ΜΕΡΟΣ 2 – ΤΗΝ ΠΕΤΑΞΑΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΟΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΦΙΕΡΩΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ
«Σας παρακαλώ, κύριε Άνταμ. Κοιτάξτε με στα μάτια και πείτε μου ότι πραγματικά πιστεύετε πως θα μπορούσα να σας κλέψω».
Η φωνή της Κλάρας έτρεμε.
Ο Άνταμ στεκόταν μπροστά της με τα χέρια σταυρωμένα. Δεν φαινόταν βέβαιος για την ενοχή της, αλλά ούτε και πρόθυμος να την υπερασπιστεί.
«Κλάρα, το κόσμημα είναι πολύτιμο. Η μητέρα μου είναι αναστατωμένη. Πρέπει να συνεργαστείς μαζί μας».
«Μα συνεργάζομαι! Σας είπα ότι δεν το πήρα. Ας ψάξουμε ξανά. Ας ελέγξετε τα πάντα!»
Η Μάργκαρετ παρενέβη αμέσως.
«Αρκετά με τα δάκρυα. Οι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα μερικές φορές κάνουν τα πάντα για να αποκτήσουν κάτι».
Η Κλάρα γύρισε προς το μέρος της.
«Εργάστηκα για εσάς τόσα χρόνια. Φρόντισα το σπίτι σας, μαγείρεψα για την οικογένειά σας και μεγάλωσα σχεδόν το παιδί σας. Πώς μπορείτε να μου μιλάτε έτσι;»
«Δεν σου ζήτησε κανείς να κάνεις τίποτα περισσότερο από τη δουλειά σου», απάντησε κοφτά η Μάργκαρετ.
Ο Άνταμ πήρε τελικά τον λόγο.
«Κλάρα, μέχρι να ξεκαθαρίσει η υπόθεση, πρέπει να φύγεις από το σπίτι».
Η γυναίκα έμεινε ακίνητη.
«Να φύγω;»
«Είναι καλύτερα έτσι».
«Και ο Ίνταν; Μπορώ τουλάχιστον να τον αποχαιρετήσω;»
Η Μάργκαρετ απάντησε πριν προλάβει ο γιος της.
«Δεν χρειάζεται να τον αναστατώσεις. Θα συνηθίσει».
Αυτή η φράση πόνεσε την Κλάρα περισσότερο από κάθε κατηγορία.
Ανέβηκε στο μικρό δωμάτιό της, μάζεψε τα λίγα προσωπικά της αντικείμενα και έβαλε στη βαλίτσα της μερικά ρούχα. Στο συρτάρι βρήκε μια ζωγραφιά του Ίνταν: ένα μεγάλο σπίτι, δύο φιγούρες που κρατιούνταν από το χέρι και μια μικρή καρδιά από πάνω.
Την πήρε μαζί της.
Καθώς κατέβαινε τις σκάλες, άκουσε μια παιδική φωνή.
«Κλάρα!»
Ο Ίνταν εμφανίστηκε στον διάδρομο, φορώντας τις πιτζάμες του.
«Πού πας;»
Η Κλάρα γονάτισε μπροστά του και προσπάθησε να συγκρατήσει τα δάκρυά της.
«Πρέπει να φύγω για λίγο, αγόρι μου».
«Γιατί; Έκανα κάτι κακό;»
«Όχι, αγάπη μου. Εσύ δεν έκανες τίποτα».
Το παιδί την αγκάλιασε σφιχτά.
«Μη φύγεις. Δεν θέλω να φύγεις».
Η Μάργκαρετ εμφανίστηκε πίσω του και τον τράβηξε απαλά.
«Ίνταν, άφησέ την. Πρέπει να πάμε».
«Όχι! Η Κλάρα δεν είναι κλέφτρα!»
Η γυναίκα ένιωσε την καρδιά της να σπάει. Δεν ήθελε να δει το παιδί να υποφέρει εξαιτίας της.
«Θα είσαι καλό παιδί. Θα σε σκέφτομαι κάθε μέρα», του ψιθύρισε.
Λίγο αργότερα, η αστυνομία έφτασε στο αρχοντικό.
Η Μάργκαρετ είχε ήδη επικοινωνήσει μαζί της και είχε αναφέρει την εξαφάνιση του οικογενειακού κοσμήματος. Η Κλάρα οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα για να δώσει εξηγήσεις. Δεν είχε ακόμη συλληφθεί επίσημα, όμως αντιμετωπιζόταν πλέον ως βασική ύποπτη.
Οι γείτονες παρακολουθούσαν από τα παράθυρά τους.
Κάποιοι ψιθύριζαν. Άλλοι την κοιτούσαν με περιφρόνηση.
«Αυτή δεν είναι η γυναίκα που εργαζόταν στους Χάμιλτον;»
«Άκουσα ότι έκλεψε ένα κόσμημα μεγάλης αξίας».
Η Κλάρα περπατούσε με σκυμμένο το κεφάλι. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι άνθρωποι που τη χαιρετούσαν καθημερινά τώρα την αντιμετώπιζαν σαν εγκληματία.
Στο τμήμα απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις. Επανέλαβε πολλές φορές ότι ήταν αθώα. Δεν είχε χρήματα για δικηγόρο και κανείς από την οικογένεια Χάμιλτον δεν προσπάθησε να τη βοηθήσει.
Όταν επέστρεψε στο μικρό της σπίτι, έκλεισε την πόρτα και ξέσπασε σε κλάματα.
Δεν έκλαιγε για το δωμάτιο που έχασε ούτε για τον μισθό της.
Έκλαιγε επειδή δεν ήξερε αν θα ξαναέβλεπε ποτέ τον Ίνταν.
Λίγες ημέρες αργότερα, έφτασε στο σπίτι της ένας επίσημος φάκελος.
Ήταν η κλήση για το δικαστήριο.
Η υπόθεση είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Το όνομα της Κλάρας είχε συνδεθεί με την κλοπή και πολλοί είχαν ήδη βγάλει την ετυμηγορία τους.
Εκείνη, όμως, δεν σκόπευε να παραδοθεί.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment