ΜΕΡΟΣ 1 — Η ΝΥΦΗ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΤΗΝ ΠΕΘΕΡΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΗΣ
Η Τερέζα δεν είχε προλάβει καν να βγάλει τα μαύρα ρούχα της κηδείας του μοναχογιού της, όταν η νύφη της εμφανίστηκε στον διάδρομο της πολυτελούς έπαυλης με δύο μεγάλες βαλίτσες.
«Αυτό το σπίτι είναι πλέον δικό μου, Τερέζα. Ο Γουόρεν μου άφησε ολόκληρη την περιουσία του. Εσύ μπορείς να επιστρέψεις σε εκείνη την άθλια ξύλινη καλύβα στα βουνά».
Η γυναίκα έμεινε ακίνητη.
Τα μάτια της ήταν ακόμη πρησμένα από το κλάμα. Τα παπούτσια της είχαν πάνω τους χώμα από το κοιμητήριο και στα χέρια της κρατούσε ένα μικρό μαντήλι που είχε χρησιμοποιήσει στην κηδεία.
Ο Γουόρεν ήταν το μοναδικό της παιδί.
Είχε αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή της σε εκείνον. Τον είχε μεγαλώσει μόνη της, τον είχε στηρίξει στις δύσκολες στιγμές και είχε χαρεί με κάθε του επιτυχία.
Και τώρα, λίγες μόλις ώρες μετά την τελευταία του κατοικία, η γυναίκα που είχε παντρευτεί ο γιος της την αντιμετώπιζε σαν ανεπιθύμητη επισκέπτρια.
«Μπριέλ, σε παρακαλώ…» ψιθύρισε η Τερέζα. «Άφησέ με να μείνω τουλάχιστον απόψε. Δεν έχω τη δύναμη να φύγω αυτή τη στιγμή. Αύριο μπορούμε να συζητήσουμε ήρεμα».
Η Μπριέλ σταύρωσε τα χέρια της.
«Δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε. Έχεις είκοσι λεπτά για να μαζέψεις τα πράγματά σου».
«Μα εδώ έζησα έντεκα χρόνια…»
«Και λοιπόν; Αυτό δεν σου δίνει κανένα δικαίωμα ιδιοκτησίας».
Η Τερέζα χαμήλωσε το βλέμμα.
Για έντεκα ολόκληρα χρόνια είχε φροντίσει το σπίτι, είχε μαγειρέψει τα αγαπημένα φαγητά του Γουόρεν, είχε περιποιηθεί τον κήπο και είχε προσπαθήσει να μη δημιουργεί προβλήματα.
Η Μπριέλ, όμως, δεν είχε κρύψει ποτέ την περιφρόνησή της.
Όταν διοργάνωνε δείπνα για πλούσιους φίλους και σημαντικούς επιχειρηματίες, συνήθιζε να της λέει:
«Καλύτερα να μείνεις στο δωμάτιό σου απόψε, Τερέζα. Θα έχουμε σημαντικούς καλεσμένους και δεν θέλω αμήχανες συζητήσεις».
Η Τερέζα υπέμενε τις προσβολές για χάρη του γιου της.
«Μαμά, σε παρακαλώ, μην τσακώνεσαι μαζί της», της έλεγε ο Γουόρεν. «Θέλω να υπάρχει ηρεμία στο σπίτι».
Και εκείνη τον άκουγε.
Πίστευε πως κάποια στιγμή η Μπριέλ θα άλλαζε συμπεριφορά.
Τώρα, όμως, καταλάβαινε πόσο ακριβό τίμημα είχε πληρώσει για τη σιωπή της.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και αποφάσισε να ρωτήσει κάτι που την απασχολούσε από τη στιγμή που άκουσε τη νύφη της να μιλά για την κληρονομιά.
«Μπριέλ… μπορώ τουλάχιστον να δω ένα αντίγραφο της διαθήκης του Γουόρεν;»
Για πρώτη φορά, το πρόσωπο της νεαρής γυναίκας άλλαξε.
Η αυτοπεποίθησή της εξαφανίστηκε για μια στιγμή.
«Ο δικηγόρος μου χειρίζεται τα πάντα».
«Θέλω απλώς να ξέρω τι αποφάσισε ο γιος μου».
«Δεν χρειάζεται να ασχολείσαι με τα έγγραφα».
Η Μπριέλ γύρισε απότομα την πλάτη της.
Η Τερέζα την παρατήρησε προσεκτικά. Κάτι δεν πήγαινε καλά.
Πριν φύγει, ανέβηκε στο δωμάτιό της και άρχισε να μαζεύει λίγα ρούχα. Πήρε επίσης μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία του Γουόρεν, στην οποία εκείνος χαμογελούσε πλατιά μπροστά από το παλιό οικογενειακό σπίτι.
Η Μπριέλ εμφανίστηκε στην πόρτα.
«Άφησε τη φωτογραφία».
«Είναι ο γιος μου».
«Είπα ότι όλα όσα βρίσκονται εδώ ανήκουν πλέον σε εμένα».
Η Τερέζα δεν απάντησε. Τύλιξε τη φωτογραφία μέσα σε ένα πουλόβερ και την έβαλε στη βαλίτσα της.
Αν η Μπριέλ ήθελε να κρατήσει τα έπιπλα, τα κοσμήματα και τα πανάκριβα διακοσμητικά, μπορούσε να τα πάρει.
Αλλά δεν θα της έδινε την τελευταία ανάμνηση του παιδιού της.
Μία ώρα αργότερα, ένας σοφέρ τη μετέφερε βαθιά μέσα στα βουνά Μπλου Ριτζ.
Ο δρόμος ήταν στενός και γεμάτος στροφές. Γύρω τους υψώνονταν πυκνά δάση και τα σύννεφα σκέπαζαν τις κορυφές των βουνών.
Τελικά, το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά σε μια παλιά ξύλινη καλύβα.
Η στέγη ήταν φθαρμένη, τα παράθυρα ραγισμένα και τα αγριόχορτα είχαν καλύψει σχεδόν ολόκληρο το μονοπάτι.
«Εδώ θα με αφήσετε;» ρώτησε η Τερέζα.
Ο οδηγός δεν απάντησε αμέσως.
Κατέβασε τις βαλίτσες της στη βεράντα, αλλά πριν επιστρέψει στο αυτοκίνητο, έβαλε το χέρι στο εσωτερικό του παλτού του.
«Κυρία Τερέζα… ο γιος σας μου έδωσε κάτι πριν από μερικούς μήνες».
Της παρέδωσε έναν σφραγισμένο φάκελο.
«Μου ζήτησε να σας τον δώσω προσωπικά, αν ποτέ ερχόσασταν εδώ χωρίς εκείνον».
Η Τερέζα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.
Άνοιξε τον φάκελο με τρεμάμενα δάχτυλα.
Μέσα υπήρχε ένα μικρό μπρούτζινο κλειδί και ένα διπλωμένο σημείωμα.
Αναγνώρισε αμέσως τον γραφικό χαρακτήρα του γιου της.
«Μαμά, πριν κάνεις οτιδήποτε άλλο, καθάρισε τον παλιό ξύλινο βωμό. Και σε παρακαλώ, ό,τι κι αν σου ζητήσει η Μπριέλ να υπογράψεις, μην το κάνεις».
Η Τερέζα διάβασε το μήνυμα ξανά και ξανά.
Γιατί ο Γουόρεν την προειδοποιούσε για τη γυναίκα του;
Πώς μπορούσε να γνωρίζει ότι θα την έδιωχνε;
Και κυρίως… τι έκρυβε εκείνη η παλιά καλύβα;
Σήκωσε το βλέμμα για να ρωτήσει τον οδηγό, αλλά εκείνος είχε ήδη απομακρυνθεί.
«Αυτό ήταν ό,τι μου ζήτησε να κάνω, κυρία μου», είπε πριν φύγει.
Η Τερέζα έμεινε μόνη.
Κρατούσε το κλειδί και το σημείωμα του γιου της, χωρίς να γνωρίζει ότι η ανακάλυψη που την περίμενε θα άλλαζε ολόκληρη τη ζωή της.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 2…
0 comments:
Post a Comment