ΜΕΡΟΣ 1ο — ΕΠΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΙΑ ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΠΟΥ ΧΩΡΟΥΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Εκείνη τη νύχτα, κανείς δεν κοιμήθηκε πραγματικά.

Επτά παιδιά ήταν ξαπλωμένα το ένα δίπλα στο άλλο, πάνω σε παλιά στρώματα και κουβέρτες που είχαν μαζευτεί από γειτονικά σπίτια. Προσπαθούσαν να ζεσταθούν, ενώ ο παγωμένος αέρας έμπαινε από τις χαραμάδες των παραθύρων και έκανε τα μικρότερα να κουλουριάζονται ακόμη περισσότερο.

Μέσα στο φτωχικό δωμάτιο, η σιωπή διακοπτόταν μόνο από τα τριξίματα των ξύλινων δοκαριών και τις ανάσες των παιδιών.

Η Ελένη στεκόταν για λίγο στην πόρτα και τα κοιτούσε.

Τα μετρούσε ξανά και ξανά.

Ένα, δύο, τρία… επτά.

Ήθελε κάθε βράδυ να βεβαιώνεται πως όλα της τα παιδιά ήταν εκεί, κοντά της, ασφαλή.

Δεν είχε πολλά να τους προσφέρει. Δεν υπήρχαν αρκετά κρεβάτια, ούτε ζεστά σκεπάσματα, ούτε φαγητό για να χορτάσουν όλοι. Είχε όμως μια αγάπη τόσο μεγάλη, που προσπαθούσε να καλύψει όλα όσα τους έλειπαν.

Τα χρόνια εκείνα ήταν σκληρά. Ο πατέρας είχε χάσει τη δουλειά του και από τότε η οικογένεια ζούσε καθημερινά με την αγωνία της επιβίωσης.

Κάποτε ονειρευόταν να προσφέρει στα παιδιά του μια καλύτερη ζωή. Να έχουν ένα μεγάλο σπίτι, να σπουδάσουν, να μη χρειαστεί ποτέ να ζητήσουν βοήθεια από κανέναν.

Τώρα, όμως, στεκόταν συχνά μπροστά στην άδεια κουζίνα και αναρωτιόταν πώς θα εξασφάλιζε το επόμενο γεύμα.

Η Ελένη δεν τον κατηγορούσε. Ήξερε πως κι εκείνος πονούσε. Αλλά κάθε φορά που έβλεπε τα παιδιά να ζητούν κάτι που δεν μπορούσε να τους αγοράσει, ένιωθε την καρδιά της να σφίγγεται.

Εκείνο το βράδυ, καθώς πήγε να σκεπάσει τα μικρότερα, ένα αγοράκι ξύπνησε τρομαγμένο.

«Μαμά…» ψιθύρισε με τρεμάμενη φωνή.

«Τι έγινε, αγόρι μου;»

«Είδα ότι χάθηκα. Σε φώναζα, αλλά δεν με άκουγες…»

Η Ελένη το πήρε αμέσως στην αγκαλιά της.

«Είμαι εδώ, παιδί μου. Δεν είσαι μόνος. Όσο είμαι εγώ εδώ, θα βρίσκεις πάντα τον δρόμο για το σπίτι».

Το παιδί ακούμπησε το κεφάλι του στο στήθος της και έκλεισε ξανά τα μάτια του.

Η Ελένη το φίλησε στο μέτωπο, αλλά δεν κατάφερε να συγκρατήσει ένα δάκρυ.

Δεν φοβόταν για τον εαυτό της. Φοβόταν μήπως μια μέρα η φτώχεια νικήσει την οικογένειά της.

Και τότε, από την άλλη άκρη του δωματίου, ακούστηκε η βαριά φωνή του συζύγου της.

«Ελένη… αύριο δεν ξέρω τι θα τους δώσουμε να φάνε».

Εκείνη γύρισε και τον κοίταξε.

Δεν απάντησε αμέσως.

Ύστερα σκούπισε τα μάτια της, πήρε μια βαθιά ανάσα και του είπε:

«Ό,τι κι αν γίνει, δεν θα αφήσουμε τα παιδιά μας να χάσουν την ελπίδα τους».

Αλλά εκείνο που δεν ήξερε κανείς τους ήταν πως οι πιο δύσκολες μέρες δεν είχαν έρθει ακόμη.

Και πως αυτή η οικογένεια θα έπρεπε να περάσει πολλά πριν καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια της.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…

ΜΕΡΟΣ  2   ➡️