ΜΕΡΟΣ 2ο — ΤΟ ΨΩΜΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΤΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΜΗ ΖΗΤΟΥΝ

Το επόμενο πρωί, η Ελένη ξύπνησε πριν ακόμη χαράξει.

Το σπίτι ήταν παγωμένο. Τα παιδιά κοιμούνταν ακόμη, κουλουριασμένα κάτω από τις παλιές κουβέρτες. Εκείνη σηκώθηκε αθόρυβα, φόρεσε το φθαρμένο της πανωφόρι και πήγε στην κουζίνα.

Άνοιξε το ντουλάπι.

Λίγο αλεύρι σε ένα μπολ. Τρεις πατάτες. Ένα μικρό κομμάτι ψωμί.

Αυτό ήταν όλο.

Έμεινε για μερικά δευτερόλεπτα ακίνητη, κοιτάζοντας τα λιγοστά τρόφιμα. Έπειτα πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε να ετοιμάζει το πρωινό.

Όταν ξύπνησαν τα παιδιά, κάθισαν γύρω από το τραπέζι.

«Μαμά, σήμερα θα φάμε ψωμί;» ρώτησε το μικρότερο.

«Φυσικά, αγάπη μου», απάντησε εκείνη με ένα χαμόγελο. «Και θα φτιάξουμε και κάτι ζεστό».

Έκοψε το ψωμί σε όσο το δυνατόν περισσότερα κομμάτια. Τα έβαλε στα πιάτα των παιδιών και κράτησε για τον εαυτό της μόνο ένα ποτήρι νερό.

Ο μεγαλύτερος γιος την παρατηρούσε σιωπηλά.

«Μαμά, εσύ δεν θα φας;» τη ρώτησε.

«Έφαγα ήδη, παιδί μου».

Εκείνος ήξερε πως δεν ήταν αλήθεια. Δεν είπε τίποτα, αλλά έσπρωξε διακριτικά το μισό δικό του κομμάτι προς το μέρος της.

«Δεν πεινάω πολύ», της είπε.

Η Ελένη κατάλαβε αμέσως τι έκανε. Του χάιδεψε τα μαλλιά.

«Να το φας. Εσύ χρειάζεσαι δύναμη».

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε πως τα παιδιά της μεγάλωναν πιο γρήγορα απ' όσο θα έπρεπε.

Τα μεγαλύτερα είχαν αρχίσει να καταλαβαίνουν τη φτώχεια. Δεν ζητούσαν παιχνίδια, καινούρια ρούχα ή γλυκά. Όταν έβλεπαν τη μητέρα τους να μετρά τα χρήματα, έκαναν πως δεν άκουγαν. Όταν κάποιο από τα μικρότερα ζητούσε κάτι, προσπαθούσαν να το αποσπάσουν με ένα παιχνίδι ή μια ιστορία.

Κανείς τους δεν ήθελε να γίνει άλλο ένα βάρος στους ώμους της.

Λίγο αργότερα, ο πατέρας μπήκε στην κουζίνα. Το πρόσωπό του ήταν κουρασμένο και τα χέρια του παγωμένα.

«Θα βγω πάλι να ψάξω για δουλειά», είπε.

Η Ελένη τον κοίταξε.

«Έχεις φάει κάτι;»

Εκείνος κούνησε αρνητικά το κεφάλι.

«Δεν πεινάω».

Η γυναίκα κατάλαβε πως κι εκείνος έλεγε ψέματα. Πήρε ένα από τα κομμάτια ψωμιού που είχαν περισσέψει και του το έδωσε.

«Πάρε. Θα χρειαστείς δύναμη».

Ο άντρας το κράτησε στα χέρια του, χωρίς να μιλά.

«Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξουμε έτσι, Ελένη».

Εκείνη πλησίασε και του έπιασε το χέρι.

«Θα αντέξουμε όσο χρειαστεί. Αλλά θέλω να μου υποσχεθείς κάτι».

«Τι;»

«Να μη σταματήσεις να προσπαθείς. Και να μη χάσουμε ο ένας τον άλλον μέσα σε αυτή τη δυσκολία».

Ο άντρας έσκυψε το κεφάλι. Δεν είχε απάντηση.

Εκείνη την ημέρα, η Ελένη αναγκάστηκε να αραιώσει ακόμη περισσότερο το φαγητό. Έβαλε τις πατάτες στην κατσαρόλα, πρόσθεσε νερό και λίγο αλεύρι, προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα γεύμα που θα έφτανε για επτά παιδιά.

Όταν κάθισαν όλοι στο τραπέζι, ένα από τα κορίτσια κοίταξε το πιάτο της.

«Μαμά, γιατί το δικό σου έχει λιγότερο;»

Η Ελένη χαμογέλασε.

«Γιατί σήμερα δεν πεινάω τόσο πολύ».

Η μεγαλύτερη κόρη της την κοίταξε για λίγο. Ήξερε πως η μητέρα της πεινούσε. Ήξερε επίσης πως δεν θα παραδεχόταν ποτέ ότι στερούνταν κάτι για χάρη τους.

Εκείνο το βράδυ, όταν τα παιδιά ξάπλωσαν, η μεγαλύτερη κόρη πλησίασε τη μητέρα της και της ψιθύρισε:

«Μαμά, όταν μεγαλώσω, θα δουλεύω κι εγώ. Δεν θα χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόνη σου».

Η Ελένη την αγκάλιασε σφιχτά.

«Εσύ πρέπει να ζήσεις τα παιδικά σου χρόνια, κορίτσι μου. Δεν θέλω να μεγαλώσεις πριν την ώρα σου».

Όμως η κόρη της είχε ήδη αρχίσει να καταλαβαίνει πως σε εκείνο το σπίτι, όλοι έπρεπε να μεγαλώσουν λίγο πιο γρήγορα.

Και την επόμενη μέρα, μια νέα δυσκολία θα έκανε την οικογένεια να καταλάβει πόσο εύθραυστη ήταν η καθημερινότητά της…

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ  3   ➡️