ΜΕΡΟΣ 1 — Η ΦΤΩΧΗ ΜΗΤΕΡΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΛΗΦΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ ΕΝΑΝ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟ… ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΘΑΨΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ!

HOOK: Όλοι πίστευαν πως ο Ρέιμοντ Γουίνσλοου βρισκόταν ένα βήμα πριν από τον θάνατο. Οι γιατροί έδιναν μόλις πέντε ημέρες ζωής, ο ανιψιός του είχε ήδη αρχίσει να οργανώνει την κηδεία και οι συγγενείς του περίμεναν την ώρα που θα άνοιγε η διαθήκη. Κανείς όμως δεν είχε υπολογίσει τη γυναίκα που είχε προσληφθεί για να τον φροντίζει… ούτε το εννιά μηνών μωρό της.

Ο άντρας που όλοι περίμεναν να θάψουν κούνησε ξαφνικά το χέρι του και έκλεισε τα δάχτυλά του γύρω από την κουβέρτα που σκέπαζε τον γιο μου.

Πάγωσα.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσα ούτε να αναπνεύσω. Κοίταξα το χέρι του, ύστερα το πρόσωπό του και μετά το μωρό μου, που είχε αποκοιμηθεί ήσυχα πάνω στο στήθος του.

«Όχι… αποκλείεται», ψιθύρισα.

Ονομάζομαι Νόρα και εκείνη την περίοδο της ζωής μου δεν είχα σχεδόν τίποτα. Μετά τον θάνατο του συζύγου μου, προσπαθούσα μόνη μου να μεγαλώσω τον εννιά μηνών γιο μου, τον Θεόδωρο. Τα χρήματα τελείωναν πριν καν φτάσει το τέλος του μήνα και κάθε πρωί ξυπνούσα με τον ίδιο φόβο: πώς θα πλήρωνα το ενοίκιο και πώς θα εξασφάλιζα όσα χρειαζόταν το παιδί μου.

Γι’ αυτό δέχτηκα τη δουλειά στην έπαυλη Bellevue Crest.

Η αμοιβή ήταν πολύ καλή και υπήρχε ένας όρος που για μένα ήταν καθοριστικός: μπορούσα να έχω μαζί μου τον γιο μου. Θα φρόντιζα έναν πλούσιο άντρα που, σύμφωνα με τους γιατρούς, δεν είχε πλέον ελπίδες να αναρρώσει.

Το όνομά του ήταν Ρέιμοντ Γουίνσλοου.

Ήταν μόλις σαράντα έξι ετών, αλλά έμοιαζε πολύ μεγαλύτερος. Είχε δημιουργήσει μια τεράστια περιουσία μέσα από εταιρείες μεταφορών και είχε γίνει γνωστός επιχειρηματίας. Για σχεδόν δύο μήνες παρέμενε καθηλωμένος στο κρεβάτι, χωρίς να μπορεί να μιλήσει ή να κινήσει το σώμα του.

Οι γιατροί είχαν ενημερώσει την οικογένεια πως η κατάστασή του ήταν μη αναστρέψιμη.

«Πέντε ημέρες, ίσως έξι», είχε πει ο θεράπων γιατρός.

Ο ανιψιός του, ο Κρίστοφερ, είχε αναλάβει να διευθετεί όλες τις υποθέσεις του. Ήταν ένας καλοντυμένος άντρας με ψυχρό βλέμμα, ακριβά κοστούμια και ένα χαμόγελο που δεν έφτανε ποτέ στα μάτια του.

Από την πρώτη στιγμή ένιωσα πως κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί του.

Δεν ρωτούσε ποτέ αν ο θείος του πονούσε. Δεν ενδιαφερόταν αν είχε φάει ή αν κοιμήθηκε καλά. Το μόνο που τον απασχολούσε ήταν τα έγγραφα, οι λογαριασμοί και οι διαδικασίες που θα ακολουθούσαν μετά τον θάνατό του.

«Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι», μου είχε πει μια μέρα.

«Για τι ακριβώς;» τον είχα ρωτήσει.

Με κοίταξε σαν να είχα πει κάτι ανόητο.

«Για το αναπόφευκτο, Νόρα».

Εκείνο το βράδυ, ο Θεόδωρος δεν σταματούσε να κλαίει. Έβγαζε δόντια, είχε ανεβάσει λίγο πυρετό και τίποτα δεν μπορούσε να τον ηρεμήσει. Περπατούσα μαζί του πάνω κάτω στο μικρό δωμάτιο υπηρεσίας για σχεδόν τρεις ώρες.

Του τραγουδούσα, τον λίκνιζα, του έδινα γάλα, αλλά εκείνος συνέχιζε να κλαίει.

Ήμουν εξαντλημένη.

Κάποια στιγμή βγήκα στον διάδρομο και μπήκα στο δωμάτιο του Ρέιμοντ. Ήταν ήσυχο, ζεστό και δεν ακουγόταν τίποτα πέρα από τον αργό ήχο των μηχανημάτων.

Κάθισα δίπλα του για να ξεκουραστώ.

Ο Θεόδωρος έκλαιγε ακόμη, γι’ αυτό τον έβαλα για λίγα λεπτά πάνω στο στήθος του άρρωστου άντρα, προσέχοντας να μην τον ενοχλήσω.

«Σε παρακαλώ, μικρέ μου… κοιμήσου λίγο», ψιθύρισα.

Και τότε, σαν να είχε συμβεί κάποιο μικρό θαύμα, το μωρό ηρέμησε.

Έκλεισε τα ματάκια του και αποκοιμήθηκε.

Ήταν εκείνη ακριβώς τη στιγμή που ένιωσα κάτι να κινείται κάτω από το χέρι μου.

Κοίταξα προς τα κάτω.

Τα δάχτυλα του Ρέιμοντ είχαν κινηθεί.

Στην αρχή σκέφτηκα πως ήταν ένα τυχαίο αντανακλαστικό. Όμως ύστερα τα δάχτυλά του έκλεισαν ξανά, αυτή τη φορά πιάνοντας την κουβέρτα.

«Κύριε Γουίνσλοου;» ψιθύρισα.

Τα βλέφαρά του άρχισαν να τρέμουν.

Και τότε άνοιξε ελάχιστα το ένα του μάτι.

Δεν κοιτούσε στο κενό.

Με κοιτούσε εμένα.

«Θεέ μου… μπορείτε να με ακούσετε;» ρώτησα με τρεμάμενη φωνή.

Ανοιγόκλεισε μία φορά τα μάτια του.

Δεν ήταν νεκρός. Δεν ήταν αναίσθητος.

Ήταν εκεί όλο αυτό το διάστημα.

Και το χειρότερο ήταν πως καταλάβαινε τα πάντα.

Έσκυψα κοντά του.

«Μπορείτε να μου απαντήσετε;»

Ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών σήμαινε ναι. Δύο σήμαιναν όχι.

Πέρασα τις επόμενες ώρες προσπαθώντας να μάθω πώς μπορούσαμε να επικοινωνούμε. Ανακάλυψα πως μπορούσε να κινήσει ελάχιστα τα χείλη του και να στρέψει τα μάτια του προς την πόρτα όταν άκουγε κάποιον να πλησιάζει.

«Ακούτε όλα όσα λένε μπροστά σας;» τον ρώτησα.

Ένα ανοιγόκλεισμα.

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Ακόμη και όταν μιλούν για την περιουσία σας;»

Πάλι ένα ανοιγόκλεισμα.

«Και όταν μιλούν για την κηδεία σας;»

Τα μάτια του έκλεισαν αργά και άνοιξαν ξανά.

Ναι.

Τότε κατάλαβα πως ο Ρέιμοντ δεν ήταν απλώς ένας άρρωστος άνθρωπος που περίμενε τον θάνατό του. Ήταν ένας άνθρωπος παγιδευμένος μέσα στο ίδιο του το σώμα, αναγκασμένος να ακούει όσους σχεδίαζαν τη ζωή τους χωρίς εκείνον.

Το μεσημέρι, προσπάθησε να μιλήσει.

Έσκυψα τόσο κοντά που σχεδόν άγγιξα το μάγουλό του.

«Ο Κρίστοφερ…» ψιθύρισε με μεγάλη δυσκολία.

«Τι συμβαίνει με τον Κρίστοφερ;»

Προσπάθησε ξανά να σχηματίσει τις λέξεις.

«Δεν περιμένει… την κληρονομιά μου».

Σταμάτησε για να πάρει ανάσα.

«Την επιταχύνει».

Δεν πρόλαβα να ρωτήσω τι εννοούσε.

Ακούστηκαν βήματα στον διάδρομο.

Η πόρτα άνοιξε απότομα και εμφανίστηκε ο Κρίστοφερ.

Φορούσε ένα γκρι κοστούμι, κρατούσε το κινητό του και είχε εκείνη τη μόνιμη έκφραση ανθρώπου που θεωρεί πως όλοι γύρω του είναι κατώτεροι.

«Πώς είναι ο ασθενής μας;» ρώτησε.

«Δεν υπάρχει καμία αλλαγή», απάντησα, προσπαθώντας να κρατήσω τη φωνή μου σταθερή.

Δεν κοίταξε καν τον θείο του.

«Ωραία. Ο Δρ. Γουάλας θα έρθει στις τέσσερις».

Ύστερα γύρισε προς το μέρος μου.

«Και κάτι ακόμα, Νόρα. Αν ο γιος σου συνεχίσει να κλαίει όλη τη νύχτα, θα πρέπει να βρείτε άλλο μέρος να μείνετε».

Έσφιξα τα χείλη μου.

«Θα φροντίσω να μην ενοχλεί».

«Καλύτερα να το κάνεις».

Έφυγε χωρίς να πει άλλη λέξη.

Περίμενα μέχρι να απομακρυνθούν εντελώς τα βήματά του.

Τότε ο Ρέιμοντ άνοιξε ξανά τα μάτια του.

«Μην του πεις τίποτα», ψιθύρισε.

Έγνεψα καταφατικά.

«Δεν θα μάθει τίποτα από μένα. Σας το υπόσχομαι».

Στις τέσσερις ακριβώς, ο Δρ. Σάμιουελ Γουάλας έφτασε στην έπαυλη. Κρατούσε έναν μαύρο δερμάτινο χαρτοφύλακα και μπήκε στο δωμάτιο με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που είχε κάνει αυτή τη διαδικασία εκατοντάδες φορές.

Δεν εξέτασε τον Ρέιμοντ για πολλή ώρα.

Άνοιξε τον χαρτοφύλακά του, έβγαλε ένα μικρό λευκό κουτί χωρίς τυπωμένη ετικέτα και κοίταξε για λίγο το χειρόγραφο όνομα που υπήρχε επάνω του.

Γέμισε μια σύριγγα.

«Τι φάρμακο είναι αυτό;» ρώτησα.

Με κοίταξε απότομα.

«Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε γι’ αυτά, δεσποινίς Νόρα».

Στη συνέχεια πρόσθεσε το περιεχόμενο της σύριγγας στον ορό του Ρέιμοντ.

Δέκα λεπτά αργότερα, η αναπνοή του ασθενούς άλλαξε. Τα δάχτυλά του, που λίγες ώρες νωρίτερα είχαν καταφέρει να κινηθούν, έμειναν ακίνητα.

Ο γιατρός έλεγξε την οθόνη και έκλεισε τον χαρτοφύλακά του.

«Η κατάσταση επιδεινώνεται», είπε ήρεμα. «Πέντε ημέρες, ίσως έξι το πολύ».

Ο Κρίστοφερ, που στεκόταν στην πόρτα, έγνεψε ικανοποιημένος.

«Σας ευχαριστώ, γιατρέ».

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ένα παγωμένο κύμα να διαπερνά το σώμα μου.

Ο γιατρός δεν άφησε το λευκό κουτί μαζί με τα υπόλοιπα φάρμακα. Το έκρυψε ξανά στον χαρτοφύλακά του και έφυγε.

Εκείνο το βράδυ, όταν όλοι κοιμήθηκαν, έψαξα στο διαδίκτυο το όνομα που είχα προλάβει να απομνημονεύσω από το κουτί.

Διάβασα την περιγραφή μία φορά.

Ύστερα δεύτερη.

Και μετά τρίτη.

Το φάρμακο μπορούσε, υπό ορισμένες συνθήκες, να προκαλέσει βαθιά μυϊκή παράλυση και σοβαρά προβλήματα στην αναπνοή. Η χρήση του απαιτούσε αυστηρή ιατρική παρακολούθηση.

Έμεινα να κοιτάζω την οθόνη.

Δεν ήμουν γιατρός. Δεν μπορούσα να βγάλω ασφαλές ιατρικό συμπέρασμα μόνο από μια περιγραφή στο διαδίκτυο. Όμως κάτι μέσα μου φώναζε πως έπρεπε να μάθω τι ακριβώς συνέβαινε.

Πήγα στο δωμάτιο του Ρέιμοντ.

Το πρόσωπό του ήταν χλωμό. Τα μάτια του παρέμεναν κλειστά και το χέρι του ακίνητο πάνω στο σεντόνι.

Πλησίασα και του έπιασα προσεκτικά τα δάχτυλα.

«Ξέρω ότι με ακούτε», ψιθύρισα.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν συνέβη τίποτα.

Ύστερα ένιωσα μια ανεπαίσθητη πίεση.

Τα δάχτυλά του έσφιξαν ελάχιστα τον καρπό μου.

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Δεν θα τους αφήσω να σας σκοτώσουν».

Δεν ήξερα ακόμη ποιοι άλλοι συμμετείχαν σε αυτή την υπόθεση. Δεν ήξερα αν ο γιατρός ενεργούσε μόνος του ή αν υπήρχε ένα ολόκληρο σχέδιο πίσω από όσα συνέβαιναν.

Ήξερα μόνο ένα πράγμα.

Ο Κρίστοφερ περίμενε τον θάνατο του θείου του με υπερβολική ανυπομονησία.

Και ο Ρέιμοντ είχε μόλις βρει έναν άνθρωπο στον οποίο μπορούσε να εμπιστευτεί το μυστικό του.

Εμένα.

Όμως, λίγο πριν φύγω από το δωμάτιο, παρατήρησα κάτι που δεν είχα προσέξει μέχρι τότε.

Κάτω από το δεξί του χέρι, σχεδόν κρυμμένο ανάμεσα στο στρώμα και το σεντόνι, υπήρχε ένα μικρό κομμάτι χαρτί.

Το τράβηξα προσεκτικά.

Ήταν διπλωμένο στα τέσσερα.

Το άνοιξα με τρεμάμενα χέρια.

Υπήρχαν μόνο λίγες λέξεις, γραμμένες με αδύναμο, σχεδόν δυσανάγνωστο γραφικό χαρακτήρα:

«Νόρα… μην εμπιστεύεσαι τον γιατρό. Ψάξε στο παλιό χρηματοκιβώτιο. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια για τον θάνατο της μητέρας μου».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

Ο Ρέιμοντ δεν φοβόταν μόνο ότι θα τον σκότωναν.

Φοβόταν πως η οικογένειά του έκρυβε ένα μυστικό πολύ πιο σκοτεινό από την ίδια του την ασθένεια.

Και τώρα ήμουν η μόνη που γνώριζε ότι εκείνος ήταν ακόμη ζωντανός και είχε τις αισθήσεις του.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 2…