ΜΕΡΟΣ 3ο: Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΘΡΗΝΟΥΣΑ ΓΙΑ 16 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ… ΑΛΛΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ!

Δεν θυμάμαι πώς έφτασα μέχρι το δωμάτιο του νοσοκομείου.

Θυμάμαι μόνο τα βήματά μου στον διάδρομο, τον ήχο από τα μηχανήματα και το χέρι του Ανδρέα που προσπαθούσε να με συγκρατήσει.

«Ελένη, περίμενε λίγο. Πρέπει να είσαι προετοιμασμένη.»

Τον κοίταξα με μάτια γεμάτα δάκρυα.

«Για δεκαέξι χρόνια ήμουν προετοιμασμένη να ζήσω χωρίς αυτόν. Τώρα πρέπει να προετοιμαστώ για να τον δω ζωντανό;»

Δεν απάντησε.

Η πόρτα άνοιξε.

Και τότε τον είδα.

Ο Γιώργος ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, πιο αδύνατος απ’ όσο τον θυμόμουν. Τα μαλλιά του είχαν ασπρίσει στους κροτάφους και το πρόσωπό του είχε βαθιές γραμμές. Στο χέρι του υπήρχε ένας ορός.

Όμως τα μάτια του…

Ήταν τα ίδια μάτια που με κοιτούσαν όταν παντρευτήκαμε.

Τα ίδια μάτια που με αποχαιρετούσαν κάθε πρωί πριν φύγει για τη δουλειά.

Τα ίδια μάτια που πίστευα ότι δεν θα ξαναδώ ποτέ.

«Ελένη…» ψιθύρισε.

Έκανα ένα βήμα πίσω.

«Μη με φωνάζεις έτσι.»

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

«Ξέρω ότι δεν έχω δικαίωμα να σου ζητήσω τίποτα.»

«Τίποτα;» Η φωνή μου έσπασε. «Μου πήρες δεκαέξι χρόνια! Σε έκλαψα! Σε αποχαιρέτησα! Μεγάλωσα μόνη μου την κόρη μας! Πώς μπόρεσες να με αφήσεις να πιστεύω ότι ήσουν νεκρός;»

Ο Γιώργος έκλεισε τα μάτια.

«Δεν ήταν τόσο απλό.»

«Τότε πες μου την αλήθεια. Όλη την αλήθεια αυτή τη φορά.»

Κοίταξε τον Ανδρέα.

«Θα μείνεις;» τον ρώτησε.

Ο αδελφός μου έγνεψε.

«Αυτή τη φορά δεν θα φύγω.»

Ο Γιώργος πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Το βράδυ του δυστυχήματος δεν οδηγούσα εγώ. Καθόμουν στη θέση του συνοδηγού. Ο άνθρωπος που οδηγούσε ήταν ο φίλος μου, ο Πέτρος.»

Πάγωσα.

«Ποιος Πέτρος;»

«Ο Πέτρος Βασιλείου. Δουλεύαμε μαζί. Είχε δανειστεί το αυτοκίνητο εκείνο το βράδυ. Επιστρέφαμε από μια συνάντηση όταν ένα άλλο όχημα μπήκε ξαφνικά στο αντίθετο ρεύμα.»

«Και τι συνέβη;»

«Η σύγκρουση ήταν τρομερή. Ο Πέτρος πέθανε επί τόπου. Εγώ τραυματίστηκα σοβαρά και μεταφέρθηκα σε άλλο νοσοκομείο. Δεν είχα μαζί μου ταυτότητα, το πρόσωπό μου ήταν χτυπημένο και για αρκετές ημέρες δεν μπορούσα να μιλήσω.»

Ένιωσα το κεφάλι μου να γυρίζει.

«Και η κηδεία;»

Ο Γιώργος χαμήλωσε το βλέμμα.

«Το αυτοκίνητο ήταν δικό μου. Τα προσωπικά μου αντικείμενα βρέθηκαν στο σημείο. Οι αρχές υπέθεσαν ότι ο νεκρός οδηγός ήμουν εγώ. Όμως η ταυτοποίηση έγινε μέσα σε μεγάλη σύγχυση. Όταν συνήλθα, έμαθα ότι με είχαν δηλώσει νεκρό.»

«Και δεν προσπάθησες να επικοινωνήσεις μαζί μου;»

«Προσπάθησα. Αλλά όταν βρήκα τρόπο να τηλεφωνήσω, έμαθα ότι η οικογένειά σου είχε ήδη οργανώσει την κηδεία. Ο Ανδρέας ήταν ο πρώτος που απάντησε.»

Γύρισα προς τον αδελφό μου.

«Και εσύ;»

Ο Ανδρέας έσκυψε το κεφάλι.

«Μου είπε ότι ήταν ζωντανός. Ότι χρειαζόταν χρόνο για να θυμηθεί τι είχε συμβεί και να καταλάβει ποιος είχε εμπλακεί στο δυστύχημα. Μου ζήτησε να μη σου πω τίποτα μέχρι να μάθει περισσότερα.»

«Και τον υπάκουσες για δεκαέξι χρόνια;»

«Στην αρχή πίστευα ότι θα ήταν για λίγες εβδομάδες. Μετά πέρασαν μήνες. Ύστερα χρόνια. Κάθε φορά που σκεφτόμουν να σου μιλήσω, φοβόμουν ότι θα κατέστρεφα τη ζωή σου.»

«Δεν προστάτεψες τη ζωή μου, Ανδρέα. Μου στέρησες την αλήθεια.»

Ο αδελφός μου δεν προσπάθησε να διαφωνήσει.

---

Ο Γιώργος άπλωσε το χέρι του προς το μέρος μου.

Δεν το πήρα.

«Γιατί εμφανίστηκες τώρα;» ρώτησα.

