ΜΕΡΟΣ 2ο — Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ ΗΞΕΡΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΓΙΑ 16 ΧΡΟΝΙΑ… ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΜΕ ΔΙΕΛΥΣΕ!

Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από το γράμμα.

«Ο άνθρωπος που πιστεύεις ότι έχασες πριν από χρόνια δεν πέθανε όπως σου είπαν…»

Διάβασα ξανά τη φράση.

Και ξανά.

Ύστερα κοίταξα τον Ανδρέα.

«Μίλα! Τι σημαίνει αυτό;»

Ο αδελφός μου κάθισε αργά στην καρέκλα.

«Ελένη, σε παρακαλώ. Άφησέ με να σου εξηγήσω».

«Να μου εξηγήσεις τι; Ότι ο άντρας μου δεν πέθανε όπως νόμιζα; Ότι η κόρη μου γνώριζε κάτι που εγώ αγνοούσα;»

Η Σοφία άρχισε να κλαίει.

«Μαμά, δεν ήθελα να σου κάνω κακό».

Γύρισα προς το μέρος της.

«Τότε γιατί δεν μου μίλησες;»

«Γιατί φοβόμουν ότι δεν θα με πίστευες. Και επειδή μου είχε ζητήσει να περιμένω μέχρι να είμαι σίγουρη».

«Ποιος σου το ζήτησε;»

Η κόρη μου κοίταξε τον θείο της.

Ο Ανδρέας έσκυψε το κεφάλι.

«Ο πατέρας της».

Ένιωσα σαν να σταμάτησε ο χρόνος.

Ο σύζυγός μου, ο Γιώργος, είχε σκοτωθεί σε τροχαίο δυστύχημα όταν η Σοφία ήταν έξι χρονών. Είχα αναγνωρίσει τα προσωπικά του αντικείμενα και είχα παρακολουθήσει την κηδεία του.

Είχα κλάψει πάνω από τον τάφο του.

Πώς ήταν δυνατόν να μου λένε τώρα ότι δεν είχε πεθάνει όπως πίστευα;

«Θέλω την αλήθεια. Ολόκληρη. Τώρα!»

Ο Ανδρέας πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Την ημέρα του δυστυχήματος, ο Γιώργος επέβαινε στο αυτοκίνητο. Αυτό είναι αλήθεια. Όμως υπήρξε ένα πρόβλημα με την ταυτοποίηση. Τα προσωπικά αντικείμενα που σου παρέδωσαν δεν ήταν αρκετά για να αποδειχθεί ποιος βρισκόταν μέσα στο όχημα».

«Και εσύ το ήξερες;»

Δεν απάντησε αμέσως.

«Λίγες εβδομάδες μετά την κηδεία, έλαβα ένα τηλεφώνημα. Ήταν ο Γιώργος».

Έβαλα το χέρι στο στόμα μου.

«Όχι…»

«Μου είπε ότι είχε επιβιώσει, αλλά είχε σοβαρούς τραυματισμούς. Βρισκόταν σε νοσοκομείο άλλης πόλης και δεν ήθελε να επικοινωνήσει μαζί σου μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάστασή του».

«Και γιατί δεν μου το είπες;»

«Μου ζήτησε να περιμένω. Μου είπε ότι θα επικοινωνούσε ο ίδιος όταν θα μπορούσε».

«Και τον πίστεψες; Ενώ εγώ μεγάλωνα μόνη μου το παιδί μας;»

Ο Ανδρέας σκούπισε το πρόσωπό του.

«Ήμουν δειλός, Ελένη. Και όσο περνούσε ο καιρός, τόσο δυσκολότερο γινόταν να σου πω τι γνώριζα».

Τον κοίταξα με οργή.

«Δεκαέξι χρόνια, Ανδρέα! Δεκαέξι χρόνια με άφησες να πιστεύω ότι ήμουν χήρα!»

«Δεν ήξερα πού βρισκόταν για μεγάλο διάστημα. Δεν είχα αποδείξεις ότι ήταν ζωντανός μέχρι που επικοινώνησε ξανά μαζί μου».

Η Σοφία σκούπισε τα δάκρυά της.

«Μαμά, εγώ τον γνώρισα πριν από μερικούς μήνες».

Γύρισα απότομα προς το μέρος της.

«Τι είπες;»

«Ήρθε να με βρει. Μου έδειξε φωτογραφίες, μου είπε πράγματα που μόνο ο μπαμπάς θα μπορούσε να γνωρίζει. Μου μίλησε για εσένα, για το σπίτι μας και για τα χρόνια που είχε χάσει».

«Και τον πίστεψες;»

«Στην αρχή όχι. Αλλά μετά μου έδωσε ένα γράμμα που είχες γράψει όταν ήμουν μικρή. Το κρατούσε όλα αυτά τα χρόνια».

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

Θυμήθηκα εκείνο το γράμμα.

