ΜΕΡΟΣ 3 – «ΤΡΙΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΑΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ!» — ΟΤΑΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ, ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΙΧΕ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

Δεν κοιμήθηκα εκείνη τη νύχτα.

Καθόμουν στο γραφείο μου, κοιτάζοντας την παλιά φωτογραφία της Λένα.

Στη φωτογραφία ήμασταν αγκαλιασμένοι μπροστά σε μια μικρή λίμνη.

Εκείνη γελούσε.

Εγώ κρατούσα το χέρι της.

Δεν είχαμε ακόμα παιδιά.

Δεν είχαμε ακόμα προβλήματα.

Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.

«Τρία εκατομμύρια δολάρια», ψιθύρισα.

Ποιος θα πλήρωνε ένα τέτοιο ποσό για να χωρίσει μια μητέρα από τον άντρα και τα παιδιά της;

Το πρωί τηλεφώνησα στον Ντάνιελ.

«Θέλω να βρεις από πού προήλθαν τα χρήματα.»

«Μπρετ, οι τραπεζικές πληροφορίες δεν είναι δημόσιες.»

«Τότε βρες νόμιμο τρόπο να ζητήσουμε έλεγχο.»

«Θα χρειαστούμε σοβαρές ενδείξεις.»

«Έχουμε δύο παιδιά που δηλώθηκαν νεκρά ενώ είναι ζωντανά.»

Ο Ντάνιελ σώπασε.

«Έχεις δίκιο. Θα κινηθώ αμέσως.»

Την ίδια ημέρα έλαβα τηλεφώνημα από τη Σάρα Μίλερ.

Οι εξετάσεις είχαν δείξει ότι η Βέρα και η Βάιολετ ήταν πλέον εκτός κινδύνου.

Είχαν φάει κανονικά.

Είχαν κοιμηθεί.

Και η Βάιολετ είχε ρωτήσει τρεις φορές πότε θα ξαναδεί τη Βάλερι.

«Μπορώ να τις επισκεφθώ;» ρώτησα.

«Ναι, με τις κατάλληλες ρυθμίσεις.»

«Θέλω να ξέρουν ότι δεν θα εξαφανιστώ.»

Η Σάρα χαμήλωσε τη φωνή.

«Τότε να είστε συνεπής, κύριε Κάλντερ. Αυτά τα παιδιά έχουν ακούσει πολλές υποσχέσεις.»

Η φράση της με ακολούθησε όλη την ημέρα.

Όταν έφτασα στο κέντρο προσωρινής φιλοξενίας, η Βέρα καθόταν κοντά σε ένα παράθυρο.

Μόλις με είδε, σηκώθηκε.

Αλλά δεν έτρεξε προς το μέρος μου.

Έμεινε ακίνητη.

Σαν να φοβόταν ότι, αν χαρεί πολύ, θα απογοητευτεί περισσότερο.

«Γεια σου, Βέρα.»

«Ήρθατε.»

«Σου είπα ότι θα έρθω.»

«Οι μεγάλοι λένε πολλά πράγματα.»

Δεν ήξερα τι να απαντήσω.

Κάθισα δίπλα της.

«Έχεις δίκιο. Γι' αυτό δεν θέλω να με πιστέψεις επειδή το λέω. Θέλω να με δεις να επιστρέφω.»

Η Βάιολετ πλησίασε κρατώντας μια ζωγραφιά.

Τρία κοριτσάκια.

Έναν άντρα.

Και μια γυναίκα πίσω από ένα παράθυρο.

«Αυτή είναι η μαμά», μου είπε.

Κοίταξα τη ζωγραφιά.

«Τη θυμάσαι;»

Η μικρή έγνεψε.

«Η θεία μάς πήγε να τη δούμε.»

«Πού;»

Η Βάιολετ έδειξε το παράθυρο.

«Σε ένα σπίτι όπου δεν μπορούσαμε να μπούμε.»

Η Βέρα πρόσθεσε:

«Υπήρχε ένας φύλακας στην πόρτα. Και μια πινακίδα με ένα μπλε πουλί.»

Έγραψα αμέσως τη λεπτομέρεια.