«Επειδή η υγεία μου χειροτέρεψε. Οι γιατροί μου είπαν ότι πρέπει να αντιμετωπίσω όσα άφησα πίσω. Και επειδή έμαθα ότι η Σοφία απέκτησε παιδί.»

«Την πλησίασες χωρίς να μου πεις τίποτα;»

«Ναι.»

«Γιατί εκείνη;»

«Επειδή ήθελα να δω την κόρη μου έστω μία φορά. Δεν ήξερα πώς να έρθω σε εσένα. Ντρεπόμουν.»

«Κι εκείνη σου μίλησε για τον Νίκο;»

Ο Γιώργος έγνεψε.

«Ναι. Μου είπε ότι τον αγαπά και ότι περιμένει παιδί μαζί του. Δεν ήξερα ποιος ήταν ο πατέρας του Νίκου μέχρι που είδα το επώνυμό του στα έγγραφα.»

«Βασιλείου;»

«Ναι. Ο πατέρας του ήταν ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου που ενεπλάκη στο δυστύχημα. Το αυτοκίνητο που μας χτύπησε εκείνο το βράδυ.»

Έμεινα ακίνητη.

«Δηλαδή ο Νίκος είναι γιος του ανθρώπου που προκάλεσε το δυστύχημα;»

«Δεν ξέρουμε ακόμη αν το προκάλεσε ο ίδιος ή κάποιος που οδηγούσε το όχημά του. Αυτό ακριβώς προσπαθούσα να ανακαλύψω.»

«Και η Σοφία; Γνώριζε κάτι;»

«Όχι. Μου είπε ότι γνώρισε τον Νίκο χωρίς να ξέρει τίποτα για την οικογένειά του. Δεν θέλω να τιμωρηθεί για πράγματα που συνέβησαν πριν καν γεννηθεί.»

Για πρώτη φορά μετά από ώρα, σκέφτηκα την κόρη μου.

Το παιδί της.

Τον Νίκο.

Πόσες ζωές είχαν μπλεχτεί εξαιτίας εκείνης της νύχτας;

«Ποιος οδηγούσε το άλλο αυτοκίνητο;» ρώτησα.

Ο Γιώργος κοίταξε τον Ανδρέα.

Και αυτή τη φορά ο αδελφός μου δεν απέστρεψε απλώς το βλέμμα.

Έγινε χλωμός.

«Ανδρέα;» ψιθύρισα.

Ο Γιώργος μίλησε πριν προλάβει εκείνος.

«Υπάρχει κάτι που δεν σου είπα. Όταν άρχισα να θυμάμαι λεπτομέρειες από το δυστύχημα, αναγνώρισα ένα πρόσωπο. Δεν είμαι ακόμη βέβαιος, αλλά είχα την εντύπωση ότι ο οδηγός του δεύτερου αυτοκινήτου ήταν κάποιος που γνώριζα.»

«Ποιος;»

Ο Ανδρέας έκανε ένα βήμα προς το κρεβάτι.

«Γιώργο, σε παρακαλώ. Όχι έτσι.»

Τον κοίταξα με τρόμο.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Ο Γιώργος έβγαλε από το κομοδίνο έναν παλιό φάκελο. Μέσα υπήρχε μια φωτογραφία από το σημείο του δυστυχήματος. Την άφησε μπροστά μου.

Στο βάθος, δίπλα σε ένα περιπολικό, στεκόταν ένας νεαρός άντρας.

Αναγνώρισα αμέσως το πρόσωπο.

Ήταν ο Ανδρέας.

«Ήσουν εκεί;» ψιθύρισα.

Ο αδελφός μου άρχισε να τρέμει.

«Ελένη, άκουσέ με…»

«Ήσουν στο σημείο του δυστυχήματος και δεν μου το είπες ποτέ;»

«Δεν ήμουν εγώ που οδηγούσα το άλλο αυτοκίνητο!»

Η φωνή του αντήχησε στον διάδρομο.

Ο Γιώργος προσπάθησε να σηκωθεί.

«Τότε γιατί ήσουν εκεί, Ανδρέα; Γιατί εξαφανίστηκες πριν φτάσει η αστυνομία; Και γιατί, όταν με βρήκες στο νοσοκομείο, μου ζήτησες να μη μιλήσω για εκείνη τη νύχτα;»

Ο Ανδρέας κοίταξε εμένα.

Τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα.

«Επειδή ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που μίλησε με τον Πέτρο πριν ξεκινήσετε. Και επειδή ήξερα ότι εκείνο το βράδυ δεν έπρεπε να είχε πάρει κανείς το αυτοκίνητο.»

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

«Τι έκανες;» τον ρώτησα.

Ο Ανδρέας άνοιξε το στόμα του, αλλά δεν πρόλαβε να απαντήσει.

Το κινητό του Γιώργου χτύπησε.

Στην οθόνη εμφανίστηκε ένα μήνυμα από άγνωστο αριθμό.

Το διάβασε και το πρόσωπό του άλλαξε.

«Τι συμβαίνει;» ρώτησα.

Μου έδειξε την οθόνη.

Το μήνυμα έγραφε:

«Αν θέλετε να μάθετε ποιος πραγματικά οδηγούσε εκείνο το βράδυ, σταματήστε να ψάχνετε τον Ανδρέα. Ρωτήστε τον πατέρα του Νίκου. Εκείνος ξέρει γιατί το δυστύχημα έπρεπε να μείνει θαμμένο.»

Κοίταξα τον Γιώργο.

Ύστερα τον αδελφό μου.

Και κατάλαβα ότι η επιστροφή του άντρα μου δεν είχε φέρει το τέλος του εφιάλτη.

Είχε μόλις ανοίξει την πόρτα σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4ο…

ΜΕΡΟΣ  4   ➡️