ΜΕΡΟΣ 3ο: Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΟΥ — ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΗ. ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ!

Δεν πέρασαν ούτε είκοσι λεπτά από τη στιγμή που η Νόρα μου είπε ότι ο Γκραντ επέστρεφε στο Σικάγο.

Το κινητό μου άρχισε να δονείται ξανά και ξανά.

Γκραντ.

Γκραντ.

Και μετά ένα μήνυμα:

«Κλερ, πρέπει να μιλήσουμε πριν κάνεις κάτι που δεν θα μπορείς να διορθώσεις».

Το διάβασα δύο φορές και άφησα το κινητό πάνω στο γραφείο.

«Τι θέλεις να κάνουμε;» με ρώτησε η Νόρα.

Την κοίταξα.

«Να προστατεύσουμε την εταιρεία. Κανείς δεν διαγράφει τίποτα, κανείς δεν εγκρίνει νέες πληρωμές χωρίς έλεγχο και όλα τα σχετικά αρχεία πρέπει να διατηρηθούν».

Η Νόρα έγνεψε.

«Θα ενημερώσω και το νομικό τμήμα».

«Και θέλω ανεξάρτητο οικονομικό έλεγχο. Όχι μόνο για τις πληρωμές προς την εταιρεία της Τέσα. Θέλω να εξεταστούν όλες οι συναλλαγές που εγκρίθηκαν από τον Γκραντ τους τελευταίους δώδεκα μήνες».

Η Νόρα δίστασε.

«Κλερ… υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να δεις».

Άνοιξε έναν φάκελο στον υπολογιστή της και μου έδειξε ένα έγγραφο.

Ήταν μια πρόταση αναδιάρθρωσης της Bellwether Hospitality.

Στην πρώτη σελίδα υπήρχε το όνομα του Γκραντ.

Στη δεύτερη, μια λίστα με αλλαγές στη διοικητική δομή.

Και στην τελευταία σελίδα υπήρχε μια πρόταση που με έκανε να παγώσω:

«Μεταβίβαση εκτεταμένων αρμοδιοτήτων διαχείρισης στον Γκραντ Μίλερ, με δυνατότητα λήψης αποφάσεων χωρίς προηγούμενη έγκριση της ιδρύτριας».

«Πότε συντάχθηκε αυτό;» ρώτησα.

«Πριν από τρεις εβδομάδες».

«Και ποιος το ζήτησε;»

Η Νόρα χαμήλωσε τη φωνή της.

«Ο Γκραντ. Το παρουσίασε ως σχέδιο που θα βοηθούσε την εταιρεία να αναπτυχθεί γρηγορότερα».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Δεν προσπαθούσε απλώς να χρησιμοποιήσει τα χρήματα της εταιρείας.

Προσπαθούσε να αποκτήσει τον έλεγχο μιας επιχείρησης που δεν είχε δημιουργήσει ποτέ.

«Έχει εγκριθεί;» ρώτησα.

«Όχι. Το σταμάτησα όταν είδα ότι έλειπαν ορισμένες απαραίτητες υπογραφές».

Για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα, χαμογέλασα ελάχιστα.

«Έκανες πολύ καλά».

Τότε ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα.

Η γραμματέας μου εμφανίστηκε.

«Κυρία Μίλερ, ο κύριος Μίλερ είναι εδώ. Μαζί του είναι η κυρία Ελέιν και μια νεαρή γυναίκα».

Δεν χρειάστηκε να ρωτήσω ποια ήταν.

Η Τέσα.

«Άφησέ τους να περάσουν», είπα.

Η Νόρα με κοίταξε ανήσυχη.

«Είσαι σίγουρη;»

«Απολύτως».

---

Ο Γκραντ μπήκε πρώτος.

Φορούσε το ίδιο ακριβό παλτό που είχε στη φωτογραφία από τη βίλα. Πίσω του ακολουθούσε η μητέρα του, με το πρόσωπο σφιγμένο από θυμό.

Η Τέσα μπήκε τελευταία.

Κρατούσε την τσάντα της μπροστά στο σώμα της και απέφευγε να με κοιτάξει.

«Κλερ», άρχισε ο Γκραντ, «αυτό έχει ξεφύγει από κάθε λογική».

«Καλημέρα και σε εσένα».

