ΜΕΡΟΣ 2 – «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ;» — ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ, ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΠΩΣ Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΡΥΨΕΙ ΜΟΝΟ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΟΛΟΥΣ

ΜΕΡΟΣ 2 – «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ;» — ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ, ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΠΩΣ Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΡΥΨΕΙ ΜΟΝΟ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΟΛΟΥΣ

Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα γονατισμένος μπροστά στη Βέρα.

Η βροχή συνέχιζε να πέφτει.

Τα αυτοκίνητα περνούσαν.

Κάπου μακριά ακουγόταν μια σειρήνα.

Αλλά εγώ άκουγα μόνο μία φράση.

«Η μαμά μας είναι ακόμα ζωντανή.»

Πέντε χρόνια.

Πέντε ολόκληρα χρόνια είχα ζήσει πιστεύοντας ότι η Λένα ήταν νεκρή.

Είχα κοιμηθεί μόνος στο κρεβάτι μας.

Είχα μεγαλώσει τη Βάλερι χωρίς εκείνη.

Είχα μάθει να φτιάχνω κοτσίδες βλέποντας βίντεο στο διαδίκτυο, να διαβάζω παραμύθια με διαφορετικές φωνές και να κρύβω τα δάκρυά μου κάθε φορά που η κόρη μου ρωτούσε γιατί οι άλλες μαμάδες πήγαιναν στις σχολικές γιορτές.

Και τώρα ένα πεντάχρονο κοριτσάκι μου έλεγε ότι η γυναίκα μου ίσως ανέπνεε κάπου στον ίδιο κόσμο.

«Βέρα», ψιθύρισα, «ποιος σας είπε ότι η μαμά σας είναι κλειδωμένη;»

«Η θεία Μάρνι.»

«Την έχετε δει;»

Η μικρή δίστασε.

«Μια φορά.»

Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.

«Πότε;»

«Πριν από πολλά βράδια. Η θεία μάς πήγε σε ένα μεγάλο σπίτι με ψηλά κάγκελα. Μας είπε να μην κάνουμε θόρυβο.»

«Και τι έγινε;»

Η Βέρα κοίταξε την αδελφή της.

«Μια κυρία στεκόταν πίσω από ένα παράθυρο. Έκλαιγε όταν μας είδε.»

Η Βάιολετ έσφιξε το χέρι μου.

«Μας έστειλε ένα φιλί.»

Ένιωσα τα μάτια μου να καίνε.

«Πώς ήταν αυτή η κυρία;»

«Είχε μακριά μαλλιά. Και τραγουδούσε ένα τραγούδι.»

Η Βάιολετ άρχισε να σιγοτραγουδά.

Ήταν ένα νανούρισμα.

Το ίδιο νανούρισμα που η Λένα τραγουδούσε στην κοιλιά της όταν περιμέναμε τα μωρά.

Έπιασα το πεζοδρόμιο για να μην πέσω.

Δεν μπορούσε να είναι σύμπτωση.

Λίγα λεπτά αργότερα έφτασαν αστυνομικοί και διασώστες. Τα κορίτσια εξετάστηκαν για υποθερμία και αφυδάτωση. Η Βάιολετ είχε πυρετό, ενώ η Βέρα ήταν εξαντλημένη.

Η Βάλερι αρνιόταν να απομακρυνθεί από κοντά τους.

«Μπαμπά, δεν θα τις αφήσουμε πάλι μόνες, έτσι;»

Της χάιδεψα τα μαλλιά.

«Όχι, αγάπη μου. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να είναι ασφαλείς.»

Στο νοσοκομείο, μια κοινωνική λειτουργός με το όνομα Σάρα Μίλερ άκουσε προσεκτικά όσα της είπα.

«Κύριε Κάλντερ, καταλαβαίνω ότι πιστεύετε πως τα κορίτσια είναι κόρες σας. Όμως θα χρειαστούμε αποδείξεις.»

«Θα κάνω εξέταση DNA.»

«Και μέχρι τότε θα διασφαλίσουμε την προστασία τους.»

«Μπορούν να μείνουν μαζί μου;»

Η Σάρα με κοίταξε σοβαρά.

«Θα εξετάσουμε τις νόμιμες δυνατότητες. Δεν θέλω να σας δώσω υποσχέσεις πριν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση.»

