ΜΕΡΟΣ 1 – «ΜΠΑΜΠΑ, ΑΥΤΟΣ Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ!» — ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΜΕ ΜΙΑ ΑΘΩΑ ΕΡΩΤΗΣΗ
Ήταν 28 Οκτωβρίου.
Οι δρόμοι της Νέας Υόρκης είχαν γεμίσει γαλανόλευκες σημαίες. Ελληνικές οικογένειες είχαν συγκεντρωθεί για να τιμήσουν την επέτειο του «ΟΧΙ», ενώ παιδιά με παραδοσιακές στολές περίμεναν με ανυπομονησία να παρακολουθήσουν την παρέλαση.
Ανάμεσά τους βρισκόταν ο τετράχρονος Νικόλας.
Φορούσε μια μικροσκοπική λευκή φουστανέλα, γαλάζιο γιλέκο και κόκκινο ζωνάρι. Στο δεξί του χέρι κρατούσε μια μικρή ελληνική σημαία, την οποία κουνούσε τόσο ενθουσιασμένα, ώστε ο πατέρας του φοβόταν πως θα την άφηνε να πετάξει.
«Μπαμπά, κοίτα! Στρατιώτες!»
Ο πατέρας του, ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, χαμογέλασε.
«Εύζωνες, αγόρι μου. Είναι η Προεδρική Φρουρά της Ελλάδας.»
«Και γιατί φοράνε αυτά τα ρούχα;»
«Για να τιμούν την ιστορία μας.»
Ο Νικόλας κοίταξε τη δική του φουστανέλα.
«Δηλαδή είμαι κι εγώ στρατιώτης;»
Ο Δημήτρης γέλασε.
«Σήμερα είσαι ο μικρότερος εύζωνας της οικογένειας.»
Το παιδί φούσκωσε από περηφάνια.
Ένας από τους άνδρες της παρέλασης, βλέποντάς τον ντυμένο έτσι, χαμογέλασε και έσκυψε ελαφρά προς το μέρος του.
Ο Νικόλας στάθηκε προσοχή, προσπαθώντας να μιμηθεί τη στάση του.
Όσοι βρίσκονταν γύρω τους άρχισαν να χαμογελούν.
Μια γυναίκα σήκωσε το κινητό της και φωτογράφισε τη στιγμή.
Όμως ο Νικόλας δεν κοιτούσε πλέον τον εύζωνα.
Κοιτούσε κάτι άλλο.
Στο πεζοδρόμιο, λίγα μέτρα πιο πέρα, στεκόταν ένας ηλικιωμένος άνδρας σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Ήταν ο προπάππους του.
Ο ενενηνταπεντάχρονος Αλέξανδρος Παπαδόπουλος.
Ο Αλέξανδρος είχε επιμείνει να έρθει στην παρέλαση, παρόλο που τις τελευταίες εβδομάδες η υγεία του είχε εξασθενήσει.
«Δεν θα χάσω την 28η Οκτωβρίου», είχε πει στον Δημήτρη. «Όσο μπορώ να βλέπω τη σημαία, θα είμαι εκεί.»
Ο Νικόλας τον πλησίασε τρέχοντας.
«Παππού! Είδες τη στολή μου;»
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε.
«Σε είδα, παλικάρι μου.»
«Είμαι σαν αυτούς!»
«Ναι», ψιθύρισε ο ηλικιωμένος. «Ακριβώς σαν αυτούς.»
Τότε ακούστηκε από τα μεγάφωνα ο εθνικός ύμνος.
Όλοι στάθηκαν ακίνητοι.
Ο Δημήτρης έβγαλε το καπέλο του.
Ο Νικόλας σήκωσε ψηλά τη μικρή σημαία του.
Και ο Αλέξανδρος…
Άρχισε να κλαίει.
Δεν ήταν ένα απλό δάκρυ συγκίνησης.
Τα χέρια του έτρεμαν.
Τα μάτια του είχαν καρφωθεί στη γαλανόλευκη.
Και τα χείλη του σχημάτιζαν ένα όνομα.
«Γιώργο…»
Ο Δημήτρης έσκυψε.
«Παππού, είσαι καλά;»
Ο ηλικιωμένος δεν απάντησε.
«Γιώργο… συγχώρεσέ με…»
Ο Νικόλας τράβηξε το μανίκι του πατέρα του.
«Μπαμπά, γιατί ο παππούς κλαίει;»
Ο Δημήτρης κοίταξε τον ηλικιωμένο.
«Συγκινείται, αγόρι μου.»
«Γιατί;»
«Επειδή θυμάται παλιά πράγματα.»
Ο Νικόλας σκέφτηκε για λίγο.
Έπειτα πλησίασε τον προπάππου του και του έδωσε τη σημαία.
«Μην κλαις, παππού. Πάρ' την εσύ.»
Ο Αλέξανδρος πήρε τη μικρή σημαία με τρεμάμενα δάχτυλα.
Την κοίταξε.
Και ξαφνικά άρχισε να κλαίει ακόμη περισσότερο.
«Ίδια…» ψιθύρισε.
Ο Δημήτρης συνοφρυώθηκε.
«Τι είναι ίδιο, παππού;»
Ο Αλέξανδρος έσφιξε τη σημαία στο στήθος του.
«Ο αδελφός μου… είχε μια ίδια…»
Ο Δημήτρης έμεινε ακίνητος.
«Ποιος αδελφός;»
Στην οικογένεια όλοι γνώριζαν ότι ο Αλέξανδρος είχε μεγαλώσει μόνος.
Ποτέ δεν είχε αναφέρει αδελφό.
Ο ηλικιωμένος σήκωσε αργά το κεφάλι.
«Ο Γιώργος.»
Η φωνή του έσπασε.
«Ήταν δεκαεπτά χρονών όταν μου έδωσε μια σημαία και μου είπε να την κρατήσω μέχρι να γυρίσει.»
Ο Δημήτρης γονάτισε δίπλα του.
«Από πού να γυρίσει;»
Ο Αλέξανδρος κοίταξε την παρέλαση.
«Από το βουνό.»
«Ποιο βουνό;»
Ο ηλικιωμένος έκλεισε τα μάτια.
«Από εκείνο όπου τον άφησα μόνο του.»
Ο Δημήτρης ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.
«Τι εννοείς;»
Ο Αλέξανδρος άρχισε να τρέμει.
«Ο Γιώργος δεν χάθηκε όπως είπα σε όλους.»
«Τότε τι συνέβη;»
Ο ηλικιωμένος άνοιξε τα μάτια.
Κοίταξε τον μικρό Νικόλα.
Και ψιθύρισε:
«Τον άφησα πίσω για να σώσω τον εαυτό μου. Και από τότε, κάθε 28η Οκτωβρίου, περιμένω να έρθει κάποιος να μου πει ότι με συγχώρεσε.»
Ο Δημήτρης πάγωσε.
Γιατί μόλις είχε ακούσει μια εξομολόγηση που κανείς στην οικογένειά του δεν γνώριζε.
Και δεν μπορούσε ακόμη να φανταστεί ότι ο αδελφός του παππού του ίσως είχε αφήσει πίσω του κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια σημαία.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 2…
0 comments:
Post a Comment