Το είχα γράψει λίγες ημέρες μετά τον υποτιθέμενο θάνατό του. Του έλεγα πόσο πολύ μου έλειπε και ότι η Σοφία κάθε βράδυ ζητούσε τον μπαμπά της.

Δεν ήξερα πώς θα μπορούσε να το έχει.

«Πού είναι τώρα;» ρώτησα.

Η Σοφία κοίταξε το πάτωμα.

«Δεν ξέρω ακριβώς. Μιλήσαμε τελευταία φορά πριν από λίγες εβδομάδες. Μου είπε ότι ήταν άρρωστος και ότι ήθελε να με δει πριν γεννήσω».

«Και γιατί δεν ήρθε;»

«Επειδή φοβόταν την αντίδρασή σου».

Γέλασα πικρά.

«Εμένα φοβόταν; Εμένα που τον έκλαψα για δεκαέξι χρόνια;»

Ο Ανδρέας έβγαλε από την τσέπη του ένα δεύτερο έγγραφο.

«Υπάρχει κάτι ακόμη. Αυτός είναι ο λόγος που ήρθα σήμερα».

Το ακούμπησε μπροστά μου.

Ήταν μια επίσημη ιατρική βεβαίωση από ένα νοσοκομείο άλλης πόλης. Το όνομα του ασθενούς ήταν Γιώργος.

Η ημερομηνία ήταν πρόσφατη.

Τα χέρια μου πάγωσαν.

«Είναι ζωντανός;»

Ο Ανδρέας έγνεψε.

«Ναι. Αλλά η υγεία του είναι πολύ επιβαρυμένη. Η Σοφία ήθελε να σου το πει πριν γεννήσει, όμως της ζήτησα να περιμένει μέχρι να έχω επιβεβαίωση».

«Και ο πατέρας του παιδιού;»

Η Σοφία άρχισε να κλαίει πιο δυνατά.

«Μαμά…»

Την κοίταξα.

«Πες μου».

«Ο πατέρας της μικρής δεν είναι κάποιος άγνωστος άντρας. Είναι ο Νίκος. Ο άνθρωπος που με βοηθούσε με τα μαθήματά μου και που γνώρισα μέσα από το πρόγραμμα εθελοντισμού του νοσοκομείου».

Ανακουφίστηκα για μια στιγμή, αλλά αμέσως παρατήρησα ότι απέφευγε το βλέμμα μου.

«Και γιατί δεν ήθελες να μου πεις ποιος ήταν;»

Η Σοφία πήρε το χέρι μου.

«Επειδή ο Νίκος είναι γιος του ανθρώπου που είχε το αυτοκίνητο στο δυστύχημα του μπαμπά».

Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.

«Τι;»

Ο Ανδρέας σηκώθηκε.

«Υπάρχει κάτι που δεν σου είπα ακόμη. Ο Γιώργος δεν θυμόταν όλα όσα συνέβησαν εκείνη τη νύχτα. Όταν άρχισε να ανακτά τη μνήμη του, προσπάθησε να βρει την οικογένεια του άλλου οδηγού».

Η Σοφία με κοίταξε με δάκρυα στα μάτια.

«Μαμά, ο Νίκος δεν ήξερε τίποτα για το παρελθόν. Όταν γνωριστήκαμε, δεν ήξερα ούτε εγώ ποιος ήταν ο πατέρας του. Δεν έγινε τίποτα σκόπιμα».

Δεν ήξερα τι να πω.

Το παιδί μου είχε γεννήσει ένα κοριτσάκι, ο πατέρας της ίσως ήταν ζωντανός και ο άνθρωπος που είχε συνδεθεί με το παλιό δυστύχημα ήταν πλέον μέλος της ζωής της.

Όμως πριν προλάβω να ρωτήσω περισσότερα, το κινητό του Ανδρέα χτύπησε.

Κοίταξε την οθόνη και χλόμιασε.

«Είναι από το νοσοκομείο», ψιθύρισε.

Απάντησε.

Άκουσε για λίγα δευτερόλεπτα και ύστερα έκλεισε τα μάτια.

«Τι συνέβη;» τον ρώτησα.

Με κοίταξε.

«Ο Γιώργος ζητά να σε δει. Και είπε κάτι που πρέπει να ακούσεις πριν αποφασίσεις αν θέλεις να τον συναντήσεις».

«Τι;»

Ο Ανδρέας κατάπιε δύσκολα.

«Είπε ότι δεν ήταν εκείνος που οδηγούσε το αυτοκίνητο τη νύχτα του δυστυχήματος».

Η Σοφία έσφιξε το χέρι μου.

Και τότε κατάλαβα ότι η αλήθεια που περίμενα δεκαέξι χρόνια ίσως ήταν πολύ πιο οδυνηρή από όσα είχα φανταστεί.

ΜΕΡΟΣ  3   ➡️