακολούθησαν λεπτά αγωνίας.

Οι γιατροί προχώρησαν σε ελεγχόμενη αφαίρεση των ύποπτων ραμμάτων και φρόντισαν την πληγή.

Έξι μαύρα κομμάτια τοποθετήθηκαν σε αποστειρωμένο δοχείο.

Η κατάστασή του παρέμενε κρίσιμη.

Αλλά ύστερα από λίγο, οι ενδείξεις του άρχισαν να σταθεροποιούνται.

Ο Καρμίνε άφησε μια βαθιά ανάσα.

Ο δρ Κόουλ όμως δεν έδειχνε ανακουφισμένος.

Έδειχνε τρομοκρατημένος.

Ο Γκάμπριελ άνοιξε τα μάτια.

«Κανείς δεν φεύγει από το σπίτι».

Ο Καρμίνε έγνεψε.

«Μάλιστα, αφεντικό».

Ο Γκάμπριελ κοίταξε τα μαύρα ράμματα.

«Κάποιος τα έβαλε εκεί γνωρίζοντας τι έκανε».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Και τότε ο Ντάνιελ παρατήρησε κάτι μέσα στις ίνες.

Ένα μικροσκοπικό μεταλλικό εξάρτημα.

«Αυτό δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εδώ», είπε.

Πλησίασα.

Και μόλις το είδα, ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν.

Ήταν σχεδόν ίδιο με ένα εξάρτημα που η μητέρα μου κρατούσε κλειδωμένο σε ένα παλιό κουτί.

Και ξαφνικά θυμήθηκα ένα τηλεφώνημα που είχε δεχτεί λίγο πριν πεθάνει.

Τότε την είχα ακούσει να λέει:

«Αν ο Φαλκόνε μάθει ποτέ από πού προέρχονται τα νήματα, θα καταλάβει ποιος τον πρόδωσε».

Κοίταξα τον Γκάμπριελ.

Ύστερα τον γιατρό.

Και κατάλαβα ότι η μητέρα μου ίσως γνώριζε κάτι για την απόπειρα δολοφονίας του.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…

ΜΕΡΟΣ  2   ➡️