Ήταν η πρώτη φορά εκείνο το βράδυ που κάποιος μου μιλούσε χωρίς να προσπαθεί να με καθησυχάσει με ψέματα.

Την ευχαρίστησα.

Ύστερα τηλεφώνησα στον δικηγόρο μου, τον Ντάνιελ Ριβς.

«Ντάνιελ, χρειάζομαι βοήθεια.»

«Τι συνέβη;»

«Νομίζω ότι βρήκα τις δύο κόρες μου.»

Στην άλλη άκρη της γραμμής επικράτησε σιωπή.

«Μπρετ… οι κόρες σου πέθαναν.»

«Αυτό μου είπαν.»

«Τι εννοείς;»

«Εννοώ ότι κάποιος μπορεί να μου είπε ψέματα για πέντε χρόνια.»

Μία ώρα αργότερα, καθόμουν στο γραφείο ασφαλείας του ξενοδοχείου.

Στην οθόνη εμφανίστηκε η Μάρνι.

Ήταν πιο αδύνατη απ' όσο τη θυμόμουν.

Τα μαλλιά της ήταν κοντά.

Κρατούσε δύο μικρά κορίτσια από το χέρι.

Σταμάτησε κάτω από το στέγαστρο του τυπογραφείου.

Γονάτισε μπροστά τους.

Τους μίλησε για αρκετή ώρα.

Ύστερα τα αγκάλιασε.

Η Βέρα προσπαθούσε να την κρατήσει.

Η Μάρνι έκλαιγε.

Τελικά απομακρύνθηκε προς το ξενοδοχείο.

Πέρασαν επτά λεπτά.

Ένα μαύρο αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα της.

Δύο άντρες βγήκαν.

Ο ένας την άρπαξε από το μπράτσο.

Η Μάρνι προσπάθησε να ξεφύγει.

Ο δεύτερος άνοιξε την πίσω πόρτα.

Και την έσπρωξαν μέσα.

«Σταμάτα το βίντεο», είπα.

Ο υπεύθυνος ασφαλείας πάγωσε την εικόνα.

Κοίταξα την πινακίδα.

Την αναγνώρισα.

Είχα δει εκείνο το αυτοκίνητο παρκαρισμένο έξω από το σπίτι της Γιούνις πολλές φορές.

«Κάλεσε την αστυνομία», είπα. «Τώρα.»

Ο Ντάνιελ έφτασε λίγο αργότερα.

Παρακολούθησε το βίντεο χωρίς να μιλήσει.

Ύστερα γύρισε προς εμένα.

«Μπρετ, πρέπει να είσαι προσεκτικός. Αυτό δεν είναι πια μόνο οικογενειακή υπόθεση.»

«Τι εννοείς;»

«Αν η Μάρνι απήχθη, αν τα παιδιά είχαν δηλωθεί νεκρά και αν η Λένα είναι ζωντανή, τότε κάποιος έχει οργανώσει μια απάτη τεράστιων διαστάσεων.»

«Θέλω να βρω τη γυναίκα μου.»

«Θα προσπαθήσουμε. Αλλά πρέπει να ακολουθήσουμε τα στοιχεία.»

Το επόμενο πρωί επισκέφθηκα το μαιευτήριο όπου είχε γεννήσει η Λένα.

Το νοσοκομείο είχε αλλάξει ιδιοκτησία.

Ο διευθυντής αρχείων, ένας ηλικιωμένος άντρας με γκρίζα μαλλιά, εξέτασε το αίτημά μου.

«Κύριε Κάλντερ, τα αρχεία της συγκεκριμένης περιόδου έχουν μεταφερθεί σε εξωτερική αποθήκη.»

«Θέλω αντίγραφα.»

«Θα χρειαστεί επίσημη διαδικασία.»

Ο Ντάνιελ τού παρέδωσε τα σχετικά έγγραφα.

Ο άντρας πληκτρολόγησε κάτι στον υπολογιστή.

Και ξαφνικά συνοφρυώθηκε.

«Παράξενο.»

«Τι;»

«Ο φάκελος της συζύγου σας έχει περιορισμένη πρόσβαση.»

«Γιατί;»

«Δεν γνωρίζω.»

