μας χωρίς να χάσουμε τίποτα. Όταν όμως αποκαλύφθηκε η σχέση, άρχισε να λέει ότι εγώ τον είχα πιέσει. Ότι εγώ τον είχα παρασύρει». Ένιωσα θυμό να ανεβαίνει μέσα μου. «Αυτό είναι το πρόβλημά σου μαζί του; Ότι τώρα δεν σε προστατεύει;» Η Τζένα κατέβασε το κεφάλι. «Όχι μόνο. Κατάλαβα ότι με είχε κάνει να πιστεύω πράγματα που δεν ήταν αλήθεια. Μου έλεγε ότι θα έφευγε από εσένα. Μου έλεγε ότι ο Ντάνιελ δεν ήταν ευτυχισμένος μαζί μου. Μου έλεγε ότι κανείς δεν θα πληγωνόταν αν όλα γίνονταν με τον σωστό τρόπο». «Και τώρα ανακάλυψες ότι όλοι πληγωθήκαμε». Έγνεψε. Δεν ένιωσα συμπόνια για τη σχέση της με τον Μαρκ. Αλλά για πρώτη φορά, άρχισα να καταλαβαίνω ότι εκείνος είχε χρησιμοποιήσει τις ίδιες δικαιολογίες για να κρατά δύο γυναίκες σε διαφορετικές πλευρές της ίδιας ιστορίας. «Υπάρχει κάτι ακόμη», είπε. Την κοίταξα. «Ο Μαρκ φοβάται ότι θα εξεταστούν οι οικονομικές του κινήσεις. Μου είπε ότι αν οι δικηγόροι αρχίσουν να ψάχνουν, θα ανακαλύψουν πράγματα που δεν θέλει να μάθει κανείς». «Τι πράγματα;» «Δεν μου είπε λεπτομέρειες. Αλλά μιλούσε για χρήματα, για μια υποχρέωση που δεν μπορούσε να εξηγήσει και για το ότι χρειαζόταν χρόνο». Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. «Σου ζήτησε να πεις ψέματα;» «Μου είπε να μην αναφέρω τα μηνύματα. Και μου ζήτησε να μην επικοινωνήσω μαζί σου». «Και παρ’ όλα αυτά, επικοινώνησες». Η Τζένα έγνεψε. «Δεν το κάνω επειδή θέλω να με συγχωρήσεις. Ξέρω ότι δεν μου αξίζει να σου ζητήσω κάτι τέτοιο. Αλλά δεν θέλω να συνεχίσω να λέω ψέματα». Έμεινα για λίγο σιωπηλή. «Θα δώσεις αυτά τα στοιχεία στον δικηγόρο σου και, αν χρειάζεται, στον δικό μου. Δεν θα διαγράψεις τίποτα και δεν θα αλλάξεις τα μηνύματα. Όσα λες πρέπει να μπορούν να ελεγχθούν». «Θα το κάνω». Σηκώθηκα. Πριν φύγω, η Τζένα με σταμάτησε. «Κάρολ;» Γύρισα. «Δεν περίμενα ποτέ ότι θα πλήγωνα τον Ντάνιελ τόσο πολύ». Την κοίταξα. «Αλλά τον πλήγωσες. Και τώρα δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που έκανες. Μπορείς μόνο να αποφασίσεις αν θα συνεχίσεις να κρύβεσαι πίσω από δικαιολογίες». Έφυγα χωρίς να την αγκαλιάσω. Δεν είχα συγχωρήσει ούτε εκείνη ούτε τον Μαρκ. Όμως είχα πλέον κάτι που δεν είχα πριν: ένα επιπλέον κομμάτι της ιστορίας. Το ίδιο βράδυ, τηλεφώνησα στον δικηγόρο μου και του εξήγησα τι μου είχε πει η Τζένα. Δεν του παρουσίασα τις υποψίες της σαν αποδεδειγμένα γεγονότα. Του είπα ότι υπήρχαν μηνύματα και ότι έπρεπε να διατηρηθούν και να εξεταστούν νόμιμα. Εκείνος συμφώνησε. «Μην προσπαθήσεις να ερευνήσεις μόνη σου πράγματα στα οποία δεν έχεις πρόσβαση», μου είπε. «Αν υπάρχουν οικονομικές υποχρεώσεις ή πιθανές παρατυπίες, θα τις χειριστούμε μέσα από τις κατάλληλες διαδικασίες». Όταν έκλεισα το τηλέφωνο, ένιωσα για πρώτη φορά ότι δεν χρειαζόταν να λύσω μόνη μου κάθε μυστήριο. Είχα δικηγόρο. Είχα στοιχεία. Και είχα τον Ντάνιελ. Αλλά δεν ήξερα ότι, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο Μαρκ προσπαθούσε να πείσει τον γιο μας ότι η μητέρα του ήταν εκείνη που είχε μετατρέψει μια ιδιωτική υπόθεση σε πόλεμο. Και όταν ο Ντάνιελ μου τηλεφώνησε για να μου πει τι είχε ακούσει, κατάλαβα ότι η επόμενη μάχη δεν θα αφορούσε μόνο την αλήθεια. Θα αφορούσε το ποιος θα κατάφερνε να την παρουσιάσει πρώτος. Ο Ντάνιελ με κάλεσε αργά το απόγευμα. «Μαμά, ο μπαμπάς θέλει να με δει». Σταμάτησα ό,τι έκανα. «Του μίλησες;» «Μου έστειλε μήνυμα. Λέει ότι πρέπει να συζητήσουμε σαν πατέρας και γιος». Δεν ήξερα τι να του πω. Ο Μαρκ είχε κάθε δικαίωμα να ζητήσει μια συζήτηση με τον
Μέρος 12 από 18
0 comments:
Post a Comment