ΜΕΡΟΣ 2 — ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΞΥΛΙΝΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ, ΕΝΑ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ Η ΤΕΡΕΖΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΓΝΟΗΣΕΙ

 

ΜΕΡΟΣ 2 — ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΞΥΛΙΝΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ, ΕΝΑ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ Η ΤΕΡΕΖΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΓΝΟΗΣΕΙ

Το εσωτερικό της καλύβας ήταν ακόμη πιο απογοητευτικό από την εξωτερική της εμφάνιση.

Το νερό της βροχής είχε περάσει από τη στέγη και είχε αφήσει μαύρους λεκέδες στους τοίχους. Ένα σπασμένο παράθυρο επέτρεπε στον παγωμένο αέρα να μπαίνει στο καθιστικό, ενώ η ηλεκτροδότηση είχε διακοπεί εδώ και καιρό.

Η Τερέζα άφησε τις βαλίτσες δίπλα στον παλιό καναπέ και κάθισε αργά.

Για πρώτη φορά μετά την κηδεία, δεν προσπάθησε να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

«Γιατί, Γουόρεν;» ψιθύρισε κοιτάζοντας τη φωτογραφία του. «Γιατί με άφησες μόνη μου;»

Έκλαψε για αρκετή ώρα.

Δεν την ενδιέφεραν τα τέσσερα εκατομμύρια δολάρια της έπαυλης. Δεν την ενδιέφεραν τα πολυτελή αυτοκίνητα ούτε τα ακριβά έπιπλα.

Ήθελε μόνο να ακούσει ξανά τη φωνή του γιου της.

Όμως το σημείωμα βρισκόταν ακόμη στα χέρια της.

«Καθάρισε τον παλιό ξύλινο βωμό».

Αυτή η φράση δεν έφευγε από το μυαλό της.

Το επόμενο πρωί, μόλις ξημέρωσε, άρχισε να ψάχνει.

Μετακίνησε παλιές καρέκλες, άνοιξε σκονισμένα ντουλάπια και απομάκρυνε μερικά χαλασμένα έπιπλα.

Πίσω από ένα μεγάλο ξύλινο ντουλάπι ανακάλυψε τελικά έναν μικρό βωμό.

Τον θυμόταν.

Πολλά χρόνια πριν, ο Γουόρεν είχε φέρει αυτό το έπιπλο στην καλύβα. Τότε της είχε μιλήσει με ενθουσιασμό για τα σχέδιά του να ανακαινίσει το ακίνητο και να δημιουργήσει ένα ήσυχο καταφύγιο μακριά από την πόλη.

«Μαμά, κάποια μέρα θα έρθουμε εδώ μαζί», της είχε πει. «Θα φυτέψουμε λουλούδια και θα καθόμαστε στη βεράντα κάθε απόγευμα».

Η Τερέζα χαμογέλασε μελαγχολικά.

Πήρε ένα πανί και άρχισε να καθαρίζει την επιφάνεια.

Καθώς σκούπιζε το πίσω μέρος, παρατήρησε ένα μικρό σημάδι χαραγμένο στο ξύλο.

Ήταν το γράμμα Τ.

Το αρχικό του ονόματός της.

«Γουόρεν… τι ήθελες να μου πεις;» ψιθύρισε.

Τοποθέτησε τη φωτογραφία του γιου της πάνω στον βωμό και πήρε ένα παλιό σιδερένιο κηροπήγιο από το ράφι.

Όμως τα χέρια της έτρεμαν ακόμη.

Το κηροπήγιο γλίστρησε και έπεσε στο πάτωμα.

ΝΤΟΥΠ!

Η Τερέζα συνοφρυώθηκε.

Ο ήχος δεν έμοιαζε με τον ήχο ενός μεταλλικού αντικειμένου που πέφτει πάνω σε συμπαγές ξύλο.

Έμοιαζε κούφιος.

Γονάτισε και χτύπησε ξανά το ίδιο σημείο.