«Ποιος επέβαλε τον περιορισμό;»

Ο άντρας διάβασε την οθόνη.

«Ο γιατρός Χάρολντ Τίλμαν.»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Ο ίδιος γιατρός που είχε ανακοινώσει τον θάνατο των δύο μωρών.

«Πού βρίσκεται τώρα;»

Ο υπάλληλος δίστασε.

«Συνταξιοδοτήθηκε πριν από τρία χρόνια.»

«Έχετε διεύθυνση;»

«Δεν μπορώ να σας δώσω προσωπικά στοιχεία.»

Βγήκα από το νοσοκομείο με περισσότερες ερωτήσεις απ' όσες είχα όταν μπήκα.

Το απόγευμα ο Ντάνιελ με κάλεσε.

«Μπρετ, βρήκα κάτι.»

«Πες μου.»

«Έλεγξα τα δημόσια έγγραφα που σχετίζονται με την αποτέφρωση της Λένα.»

«Και;»

«Η εταιρεία που αναφέρεται στο πιστοποιητικό είχε κλείσει έξι μήνες πριν από την ημερομηνία του υποτιθέμενου θανάτου της.»

Έμεινα ακίνητος.

«Αυτό είναι αδύνατο.»

«Κι όμως, έτσι φαίνεται στα μητρώα.»

«Ποιος υπέγραψε τα έγγραφα;»

«Η Γιούνις.»

Το ίδιο βράδυ, ενώ η Βάλερι κοιμόταν στο δωμάτιό της, άνοιξα ένα παλιό κουτί με πράγματα της Λένα.

Βρήκα φωτογραφίες.

Επιστολές.

Ένα μικρό φόρεμα που είχε αγοράσει για τις κόρες μας.

Και τη χαρτοπετσέτα από το Βερμόντ.

Τα τρία ονόματα ήταν ακόμα εκεί.

Βάλερι.

Βέρα.

Βάιολετ.

Στην πίσω πλευρά υπήρχε κάτι που δεν είχα προσέξει ποτέ.

Ένας αριθμός τηλεφώνου.

Και δίπλα του δύο λέξεις.

«Αν συμβεί κάτι.»

Πήρα τον αριθμό.

Απάντησε μια ηλικιωμένη γυναίκα.

«Παρακαλώ;»

«Με λένε Μπρετ Κάλντερ. Βρήκα τον αριθμό σας στα πράγματα της συζύγου μου, της Λένα.»

Η γυναίκα δεν μίλησε.

«Με ακούτε;»

Άκουσα μια απότομη ανάσα.

«Θεέ μου…»

«Ποια είστε;»

Η φωνή της έτρεμε.

«Είμαι η νοσοκόμα που ήταν μαζί της τη νύχτα που γέννησε.»

Σηκώθηκα όρθιος.

«Τότε μπορείτε να μου πείτε τι συνέβη.»

Η γυναίκα άρχισε να κλαίει.

«Κύριε Κάλντερ… σας παρακαλώ, μη με καλέσετε ξανά από αυτό το τηλέφωνο.»

«Γιατί;»

«Επειδή την τελευταία φορά που προσπάθησα να πω την αλήθεια, κάποιος απείλησε την οικογένειά μου.»

«Ποια αλήθεια;»

Η απάντησή της έκανε το αίμα μου να παγώσει.

«Η γυναίκα σας δεν πέθανε εκείνη τη νύχτα. Και τα τρία μωρά γεννήθηκαν ζωντανά.»

Πριν προλάβω να μιλήσω, πρόσθεσε:

«Αλλά αν θέλετε πραγματικά να μάθετε τι της συνέβη, πρέπει πρώτα να ανακαλύψετε γιατί η μητέρα της έλαβε τρία εκατομμύρια δολάρια την επόμενη ημέρα.»

Η γραμμή έκλεισε.

Κοίταξα το τηλέφωνο.

Τρία εκατομμύρια δολάρια.

Τρεις κόρες.

Πέντε χρόνια ψεμάτων.

Και μια ερώτηση που δεν μπορούσα πλέον να αγνοήσω.

Ποιος είχε πληρώσει τη Γιούνις για να εξαφανίσει την οικογένειά μου;

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ   3   ➡️