ΤΕΛΙΚΟ – «ΠΑΠΠΟΥ, ΤΩΡΑ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΚΡΑΤΑΣ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΣΟ ΣΦΙΧΤΑ!» — Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΠΟΥ ΕΝΩΣΕ ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ
Έξι μήνες αργότερα, έφτασε ξανά η 28η Οκτωβρίου.
Η Νέα Υόρκη γέμισε ελληνικές σημαίες.
Οι δρόμοι στολίστηκαν στα γαλανόλευκα.
Παιδιά φορούσαν παραδοσιακές στολές.
Ο κόσμος συγκεντρωνόταν για να τιμήσει την επέτειο του ιστορικού «ΟΧΙ» του 1940.
Ο Δημήτρης ετοίμαζε τον μικρό Νικόλα για την παρέλαση.
«Μπαμπά, πού είναι το κόκκινο καπέλο μου;»
«Στην καρέκλα.»
«Και η σημαία;»
Ο Δημήτρης σταμάτησε.
Η περσινή σημαία είχε μείνει στην Ελλάδα, πάνω στον τάφο του Γιώργου.
«Σήμερα θα κρατήσεις μια καινούργια.»
Ο Νικόλας συνοφρυώθηκε.
«Μα η παλιά ήταν του παππού.»
Ο Δημήτρης χαμογέλασε.
«Η παλιά βρίσκεται σε ένα πολύ σημαντικό μέρος.»
«Πού;»
«Δίπλα στον αδελφό του.»
Ο Νικόλας σκέφτηκε.
Ύστερα έγνεψε σοβαρά.
«Τότε καλά κάναμε.»
Λίγο αργότερα πήγαν στο σπίτι του Αλέξανδρου.
Ο ηλικιωμένος καθόταν στην αγαπημένη του πολυθρόνα.
Είχε αδυνατίσει.
Τα βήματά του ήταν πλέον αργά.
Αλλά όταν είδε τον Νικόλα με τη φουστανέλα του, το πρόσωπό του φωτίστηκε.
«Ήρθε ο εύζωνάς μου!»
Ο Νικόλας έτρεξε κοντά του.
«Παππού! Σήμερα θα πάμε πάλι στην παρέλαση!»
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε.
«Το ξέρω, παλικάρι μου.»
Ο Δημήτρης πλησίασε.
«Είσαι έτοιμος;»
Ο ηλικιωμένος έγνεψε.
«Περίμενε λίγο.»
Έδειξε ένα μικρό ξύλινο κουτί πάνω στο τραπέζι.
«Άνοιξέ το.»
Ο Δημήτρης το άνοιξε.
Μέσα υπήρχε μια παλιά ελληνική σημαία.
Το ύφασμά της ήταν ξεθωριασμένο.
Οι άκρες της είχαν φθαρεί.
Αλλά τα χρώματα παρέμεναν αναγνωρίσιμα.
Γαλανόλευκα.
Ο Νικόλας πλησίασε.
«Τι είναι αυτό;»
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε.
«Η σημαία που μου έδωσε ο αδελφός μου πριν από πολλά χρόνια.»
Το παιδί άνοιξε διάπλατα τα μάτια.
«Ο Γιώργος;»
«Ναι.»
«Αυτός που ήταν στο βουνό;»
Ο ηλικιωμένος έγνεψε.
«Ακριβώς.»
Ο Νικόλας άγγιξε προσεκτικά το ύφασμα.
«Είναι πολύ παλιά.»
«Πολύ.»
«Και γιατί την κράτησες;»
Ο Αλέξανδρος πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Επειδή ήταν το τελευταίο δώρο που μου έκανε ο αδελφός μου.»
Ο Νικόλας κοίταξε τη σημαία.
«Τότε πρέπει να την προσέχουμε.»
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε.
«Αυτό ακριβώς θέλω να κάνεις.»
Ο Δημήτρης έβγαλε από την τσάντα του μια μικρή κορνίζα ειδικά φτιαγμένη για την παλιά σημαία.
«Την ετοίμασα όπως μου ζήτησες, παππού.»
Ο ηλικιωμένος την κοίταξε συγκινημένος.
«Είναι όμορφη.»
Ο Δημήτρης τοποθέτησε προσεκτικά τη σημαία μέσα.
Κάτω από αυτήν υπήρχε μια μικρή επιγραφή:
«Στη μνήμη του Γιώργου Παπαδόπουλου και όλων εκείνων που έζησαν με θάρρος, αγάπη και ελπίδα. 28 Οκτωβρίου 1940.»
Ο Αλέξανδρος διάβασε τις λέξεις αργά.
Και άρχισε να κλαίει.
Ο Νικόλας πλησίασε.
«Παππού, πάλι κλαις;»
Ο ηλικιωμένος γέλασε.
«Ναι, αγόρι μου.»
«Γιατί;»
Ο Αλέξανδρος τον πήρε στην αγκαλιά του.
«Επειδή μερικές φορές οι άνθρωποι κλαίνε όταν θυμούνται κάτι όμορφο.»
Ο Νικόλας σκέφτηκε για λίγο.
«Δηλαδή είσαι χαρούμενος;»
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε.
«Πολύ.»
Εκείνη την ημέρα, η οικογένεια πήγε ξανά στην παρέλαση.
Ο Δημήτρης οδηγούσε το αναπηρικό αμαξίδιο του παππού του.
Ο Νικόλας περπατούσε δίπλα τους, κρατώντας τη νέα του σημαία.