«Ακύρωσες τη βίλα, μπλόκαρες τις κάρτες και τώρα απειλείς να σταματήσεις τις πληρωμές της εταιρείας».

«Δεν απείλησα κανέναν. Ζήτησα να ελεγχθούν ύποπτες συναλλαγές».

Η Ελέιν έκανε ένα βήμα μπροστά.

«Δεν μπορείς να φέρεσαι έτσι στον άντρα σου! Ο Γκραντ έχει δουλέψει σκληρά για αυτή την εταιρεία».

Την κοίταξα ήρεμα.

«Ο Γκραντ εργάζεται στην εταιρεία μου. Δεν την ίδρυσε, δεν την αγόρασε και δεν έχει το δικαίωμα να τη θεωρεί προσωπική του περιουσία».

Το πρόσωπό της κοκκίνισε.

«Χωρίς τον γιο μου, η Bellwether δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα!»

«Ίσως. Αλλά χωρίς εμένα, δεν θα υπήρχε καν η Bellwether».

Ο Γκραντ χτύπησε την παλάμη του στο γραφείο.

«Φτάνει! Δεν ήρθαμε εδώ για να ακούσουμε πόσο σημαντική είσαι».

«Τότε γιατί ήρθατε;»

Για μια στιγμή δεν απάντησε.

Ύστερα έβγαλε έναν φάκελο από την τσάντα του.

«Θέλω να υπογράψεις αυτό».

Δεν άγγιξα τον φάκελο.

«Τι είναι;»

«Μια προσωρινή εξουσιοδότηση. Θα μου επιτρέψει να χειριστώ ορισμένα επείγοντα ζητήματα μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα».

«Ποια επείγοντα ζητήματα;»

«Τις πληρωμές, τις συνεργασίες, τις συμβάσεις. Όλα όσα χρειάζονται για να συνεχίσει να λειτουργεί η εταιρεία».

Η Νόρα, που στεκόταν κοντά στην πόρτα, κοίταξε τον φάκελο.

«Αυτό είναι το ίδιο έγγραφο που είχαμε αρνηθεί να προωθήσουμε την περασμένη εβδομάδα;» ρώτησε.

Ο Γκραντ γύρισε απότομα προς το μέρος της.

«Δεν σου μίλησα».

«Και δεν χρειάζεται», απάντησα εγώ. «Εδώ μέσα μιλάμε με στοιχεία».

Άνοιξα τον φάκελο.

Η εξουσιοδότηση δεν ήταν καθόλου προσωρινή.

Του έδινε πρόσβαση σε τραπεζικούς λογαριασμούς, δικαίωμα έγκρισης μεγάλων συναλλαγών και τη δυνατότητα να υπογράφει συμβάσεις εκ μέρους της εταιρείας.

Στο τέλος υπήρχε μια παράγραφος που μου τράβηξε την προσοχή.

Αν υπέγραφα, ο Γκραντ θα μπορούσε να προχωρήσει σε συγκεκριμένες οικονομικές κινήσεις χωρίς να ζητήσει ξανά τη συγκατάθεσή μου.

Σήκωσα τα μάτια μου.

«Πραγματικά πιστεύεις ότι θα υπογράψω κάτι τέτοιο;»

«Είναι για το καλό της εταιρείας», απάντησε.

«Τότε γιατί το έφερες κρυφά;»

Η Τέσα αναστέναξε.

«Γκραντ, σου είπα ότι δεν έπρεπε να έρθουμε εδώ».

Γύρισα προς το μέρος της.

«Εσύ γιατί βρίσκεσαι σε αυτή τη συνάντηση;»

Δεν απάντησε.

«Μήπως επειδή η εταιρεία σου έχει λάβει περισσότερα από 180.000 δολάρια από τη Bellwether;»

Το πρόσωπό της άσπρισε.

Η Ελέιν γύρισε προς τον γιο της.

«Τι εννοεί;»

Ο Γκραντ προσπάθησε να παρέμβει.

«Κλερ, μην κάνεις σκηνή μπροστά σε όλους».

«Δεν κάνω σκηνή. Κάνω ερωτήσεις για τα χρήματα της εταιρείας μου».

Η Τέσα έσφιξε την τσάντα της.

«Οι πληρωμές ήταν νόμιμες. Είχαμε συμφωνία».

«Τότε δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα να παρουσιάσεις τα παραδοτέα των υπηρεσιών που τιμολογήθηκαν».

