Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΚΛΕΦΤΡΑ
Για πολλά χρόνια, η Κλάρα υπηρετούσε την οικογένεια Χάμιλτον, μία από τις πιο πλούσιες και ισχυρές οικογένειες της περιοχής. Το τεράστιο αρχοντικό τους, με τους μαρμάρινους διαδρόμους, τους πολυελαίους και τους περιποιημένους κήπους, ήταν το μέρος όπου περνούσε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της.
Κάθε πρωί ξυπνούσε πριν από όλους. Καθάριζε τα δωμάτια, φρόντιζε τα έπιπλα, ετοίμαζε τα γεύματα και φρόντιζε να μην λείπει τίποτα από το σπίτι. Δεν ήταν άνθρωπος που ζητούσε πολλά. Ήταν ήσυχη, ευγενική και εργατική. Πίστευε πως η αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου δεν εξαρτάται από τα χρήματα που έχει στην τράπεζα, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται στους άλλους.
Όμως, υπήρχε ένας άνθρωπος στο σπίτι που είχε κερδίσει ξεχωριστή θέση στην καρδιά της: ο μικρός Ίνταν, ο γιος του Άνταμ Χάμιλτον.
Ο Ίνταν είχε χάσει τη μητέρα του όταν ήταν ακόμη πολύ μικρός. Από τότε, η καθημερινότητά του είχε γεμίσει με νταντάδες, δασκάλες και ανθρώπους που προσπαθούσαν να καλύψουν το κενό της απουσίας της. Η Κλάρα, όμως, δεν τον αντιμετώπιζε σαν ένα παιδί που έπρεπε απλώς να προσέχει. Τον αγαπούσε πραγματικά.
Του ετοίμαζε το αγαπημένο του πρωινό, του διάβαζε παραμύθια, τον παρηγορούσε όταν φοβόταν και καθόταν δίπλα του μέχρι να αποκοιμηθεί. Εκείνος την αποκαλούσε συχνά «δεύτερη μαμά» του.
«Κλάρα, θα είσαι πάντα εδώ;» τη ρωτούσε με την αθωότητα ενός παιδιού.
«Όσο με χρειάζεσαι, μικρό μου», του απαντούσε εκείνη, χαϊδεύοντάς του τα μαλλιά.
Ο πατέρας του, ο Άνταμ, ήταν ένας σοβαρός επιχειρηματίας που είχε αφιερώσει τη ζωή του στη δουλειά. Μετά τον θάνατο της συζύγου του, είχε στηριχθεί πολύ στη μητέρα του, τη Μάργκαρετ.
Η Μάργκαρετ ήταν μια γυναίκα αυστηρή, ψυχρή και συνηθισμένη να έχει τον τελευταίο λόγο σε όλα. Δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα την Κλάρα. Θεωρούσε πως μια υπηρέτρια δεν έπρεπε να αποκτά τόσο στενή σχέση με τον εγγονό της.
«Ξεχνάς τη θέση σου», της έλεγε μερικές φορές, όταν έβλεπε τον Ίνταν να την αγκαλιάζει.
Η Κλάρα δεν απαντούσε. Δεν ήθελε να δημιουργεί προβλήματα.
Πίστευε πως, αν συνέχιζε να κάνει σωστά τη δουλειά της, κάποια στιγμή η Μάργκαρετ θα την αποδεχόταν.
Δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο άδικα θα ανατρεπόταν η ζωή της.
Ένα πρωινό, η Μάργκαρετ κατέβηκε από την κρεβατοκάμαρά της αναστατωμένη.
«Το κόσμημα! Πού είναι το οικογενειακό κόσμημα;» φώναξε.
Επρόκειτο για ένα πανάκριβο κειμήλιο, ένα κόσμημα που περνούσε από γενιά σε γενιά στην οικογένεια Χάμιλτον. Η αξία του ήταν τεράστια, αλλά για τη Μάργκαρετ είχε κυρίως συναισθηματική σημασία.
Έψαξαν στα συρτάρια, στα χρηματοκιβώτια και στα δωμάτια. Τίποτα.
Τότε, η Μάργκαρετ γύρισε απότομα προς την Κλάρα.
«Εσύ ήσουν εδώ χθες το βράδυ, έτσι δεν είναι;»
«Ναι, κυρία Μάργκαρετ. Όπως κάθε μέρα», απάντησε εκείνη.
«Και ποιος άλλος έχει πρόσβαση στα δωμάτια;»
Η Κλάρα πάγωσε.
«Δεν ξέρω… Αλλά δεν έχω αγγίξει ποτέ αυτό το κόσμημα».
Η Μάργκαρετ την κοίταξε ψυχρά.
«Είσαι η μόνη ξένη μέσα σε αυτό το σπίτι. Και ξέρουμε όλοι ότι δεν έχεις πολλά χρήματα».
Η Κλάρα ένιωσε σαν να την είχαν χαστουκίσει.
«Με κατηγορείτε ότι έκλεψα; Μετά από τόσα χρόνια;»
Η Μάργκαρετ δεν απάντησε αμέσως. Απλώς έστρεψε το βλέμμα της προς τον γιο της.
«Άνταμ, πρέπει να πάρεις μια απόφαση. Δεν μπορούμε να έχουμε κλέφτες μέσα στο σπίτι μας».
Ο Άνταμ κοίταξε την Κλάρα. Για μια στιγμή φάνηκε να αμφιβάλλει. Όμως η μητέρα του είχε ήδη αποφασίσει για όλους.
Και η Κλάρα κατάλαβε ότι η ζωή της μόλις είχε αλλάξει για πάντα.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 2…
0 comments:
Post a Comment