ΜΕΡΟΣ 2 — ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΟ ΠΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Δεν κοιμήθηκα καθόλου εκείνο το βράδυ.

Το σημείωμα του Ρέιμοντ ήταν κρυμμένο στην τσέπη μου και κάθε φορά που το άγγιζα, ένιωθα πως κρατούσα στα χέρια μου κάτι που μπορούσε να καταστρέψει ολόκληρη την οικογένεια Γουίνσλοου.

«Ψάξε στο παλιό χρηματοκιβώτιο. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια για τον θάνατο της μητέρας μου».

Γιατί μου ζητούσε να ψάξω εκεί; Και γιατί είχε αναφέρει τη μητέρα του;

Το επόμενο πρωί, περίμενα να φύγει ο Κρίστοφερ από την έπαυλη. Όταν τον είδα να μπαίνει στο αυτοκίνητό του, πήρα τον Θεόδωρο στην αγκαλιά μου και κατευθύνθηκα προς το παλιό γραφείο του Ρέιμοντ.

Το δωμάτιο ήταν κλειδωμένο.

Δοκίμασα το πόμολο δύο φορές και ύστερα παρατήρησα ένα μικρό κλειδί πάνω σε ένα διακοσμητικό μπολ, δίπλα στην πόρτα.

Το δοκίμασα.

Η πόρτα άνοιξε.

Το γραφείο μύριζε παλιό ξύλο και δέρμα. Στους τοίχους υπήρχαν φωτογραφίες του Ρέιμοντ με τους γονείς του, βραβεία και εικόνες από την εποχή που η επιχείρησή του ήταν ακόμη μικρή.

Πίσω από μια μεγάλη βιβλιοθήκη εντόπισα ένα μεταλλικό χρηματοκιβώτιο.

Δεν ήξερα τον κωδικό.

Άρχισα να δοκιμάζω ημερομηνίες που έβλεπα στις φωτογραφίες. Τίποτα.

Ύστερα παρατήρησα μια κορνίζα με μια γυναίκα που κρατούσε ένα μικρό αγόρι στην αγκαλιά της.

Στο κάτω μέρος έγραφε: «Ρέιμοντ και Ελίζαμπεθ — 1987».

Δοκίμασα την ημερομηνία.

Το χρηματοκιβώτιο άνοιξε.

Μέσα υπήρχαν φάκελοι, τραπεζικά έγγραφα, παλιές φωτογραφίες και ένα μικρό μαύρο σημειωματάριο.

Άνοιξα τον πρώτο φάκελο.

Ήταν μια έκθεση για τον θάνατο της Ελίζαμπεθ Γουίνσλοου, της μητέρας του Ρέιμοντ. Σύμφωνα με τα επίσημα έγγραφα, είχε πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα πριν από δεκαπέντε χρόνια.

Όμως μια δεύτερη έκθεση ανέφερε κάτι διαφορετικό.

Το αυτοκίνητο είχε παρουσιάσει σοβαρή μηχανική βλάβη λίγες ημέρες πριν από το δυστύχημα. Η βλάβη είχε επιδιορθωθεί προσωρινά, χωρίς να υπάρχει καταγεγραμμένη έγκριση από τον ιδιοκτήτη.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή.

Κρίστοφερ Γουίνσλοου.

Ένιωσα τα πόδια μου να τρέμουν.

Ο Κρίστοφερ ήταν τότε πολύ νεότερος, αλλά το όνομά του εμφανιζόταν στα έγγραφα.

Συνέχισα να ψάχνω.

Βρήκα μια επιστολή γραμμένη από τον πατέρα του Ρέιμοντ. Έλεγε πως η Ελίζαμπεθ είχε αρχίσει να υποψιάζεται ότι κάποιος έκλεβε χρήματα από την οικογενειακή επιχείρηση.

Και είχε αποφασίσει να μιλήσει.

Τότε άκουσα έναν ήχο πίσω μου.

Η πόρτα άνοιξε.

«Τι κάνεις εδώ;»

Γύρισα απότομα.

Ήταν η κυρία Χάρις, η παλιά οικονόμος της έπαυλης.

Κοίταξε τα έγγραφα στα χέρια μου και χλόμιασε.

«Πρέπει να φύγετε από αυτό το δωμάτιο», ψιθύρισε.

«Ξέρετε τι συνέβη στη μητέρα του κυρίου Ρέιμοντ;»

Η γυναίκα έκλεισε την πόρτα πίσω της.

«Ξέρω αρκετά για να σας πω ότι, αν ο Κρίστοφερ μάθει πως είδατε αυτά τα χαρτιά, δεν θα κινδυνεύει μόνο η δουλειά σας».

Κοίταξε τον Θεόδωρο.

«Θα κινδυνεύσει και το παιδί σας».

Πριν προλάβω να απαντήσω, μου έδωσε ένα μικρό κλειδί.

«Υπάρχει κι άλλος φάκελος. Τον έκρυψε ο κύριος Ρέιμοντ πριν αρρωστήσει. Δεν βρίσκεται εδώ».

«Πού είναι;»

Η κυρία Χάρις έσκυψε κοντά μου.

«Στο παλιό σπίτι της μητέρας του».

Και τότε μου αποκάλυψε κάτι ακόμη.

«Η κυρία Ελίζαμπεθ δεν ήταν η μόνη που φοβόταν τον Κρίστοφερ. Ο κύριος Ρέιμοντ είχε αρχίσει να φοβάται για τη ζωή του πολύ πριν καθηλωθεί στο κρεβάτι».

Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το κουδούνι της κεντρικής εισόδου.

Η κυρία Χάρις κοίταξε το ρολόι της.

«Ο γιατρός επέστρεψε νωρίτερα».

Μου άρπαξε τα έγγραφα από τα χέρια και με έσπρωξε απαλά προς την έξοδο.

«Πηγαίνετε τώρα. Και μην εμπιστεύεστε κανέναν».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…