Έμεινε σιωπηλή.

Και αυτή η σιωπή ήταν πιο αποκαλυπτική από οποιαδήποτε απάντηση.

---

Ο Γκραντ πλησίασε το γραφείο μου.

«Κλερ, άκουσέ με. Μπορούμε να το λύσουμε ιδιωτικά. Είμαστε παντρεμένοι. Δεν χρειάζεται να μπλέξουμε δικηγόρους και ελεγκτές».

«Έπρεπε να το είχες σκεφτεί πριν χρησιμοποιήσεις την εταιρεία για να χρηματοδοτήσεις την προσωπική σου ζωή».

«Δεν ξέρεις τι συνέβη!»

«Τότε εξήγησέ μου τα 180.000 δολάρια. Εξήγησέ μου την απόπειρα μεταφοράς των 750.000. Και εξήγησέ μου γιατί ήθελες να υπογράψω μια εξουσιοδότηση που θα σου έδινε τον έλεγχο των λογαριασμών».

Ο Γκραντ έμεινε ακίνητος.

Η Ελέιν τον κοίταξε με δυσπιστία.

«Μου είπες ότι η Κλερ είχε συμφωνήσει να σου παραχωρήσει μεγαλύτερο έλεγχο».

«Μη μιλάς τώρα, μητέρα», της είπε απότομα.

«Μου είπες ότι όλα είχαν κανονιστεί!»

Τότε κατάλαβα κάτι.

Η Ελέιν δεν γνώριζε απαραίτητα όλες τις λεπτομέρειες, αλλά ο Γκραντ της είχε παρουσιάσει ένα σχέδιο που θεωρούσε ήδη ολοκληρωμένο.

Και η παρουσία της Τέσα δεν ήταν τυχαία.

«Θέλω να σας ρωτήσω κάτι», είπα κοιτάζοντάς τους όλους. «Ποιος από εσάς γνώριζε ότι η εταιρεία της Τέσα πληρωνόταν από τη Bellwether;»

Κανείς δεν μίλησε.

«Και ποιος από εσάς γνώριζε ότι ο Γκραντ προσπαθούσε να μεταφέρει 750.000 δολάρια;»

Η Τέσα κοίταξε τον Γκραντ.

Ο Γκραντ κοίταξε τη μητέρα του.

Και η Ελέιν έκανε ένα βήμα πίσω.

Τότε το κινητό της Νόρας χτύπησε.

Διάβασε το μήνυμα και το πρόσωπό της άλλαξε.

«Κλερ… μόλις έλαβα ενημέρωση από το νομικό τμήμα».

«Τι συνέβη;»

Μου έδωσε το κινητό της.

Στην οθόνη υπήρχε μια ειδοποίηση για ένα νέο αίτημα πρόσβασης σε εταιρικά έγγραφα.

Το αίτημα είχε υποβληθεί εκείνο το πρωί, πριν ακόμη ακυρώσω τη βίλα.

Και δεν είχε σταλεί από τον Γκραντ.

Είχε σταλεί από έναν εξωτερικό δικηγόρο, ο οποίος ισχυριζόταν ότι εκπροσωπούσε την Bellwether Hospitality σε μια επικείμενη αλλαγή ιδιοκτησίας.

Κάτω από το αίτημα υπήρχε ένα συνημμένο.

Ένα έγγραφο με την υπογραφή μου.

Το κοίταξα προσεκτικά.

Η υπογραφή έμοιαζε με τη δική μου.

Αλλά δεν το είχα υπογράψει ποτέ.

Σήκωσα αργά το βλέμμα προς τον Γκραντ.

«Τι ακριβώς έχεις κάνει;»

Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησε να απαντήσει αμέσως.

Αντίθετα, χαμογέλασε αχνά.

«Κλερ, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να μάθεις πως δεν είσαι η μόνη που έχει δικαιώματα πάνω σε αυτή την εταιρεία».

Η καρδιά μου πάγωσε.

Και τότε η Νόρα άνοιξε το συνημμένο στην τελευταία σελίδα.

Υπήρχε ένα δεύτερο όνομα δίπλα στη δική μου υπογραφή.

Ένα όνομα που δεν περίμενα να δω ποτέ σε κανένα έγγραφο της Bellwether.

ΕΛΕΙΝ ΜΙΛΕΡ.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4ο…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️