Όταν εμφανίστηκαν οι εύζωνες, το μικρό αγόρι στάθηκε προσοχή.
Ένας από τους άνδρες τον είδε και του χαμογέλασε.
Ο Νικόλας ανταπέδωσε με ένα σοβαρό βλέμμα.
Ύστερα γύρισε προς τον παππού του.
«Παππού, κοίτα! Είμαι σαν αυτούς!»
Ο Αλέξανδρος γέλασε.
«Είσαι, αγόρι μου.»
Και τότε ακούστηκε ο εθνικός ύμνος.
Ο κόσμος στάθηκε ακίνητος.
Οι σημαίες υψώθηκαν.
Ο Δημήτρης έβαλε το χέρι στην καρδιά.
Ο Νικόλας κράτησε τη μικρή γαλανόλευκη ψηλά.
Ο Αλέξανδρος κοίταξε τον ουρανό.
Για μια στιγμή, δεν έβλεπε πια τη Νέα Υόρκη.
Έβλεπε το χωριό του.
Τα πέτρινα σπίτια.
Το χιονισμένο βουνό.
Και έναν δεκαεπτάχρονο νέο που του χαμογελούσε κρατώντας μια μικρή σημαία.
«Κράτα την, Αλέξανδρε.»
Ο ηλικιωμένος έκλεισε τα μάτια.
Και μέσα του άκουσε ξανά τη φωνή του αδελφού του.
«Η γενναιότητα δεν είναι να μη φοβάσαι.»
Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του.
Αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν δάκρυ ενοχής.
Ήταν δάκρυ αγάπης.
Ο Νικόλας τον κοίταξε.
«Παππού;»
«Ναι, αγόρι μου;»
«Τώρα ξέρω γιατί αγαπάς τόσο πολύ τη σημαία.»
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε.
«Γιατί;»
Το μικρό αγόρι απάντησε με όλη τη σοβαρότητα που μπορεί να έχει ένα παιδί τεσσάρων ετών.
«Επειδή σου θυμίζει κάποιον που αγαπούσες πολύ.»
Ο ηλικιωμένος έμεινε ακίνητος.
Ύστερα αγκάλιασε τον Νικόλα.
«Ακριβώς, αγόρι μου.»
Ο Δημήτρης παρακολουθούσε τη σκηνή με δάκρυα στα μάτια.
Και τότε κατάλαβε κάτι.
Η ιστορία της 28ης Οκτωβρίου δεν ήταν μόνο η ιστορία μιας χώρας που αρνήθηκε το τελεσίγραφο της φασιστικής Ιταλίας.
Ήταν και η ιστορία χιλιάδων οικογενειών.
Ανθρώπων που αποχωρίστηκαν τους αγαπημένους τους.
Παιδιών που μεγάλωσαν μέσα στον φόβο.
Μητέρων που περίμεναν ένα γράμμα.
Αδελφών που χάθηκαν και δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ.
Και ανθρώπων που, παρά τις δυσκολίες, προσπάθησαν να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα.
Ο Αλέξανδρος έζησε ακόμη έναν χρόνο.
Πέρασε τις τελευταίες του ημέρες ήρεμος, έχοντας δίπλα του την οικογένειά του και τη φωτογραφία του Γιώργου.
Όταν έφυγε από τη ζωή, ο Δημήτρης τοποθέτησε την παλιά σημαία σε περίοπτη θέση στο σπίτι.
Δίπλα της έβαλε τη φωτογραφία των δύο αδελφών.
Και κάθε 28η Οκτωβρίου, ο μικρός Νικόλας στεκόταν μπροστά τους.
Με τη φουστανέλα του.
Με τη γαλανόλευκη σημαία του.
Και με μια ιστορία που δεν θα ξεχνούσε ποτέ.
Χρόνια αργότερα, όταν ο Νικόλας μεγάλωσε, ο πατέρας του τον ρώτησε:
«Θυμάσαι τον προπάππου σου;»
Ο Νικόλας χαμογέλασε.
«Φυσικά.»
«Τι θυμάσαι περισσότερο;»
Ο Νικόλας κοίταξε την παλιά σημαία.
«Ότι μου έμαθε πως η αγάπη μπορεί να αντέξει ακόμη κι όταν οι άνθρωποι χωρίζονται για πολλά χρόνια.»
Ο Δημήτρης έγνεψε.
Και ο Νικόλας πρόσθεσε:
«Και ότι δεν πρέπει να αφήνουμε τον φόβο να μας εμποδίζει να λέμε την αλήθεια.»
Ο Δημήτρης τον αγκάλιασε.
Γιατί τότε κατάλαβε ότι ο παππούς του είχε καταφέρει κάτι πολύ μεγαλύτερο από το να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Είχε μετατρέψει μια ζωή γεμάτη ενοχές σε ένα μάθημα αγάπης για τις επόμενες γενιές.
Η 28η Οκτωβρίου δεν μας θυμίζει μόνο ένα ιστορικό «ΟΧΙ». Μας καλεί να θυμόμαστε τους ανθρώπους που έζησαν εκείνες τις δύσκολες ημέρες, τις θυσίες τους και την αξία της ελευθερίας.
Και καμιά φορά, πίσω από μια μικρή ελληνική σημαία, κρύβεται μια ολόκληρη ζωή που αξίζει να ειπωθεί.
ΤΕΛΟΣ.
0 comments:
Post a Comment