ΜΕΡΟΣ 2 – «Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΗΞΕΡΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!» ΕΙΠΕ Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ — ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΚΡΥΨΕΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ
Ο Σπένσερ κοιτούσε το έγγραφο σαν να είχε δει φάντασμα.
«Αυτό δεν μπορεί να είναι αληθινό», ψιθύρισε.
Η Πατρίσια προσπάθησε να αρπάξει το χαρτί από τα χέρια του δικηγόρου.
«Θέλω να δω την υπογραφή!»
«Θα λάβετε αντίγραφο», απάντησε εκείνος. «Αλλά πρώτα θα ολοκληρώσω την ανάγνωση».
Εγώ εξακολουθούσα να μην καταλαβαίνω.
Γιατί ο Γουόλτερ είχε αφήσει μια τόσο παράξενη οδηγία;
Γιατί η οικογένειά του έμοιαζε περισσότερο φοβισμένη παρά λυπημένη;
Ο δικηγόρος άνοιξε έναν τρίτο φάκελο.
«Ο κύριος Άσφορντ μού ζήτησε να εξετάσω ορισμένα γεγονότα που συνέβησαν κατά τους τελευταίους μήνες του γάμου της κυρίας Γουίτκομπ».
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
Ο Σπένσερ πετάχτηκε από την καρέκλα.
«Αυτό αφορά προσωπικά ζητήματα!»
«Αφορούν επίσης αποφάσεις που επηρέασαν άμεσα τον διαθέτη», απάντησε ο δικηγόρος.
Η Πατρίσια στράφηκε προς τον γιο της.
«Σπένσερ, κάθισε. Δεν χρειάζεται να δίνουμε σημασία σε αυτές τις ανοησίες».
Αλλά εκείνος δεν καθόταν.
Με κοιτούσε.
Και για πρώτη φορά μετά το διαζύγιό μας, είδα κάτι στα μάτια του που δεν είχα ξαναδεί.
Φόβο.
Τους τελευταίους μήνες του γάμου μας, ο Σπένσερ είχε αλλάξει.
Γύριζε αργά στο σπίτι.
Έκρυβε το κινητό του.
Ακύρωνε τα κοινά μας σχέδια.
Κάθε φορά που τον ρωτούσα τι συμβαίνει, απαντούσε εκνευρισμένος:
«Νάταλι, δεν μπορείς να καταλάβεις πόση πίεση έχω στη δουλειά».
Προσπαθούσα να τον πιστέψω.
Μέχρι εκείνο το βράδυ που βρήκα ένα δεύτερο τηλέφωνο μέσα στο αυτοκίνητό του.
Δεν το έψαξα.
Δεν πρόλαβα.
Εκείνος εμφανίστηκε πίσω μου, μου το άρπαξε και άρχισε να φωνάζει.
«Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να αγγίζεις τα πράγματά μου!»
Τον κοίταξα αποσβολωμένη.
«Σπένσερ, τι μου κρύβεις;»
Δεν απάντησε.
Την επόμενη ημέρα, η Πατρίσια ήρθε στο σπίτι.
Χωρίς να χτυπήσει.
Χωρίς να με ρωτήσει αν μπορούσαμε να μιλήσουμε.
Κάθισε απέναντί μου και είπε:
«Μερικές φορές, Νάταλι, πρέπει να αποδεχόμαστε ότι δύο άνθρωποι δεν ταιριάζουν».
«Τι προσπαθείτε να μου πείτε;»
«Ότι ο γιος μου χρειάζεται μια γυναίκα που να μπορεί να σταθεί δίπλα του στον κόσμο όπου ανήκει».
Τα λόγια της με πλήγωσαν περισσότερο από όσο ήθελα να παραδεχτώ.
«Και εγώ δεν μπορώ;»
Η Πατρίσια χαμογέλασε.
«Δεν χρειάζεται να το κάνουμε πιο δύσκολο».
Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Σπένσερ μού ζήτησε διαζύγιο.
Μου είπε ότι δεν με αγαπούσε πια.
Μου είπε ότι είχαμε απομακρυνθεί.
Μου είπε ότι κανείς δεν έφταιγε.
Και εγώ, παρότι πονούσα, υπέγραψα τα χαρτιά.
Δεν ήθελα να κρατήσω έναν άνθρωπο που είχε ήδη αποφασίσει να φύγει.
Αυτό που δεν γνώριζα ήταν ότι ο Γουόλτερ είχε ανακαλύψει κάτι πολύ σημαντικό πριν από εμένα.
«Κύριε Σπένσερ Άσφορντ», είπε ο δικηγόρος, «ο πατέρας σας γνώριζε ότι είχατε ξεκινήσει σχέση με τη σημερινή σας σύζυγο πριν ζητήσετε διαζύγιο».
Η νέα γυναίκα του, η Βικτόρια, έστρεψε απότομα το κεφάλι.
«Σπένσερ;»
Εκείνος έσφιξε τα δόντια.
«Δεν είναι δουλειά κανενός».
«Ο πατέρας σας διαφωνούσε», συνέχισε ο δικηγόρος.
Έβγαλε ένα αντίγραφο επιστολής.
«Τρεις μήνες πριν από τον θάνατό του, σας είχε ζητήσει να συναντηθείτε».
Ο Σπένσερ χαμήλωσε τα μάτια.
«Ναι».
«Και σε εκείνη τη συνάντηση σας ρώτησε εάν είχατε πει την αλήθεια στη Νάταλι».
Ο Σπένσερ δεν απάντησε.
«Τι του είπες;» τον ρώτησα.
Η φωνή μου βγήκε πιο αδύναμη από όσο περίμενα.
Εκείνος κοίταξε τη μητέρα του.
Η Πατρίσια μίλησε αμέσως.
«Δεν χρειάζεται να ανακατεύουμε το παρελθόν».
«Όχι», είπα.
Ήταν η πρώτη φορά που ύψωσα τη φωνή μου εκείνο το πρωί.
«Θέλω να ακούσω την απάντηση».
Ο Σπένσερ με κοίταξε.
«Του είπα ότι ο γάμος μας είχε τελειώσει πολύ πριν γνωρίσω τη Βικτόρια».
Ένιωσα ένα κάψιμο στο στήθος.
«Αλλά δεν ήταν αλήθεια».
Εκείνος έμεινε σιωπηλός.
Η Βικτόρια απομάκρυνε αργά το χέρι της από το δικό του.
Και τότε ο δικηγόρος είπε κάτι που μας έκανε όλους να παγώσουμε.
«Αυτό δεν ήταν το μοναδικό ψέμα που ανακάλυψε ο κύριος Άσφορντ».
Η Πατρίσια σηκώθηκε.
«Αρκετά! Ο σύζυγός μου ήταν άρρωστος. Ίσως δεν καταλάβαινε τι του έλεγαν!»
Ο δικηγόρος έβγαλε έναν μικρό φάκελο με ημερομηνίες και ιατρικές βεβαιώσεις.
«Ο κύριος Άσφορντ είχε εξεταστεί από ανεξάρτητους ειδικούς. Η ικανότητά του να λαμβάνει αποφάσεις είχε επιβεβαιωθεί».
Η Πατρίσια κάθισε ξανά.
Ο δικηγόρος συνέχισε.
«Λίγο πριν από το διαζύγιο, ο κύριος Άσφορντ είχε εγκρίνει ένα σημαντικό ποσό για την ανακαίνιση μιας οικογενειακής ιδιοκτησίας».
Ο Σπένσερ ανασηκώθηκε.
«Και λοιπόν;»
«Το ποσό δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ για την ανακαίνιση».
Ο Σπένσερ έμεινε ακίνητος.
«Πού πήγε;» ρώτησα.
Ο δικηγόρος με κοίταξε.
«Σε λογαριασμό που συνδεόταν με μια εταιρεία στην οποία είχε συμφέρον ο πρώην σύζυγός σας».
Η Πατρίσια χτύπησε το τραπέζι.
«Αυτά είναι επιχειρηματικά ζητήματα!»
«Ακριβώς», απάντησε ο δικηγόρος. «Και γι' αυτό εξετάστηκαν».
Ένιωθα πως βρισκόμουν σε ξένο δωμάτιο.
Ο άντρας με τον οποίο είχα μοιραστεί τη ζωή μου καθόταν λίγα μέτρα μακριά μου, αλλά ξαφνικά δεν τον αναγνώριζα.
Ο δικηγόρος έσκυψε προς το μέρος μου.
«Κυρία Γουίτκομπ, ο κύριος Άσφορντ δεν σας κάλεσε εδώ για να σας εκθέσει σε άλλη μια οικογενειακή σύγκρουση».
«Τότε γιατί;»
«Επειδή ήθελε να σας επιστρέψει κάτι που πίστευε ότι σας είχε στερηθεί».
Η Πατρίσια τον διέκοψε.
«Δεν της οφείλουμε τίποτα!»
Ο δικηγόρος την κοίταξε σταθερά.
«Ο σύζυγός σας είχε διαφορετική άποψη».
Έπειτα πήρε στα χέρια του το επόμενο έγγραφο.
«Και τώρα», είπε, «θα διαβάσω την πρώτη ουσιαστική διάταξη της διαθήκης».
Ο Σπένσερ έπιασε το μπράτσο της καρέκλας του.
Η Πατρίσια κράτησε την αναπνοή της.
Και εγώ άκουσα τον δικηγόρο να προφέρει το όνομά μου.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment