ΜΕΡΟΣ 3 – «Η ΝΑΤΑΛΙ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ;» ΟΥΡΛΙΑΞΕ Η ΠΡΩΗΝ ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ — ΑΛΛΑ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΓΟΥΟΛΤΕΡ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ
«Στην κυρία Νάταλι Γουίτκομπ», άρχισε ο δικηγόρος, «ο κύριος Γουόλτερ Άσφορντ κληροδοτεί την κατοικία του στην οδό Γουίλοου Κρικ, μαζί με τα προσωπικά αντικείμενα που περιγράφονται στο σχετικό παράρτημα».
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν ακούστηκε τίποτα.
Ύστερα η Πατρίσια ξέσπασε.
«ΤΟ ΣΠΙΤΙ;»
Ο Σπένσερ σηκώθηκε όρθιος.
«Αυτό είναι αδύνατον!»
Η Βικτόρια κοίταξε πρώτα τον σύζυγό της και μετά εμένα.
Εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω.
Το σπίτι στην οδό Γουίλοου Κρικ δεν ήταν η τεράστια έπαυλη όπου ζούσαν οι Άσφορντ.
Ήταν ένα μικρότερο, παλιό σπίτι, με ξύλινη βεράντα και έναν κήπο γεμάτο τριανταφυλλιές.
Ένα σπίτι που ο Γουόλτερ αγαπούσε ιδιαίτερα.
Και που εγώ γνώριζα πολύ καλά.
Εκεί είχαμε περάσει αμέτρητα απογεύματα συζητώντας.
Εκεί μου είχε πει ιστορίες από τα παιδικά του χρόνια.
Εκεί μου είχε εκμυστηρευτεί κάποτε ότι ο πλούτος μπορεί να γεμίσει ένα σπίτι με αντικείμενα, αλλά όχι απαραίτητα με ανθρώπους που νοιάζονται.
«Γιατί σε εμένα;» ψιθύρισα.
Ο δικηγόρος χαμογέλασε αχνά.
«Η απάντηση βρίσκεται στην επιστολή του».
Θυμήθηκα την πρώτη φορά που ο Γουόλτερ με είχε πάει σε εκείνο το σπίτι.
Ήταν ένα ανοιξιάτικο απόγευμα.
Ο Σπένσερ είχε ακυρώσει ένα κοινό μας ταξίδι την τελευταία στιγμή.
Η Πατρίσια είχε οργανώσει ένα γεύμα όπου, όπως μου εξήγησε, «δεν θα ένιωθα άνετα».
Είχα μείνει μόνη στο σπίτι.
Ο Γουόλτερ με πήρε τηλέφωνο.
«Νάταλι, έχεις δουλειά σήμερα;»
«Όχι ιδιαίτερα».
«Τότε έλα να με βοηθήσεις με κάτι».
Όταν έφτασα, τον βρήκα στον κήπο με ένα παλιό ποτιστήρι.
«Χρειάζεσαι βοήθεια με τα λουλούδια;» τον ρώτησα.
«Όχι», απάντησε. «Χρειάζομαι παρέα».
Καθίσαμε στη βεράντα.
Μου έφερε λεμονάδα.
Και για πρώτη φορά μού μίλησε για τη δική του μητέρα.
«Ήταν μοδίστρα», είπε.
Τον κοίταξα έκπληκτη.
«Αλήθεια;»
«Δούλευε μέχρι αργά. Ο πατέρας μου ήταν εργάτης. Δεν είχαμε σχεδόν τίποτα».
Χαμογέλασε.
«Όταν γνώρισα την Πατρίσια, της υποσχέθηκα ότι κάποτε θα αποκτούσαμε μια ζωή χωρίς στερήσεις. Κράτησα την υπόσχεσή μου. Αλλά μερικές φορές αναρωτιέμαι τι χάσαμε στην πορεία».
Δεν ήξερα τι να απαντήσω.
Ο Γουόλτερ κοίταξε τον κήπο.
«Η μητέρα μου έλεγε ότι το σπίτι αξίζει μόνο όταν κάποιος μπορεί να χτυπήσει την πόρτα του χωρίς να φοβάται ότι θα τον διώξουν».
Αυτή τη φράση δεν την ξέχασα ποτέ.
Και τώρα, χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος μου άφηνε εκείνο το σπίτι.
«Δεν μπορεί να το κάνει!» φώναξε η Πατρίσια.
Ο δικηγόρος διατήρησε την ψυχραιμία του.
«Το ακίνητο ανήκε αποκλειστικά στον κύριο Άσφορντ και είχε το δικαίωμα να το διαθέσει όπως επιθυμούσε».
«Μα είναι ξένη!»
Αυτή τη φορά δεν άντεξα.
«Δεν ζήτησα τίποτα, Πατρίσια».
Εκείνη γύρισε προς το μέρος μου.
«Και περιμένεις να σε πιστέψω;»
«Δεν χρειάζεται να με πιστέψεις».
Η φωνή μου έτρεμε, αλλά συνέχισα.
«Αν ήξερα ότι ο Γουόλτερ θα μου άφηνε αυτό το σπίτι, θα του είχα πει να το ξανασκεφτεί. Δεν ήθελα τα χρήματά του. Ήθελα να ζήσει».
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
Ο δικηγόρος περίμενε να ηρεμήσω.
Ύστερα συνέχισε την ανάγνωση.
«Ο κύριος Άσφορντ έγραψε: “Αφήνω αυτό το σπίτι στη Νάταλι επειδή ήταν το μοναδικό μέλος της οικογένειάς μου που το επισκεπτόταν χωρίς να ζητά τίποτα”».
Ο Σπένσερ χαμήλωσε το βλέμμα.
Η Πατρίσια έσφιξε τα χείλη.
«“Δεν της αφήνω μόνο τοίχους και έπιπλα”», συνέχισε ο δικηγόρος. «“Της αφήνω έναν τόπο όπου δεν θα χρειαστεί ποτέ ξανά να απολογηθεί για το ποια είναι”».
Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.
Αλλά ο δικηγόρος δεν είχε τελειώσει.
«Υπάρχει και κάτι ακόμη».
Η Πατρίσια τον κοίταξε με δυσπιστία.
«Τι άλλο;»
«Ο κύριος Άσφορντ δημιούργησε ένα ειδικό καταπίστευμα για τη διατήρηση του ακινήτου και για έναν σκοπό που η κυρία Γουίτκομπ θα έχει τη δυνατότητα να επιλέξει».
«Τι σκοπό;» ρώτησα.
Ο δικηγόρος έκλεισε αργά τον φάκελο.
«Έναν σκοπό που συνδέεται με τη μητέρα σας».
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.
«Με τη μητέρα μου;»
«Ναι. Και πριν προχωρήσουμε, πρέπει να σας δείξω κάτι που ο κύριος Άσφορντ κράτησε στο προσωπικό του γραφείο για περισσότερα από δέκα χρόνια».
Έβγαλε ένα μικρό, κιτρινισμένο χαρτί.
Ήταν μια παλιά απόδειξη πληρωμής.
Στην κορυφή υπήρχε το όνομα της μητέρας μου.
ΕΛΕΝ ΓΟΥΙΤΚΟΜΠ.
Τον κοίταξα αποσβολωμένη.
«Πώς βρέθηκε αυτό στα πράγματα του Γουόλτερ;»
Ο δικηγόρος πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Επειδή ο κύριος Άσφορντ γνώριζε τη μητέρα σας πολύ πριν γνωρίσει εσάς».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment