ΜΕΡΟΣ 2ο: Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΜΕ ΙΚΕΤΕΥΕ ΝΑ ΑΝΑΙΡΕΣΩ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ — ΑΛΛΑ Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑ ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ!

Το κινητό μου δεν σταματούσε να χτυπά.

Ο Γκραντ με καλούσε ξανά και ξανά. Η Ιλέιν έστελνε μηνύματα το ένα μετά το άλλο, ενώ η Τέσα είχε αρχίσει να τηλεφωνεί κι εκείνη.

Δεν απάντησα σε κανέναν.

Αντί γι’ αυτό, μπήκα στην εφαρμογή της εταιρείας και έλεγξα τις εξουσιοδοτήσεις του Γκραντ. Ήθελα να βεβαιωθώ ότι δεν είχε πρόσβαση σε λογαριασμούς ή εταιρικά μέσα που δεν δικαιούνταν πλέον να χρησιμοποιεί.

Λίγα λεπτά αργότερα, έφτασε ένα μήνυμα από εκείνον.

«Κλερ, άκουσέ με. Η ακύρωση ήταν υπερβολική. Η Τέσα είναι εδώ επειδή η μητέρα μου επέμενε να την καλέσουμε. Δεν σημαίνει τίποτα».

Διάβασα το μήνυμα δύο φορές.

Ύστερα κοίταξα ξανά τη φωτογραφία.

Η Τέσα φορούσε το διαμαντένιο κολιέ μου. Η Ιλέιν σήκωνε το ποτήρι της σαμπάνιας και ο Γκραντ την κρατούσε από τη μέση.

Αν αυτό δεν σήμαινε τίποτα, τότε τι σήμαινε;

Έγραψα μόνο μία πρόταση:

«Το κολιέ μου γιατί βρίσκεται στον λαιμό της;»

Η απάντησή του ήρθε σχεδόν αμέσως.

«Θα σου το εξηγήσω όταν επιστρέψω».

Δεν υπήρχε ούτε συγγνώμη ούτε ντροπή.

Μόνο άλλη μία υπόσχεση για μια εξήγηση που δεν θα ερχόταν ποτέ.

---

Την ίδια στιγμή, χτύπησε το τηλέφωνό μου.

Ήταν η Ιλέιν.

Αυτή τη φορά απάντησα.

«Κλερ! Έχεις χάσει εντελώς το μυαλό σου;» φώναξε πριν προλάβω να μιλήσω.

«Καλησπέρα και σε εσένα, Ιλέιν».

«Μας ακύρωσες τη βίλα! Ξέρεις πόσο ντροπιαστικό είναι αυτό; Ο κόσμος μας κοιτάζει σαν να μην μπορούμε να πληρώσουμε!»

«Τότε ίσως θα έπρεπε να είχατε φροντίσει να πληρωθεί η κράτηση με τα δικά σας χρήματα».

Ακολούθησε μια σύντομη σιωπή.

«Μη γίνεσαι μικροπρεπής», είπε τελικά. «Ο Γκραντ είναι ο σύζυγός σου. Έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί όσα έχετε αποκτήσει μαζί».

«Η εταιρεία μου δεν είναι κοινόχρηστο πορτοφόλι, Ιλέιν».

«Πάλι με τα χρήματα! Αυτό είναι το μόνο που σε ενδιαφέρει;»

Έκλεισα τα μάτια.

Ήταν σχεδόν ειρωνικό να ακούω αυτή τη φράση από μια γυναίκα που είχε περάσει χρόνια απολαμβάνοντας τα χρήματα της επιχείρησής μου.

«Όχι», απάντησα ήρεμα. «Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι ο γιος σου πήρε την ερωμένη του στη βίλα που πλήρωσα εγώ, της φόρεσε το δικό μου κολιέ και μου έστειλε φωτογραφία για να με ταπεινώσει. Κι εσύ καθόσουν δίπλα τους και γελούσες».

«Δεν ξέρεις όλη την ιστορία».

«Τότε πες μου ποια είναι».

Η Ιλέιν δίστασε.

«Η Τέσα είναι σημαντική για τον Γκραντ. Τον καταλαβαίνει. Του προσφέρει όσα εσύ δεν μπορούσες».

Ένιωσα κάτι μέσα μου να παγώνει.

«Τότε ας τον συντηρεί εκείνη».

Και έκλεισα το τηλέφωνο.

---

Δεν πέρασαν ούτε δέκα λεπτά και ο Γκραντ με κάλεσε ξανά.

Αυτή τη φορά απάντησα.

«Κλερ, πρέπει να σταματήσεις αμέσως ό,τι κάνεις», είπε με κοφτή φωνή.

«Τι ακριβώς σε ενοχλεί; Ότι ακυρώθηκε η βίλα ή ότι δεν μπορείς πλέον να χρησιμοποιείς τις κάρτες μου;»

«Δεν καταλαβαίνεις τι ζημιά προκαλείς! Έχουμε καλεσμένους εδώ!»

«Εσύ έχεις καλεσμένους. Εγώ δεν έχω καμία σχέση με αυτό το ταξίδι».

«Είσαι η γυναίκα μου!»

Γέλασα πικρά.

«Πριν από μία ώρα μου είπες να μην έρθω, επειδή βρήκες κάποια που σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο. Τώρα θυμήθηκες ότι είμαι η γυναίκα σου;»

Δεν απάντησε αμέσως.

Ύστερα χαμήλωσε τη φωνή του.

«Άκου. Θα γυρίσω στο Σικάγο και θα τα συζητήσουμε όλα. Αλλά πρέπει να επαναφέρεις τις κάρτες. Δεν μπορώ να μείνω εδώ χωρίς πρόσβαση στα χρήματα».

«Αυτό είναι το πρόβλημά σου, Γκραντ. Όχι δικό μου».

«Κλερ, σε παρακαλώ…»

Για πρώτη φορά άκουσα φόβο στη φωνή του.

Αλλά δεν ένιωσα οίκτο.

«Θα μιλήσουμε μέσω των δικηγόρων μας», του είπα.

Και έκλεισα.

---

Το επόμενο πρωί, όταν έφτασα στο γραφείο της Bellwether Hospitality, η προσωπική μου βοηθός, η Νόρα, με περίμενε έξω από την αίθουσα συνεδριάσεων.

Το πρόσωπό της ήταν σοβαρό.

«Κλερ, υπάρχει κάτι που πρέπει να δεις».

Μου έδωσε έναν φάκελο.

Μέσα υπήρχαν αντίγραφα τιμολογίων, εταιρικών εξόδων και εγκρίσεων πληρωμών.

Αναγνώρισα αμέσως την υπογραφή του Γκραντ.

«Τι είναι όλα αυτά;» ρώτησα.

Η Νόρα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Τους τελευταίους έξι μήνες έχουν εγκριθεί πληρωμές προς μια εταιρεία συμβούλων που δεν εμφανίζεται σε κανένα από τα επίσημα μητρώα των συνεργατών μας. Το συνολικό ποσό ξεπερνά τις εκατόν ογδόντα χιλιάδες δολάρια».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Ποιος ενέκρινε τις πληρωμές;»

Η Νόρα έδειξε τα έγγραφα.

Το όνομα του Γκραντ εμφανιζόταν ξανά και ξανά.

«Και ποιος είναι ο δικαιούχος;» ρώτησα.

Η Νόρα δίστασε πριν μου απαντήσει.

«Η εταιρεία είναι καταχωρισμένη σε μια διεύθυνση που συνδέεται με την Τέσα».

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησα.

Ξαφνικά, η φωτογραφία των Χριστουγέννων απέκτησε ένα εντελώς διαφορετικό νόημα.

Δεν ήταν απλώς μια γυναίκα που φορούσε το κολιέ μου.

Ίσως να υπήρχαν πολύ περισσότερα πίσω από τη σχέση της με τον Γκραντ.

«Θέλω πλήρη έλεγχο όλων των συναλλαγών», είπα. «Και κανείς δεν θα διαγράψει ή θα τροποποιήσει κανένα αρχείο. Όλα θα διατηρηθούν και θα εξεταστούν από τους αρμόδιους».

Η Νόρα έγνεψε.

«Υπάρχει κι άλλο».

Με κοίταξε στα μάτια.

«Χθες το βράδυ, μετά την ακύρωση της βίλας, ο Γκραντ προσπάθησε να επικοινωνήσει με το λογιστήριο. Ζήτησε να μεταφερθούν επειγόντως χρήματα από έναν εταιρικό λογαριασμό».

«Πόσα;»

Η Νόρα άνοιξε τον φάκελο και μου έδειξε την τελευταία σελίδα.

Το ποσό ήταν αρκετά μεγάλο ώστε να με κάνει να χάσω την ανάσα μου.

750.000 δολάρια.

Και δίπλα στην εντολή μεταφοράς υπήρχε μια σημείωση:

«Να ολοκληρωθεί πριν από την επιστροφή της Κλερ».

Σήκωσα αργά το βλέμμα μου.

Ο Γκραντ δεν προσπαθούσε απλώς να σώσει τις χριστουγεννιάτικες διακοπές του.

Προσπαθούσε να πάρει κάτι από την εταιρεία μου πριν προλάβω να καταλάβω τι συνέβαινε.

Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο της Νόρα.

Άκουσε για λίγα δευτερόλεπτα και το πρόσωπό της άλλαξε.

«Κλερ… ο Γκραντ βρίσκεται ήδη στο αεροδρόμιο. Έχει κλείσει πτήση επιστροφής για το Σικάγο».

«Και;»

Η Νόρα κατάπιε δύσκολα.

«Δεν έρχεται μόνος. Η Τέσα ταξιδεύει μαζί του. Και η Ιλέιν μόλις τηλεφώνησε στη ρεσεψιόν. Είπε ότι θέλει να σας συναντήσει επειγόντως».

Την κοίταξα.

Κάτι μου έλεγε πως η αλήθεια ήταν πολύ χειρότερη απ’ όσο είχα φανταστεί.

Γιατί ο Γκραντ δεν επέστρεφε για να ζητήσει συγγνώμη. Επέστρεφε επειδή φοβόταν τι θα ανακάλυπτα στη συνέχεια…

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3ο…

ΜΕΡΟΣ 3  ➡️