Τακ. Τακ.

Κάτι υπήρχε από κάτω.

Εξέτασε προσεκτικά τις σανίδες και παρατήρησε ότι μία από αυτές είχε διαφορετικό χρώμα. Η άκρη της ήταν ασυνήθιστα λεία, σαν να είχε αφαιρεθεί και τοποθετηθεί ξανά πολλές φορές.

Έβαλε τα δάχτυλά της κάτω από τη χαλαρή γωνία και τράβηξε.

Η σανίδα μετακινήθηκε.

Με λίγη ακόμη προσπάθεια, κατάφερε να την αφαιρέσει.

Ακριβώς από κάτω υπήρχε ένας στενός κρυφός χώρος.

Κάτι μέσα του αντανακλούσε το φως του ήλιου.

Η Τερέζα έσκυψε.

Υπήρχε ένα μικρό μεταλλικό κουτί, ένα πακέτο εγγράφων δεμένο με κορδέλα και ένας δεύτερος φάκελος.

Πάνω στον φάκελο ήταν γραμμένο:

«Για τη μητέρα μου. Μόνο όταν θα είναι ασφαλής».

Η καρδιά της άρχισε να χτυπά πιο γρήγορα.

Πήρε το μπρούτζινο κλειδί και το δοκίμασε στην κλειδαριά του μεταλλικού κουτιού.

Ταιριάξε αμέσως.

Μέσα βρήκε ένα παλιό USB, μερικές φωτογραφίες, ένα μικρό ημερολόγιο και ένα έγγραφο με τη σφραγίδα ενός δικηγορικού γραφείου.

Στην πρώτη σελίδα υπήρχε το όνομα του Γουόρεν.

Στη δεύτερη, όμως, υπήρχε μια φράση που την έκανε να παγώσει:

«ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ».

Η Τερέζα δεν ήξερε τι ακριβώς σήμαινε.

Άρχισε να ξεφυλλίζει τα χαρτιά.

Και τότε βρήκε μια φωτογραφία της Μπριέλ να βγαίνει από ένα κτίριο μαζί με έναν άντρα που δεν αναγνώριζε.

Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας ο Γουόρεν είχε γράψει:

«Δεν είναι η πρώτη φορά που λέει ψέματα».

Η Τερέζα ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα της.

Πριν προλάβει να συνεχίσει, το κινητό της άρχισε να χτυπά.

Ήταν η Μπριέλ.

«Πού βρίσκεσαι;» ρώτησε ψυχρά.

«Στην καλύβα».

«Άκουσέ με προσεκτικά. Θα έρθει ένας δικηγόρος να σου φέρει ορισμένα έγγραφα. Θα τα υπογράψεις και θα τελειώνουμε».

«Τι έγγραφα;»

«Μην κάνεις δύσκολη τη ζωή σου, Τερέζα».

«Θέλω πρώτα να δω τη διαθήκη του γιου μου».

Ακολούθησε μια παγωμένη σιωπή.

«Δεν έχεις ιδέα σε τι μπλέκεσαι», απάντησε η Μπριέλ.

Και έκλεισε το τηλέφωνο.

Η Τερέζα κοίταξε ξανά τη φωτογραφία.

Για πρώτη φορά, δεν ένιωθε μόνο θλίψη.

Ένιωθε φόβο.

Ο Γουόρεν είχε προβλέψει ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε.

Και είχε κρύψει αποδείξεις.

Όμως το πιο σημαντικό έγγραφο βρισκόταν ακόμη μέσα στο κουτί.

Ένα χαρτί με ημερομηνία έξι μήνες πριν από τον θάνατό του.

Στην κορυφή έγραφε:

«Τελευταία καταγραφή της έρευνας».

Κάτω από τον τίτλο υπήρχε ένα όνομα που η Τερέζα δεν περίμενε ποτέ να δει.

Το όνομα του ανθρώπου που είχε υπογράψει τη διαθήκη.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3   ➡️