Μπλε πουλί.

Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε.

Ένα νοσοκομείο.

Μια ιδιωτική κλινική.

Ένα ίδρυμα.

Αλλά ήταν το πρώτο συγκεκριμένο στοιχείο που είχα για το μέρος όπου ίσως κρατούσαν τη Λένα.

Το ίδιο απόγευμα ο Ντάνιελ με κάλεσε στο γραφείο του.

Στο τραπέζι είχε απλώσει έγγραφα από το εταιρικό αρχείο.

«Θυμάσαι την αναδιάρθρωση της Calder Holdings πριν από πέντε χρόνια;»

«Φυσικά. Έγινε λίγες εβδομάδες πριν γεννήσει η Λένα.»

«Ποιος την είχε αναλάβει;»

«Ο οικονομικός μου διευθυντής. Ο Ρίτσαρντ Χέιλ.»

Ο Ντάνιελ με κοίταξε.

«Και ποιος υπέγραψε την τελική εξουσιοδότηση;»

«Εγώ.»

«Όχι αυτή.»

Μου έδειξε ένα έγγραφο.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή.

Το όνομά μου.

Μπρετ Κάλντερ.

Αλλά δεν ήταν ο γραφικός μου χαρακτήρας.

«Αυτό είναι πλαστό.»

«Το υποψιάστηκα.»

«Τι εξουσιοδοτούσε;»

Ο Ντάνιελ πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Τη μεταφορά τριών εκατομμυρίων δολαρίων σε έναν λογαριασμό που ανήκε σε εταιρεία διαχείρισης περιουσίας.»

«Ποια εταιρεία;»

«Την Northbridge Family Services.»

«Δεν την έχω ξανακούσει.»

«Ούτε εγώ. Αλλά ξέρεις ποια ήταν η μοναδική δηλωμένη διαχειρίστριά της;»

Ένιωσα τον λαιμό μου να σφίγγεται.

«Η Γιούνις;»

Ο Ντάνιελ έγνεψε.

Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που έβλεπα.

Κάποιος είχε χρησιμοποιήσει το όνομά μου για να πληρώσει τη γυναίκα που μου είχε ανακοινώσει τον θάνατο της οικογένειάς μου.

«Πού είναι ο Ρίτσαρντ;»

«Στο γραφείο του, υποθέτω.»

Σηκώθηκα απότομα.

«Θα πάω να τον βρω.»

Ο Ντάνιελ στάθηκε μπροστά μου.

«Όχι μόνος σου. Αν εμπλέκεται, πρέπει να κινηθούμε προσεκτικά.»

«Αυτός ο άνθρωπος ήταν δίπλα μου στην κηδεία της Λένα!»

Η φωνή μου έσπασε.

«Με αγκάλιασε όταν κρατούσα τη Βάλερι για πρώτη φορά!»

«Το ξέρω.»

«Και μπορεί να γνώριζε ότι οι άλλες δύο κόρες μου ζούσαν!»

Ο Ντάνιελ με άφησε να καθίσω.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένιωσα ότι ολόκληρη η αυτοκρατορία που είχα χτίσει δεν ήταν παρά ένα τεράστιο κτίριο πάνω σε σαθρά θεμέλια.

Το ίδιο βράδυ δέχθηκα μια απροσδόκητη επίσκεψη.

Η Γιούνις στεκόταν στην πόρτα μου.

Φορούσε το γνωστό της μπεζ παλτό.

Στα χέρια κρατούσε μια τσάντα με παιχνίδια.

«Μπρετ», είπε χαμογελώντας, «ήρθα να δω τη Βάλερι.»

Την κοίταξα χωρίς να κινηθώ.

«Πώς έμαθες ότι είμαι σπίτι;»

«Είσαι πάντα σπίτι τα βράδια.»

«Περίεργο. Δεν μου τηλεφώνησες.»

Το χαμόγελό της αδυνάτισε.

«Συνέβη κάτι;»

Έκανα στην άκρη.

«Πέρασε.»

Μπήκε στο σαλόνι.

Κοίταξε γύρω της.

«Πού είναι η μικρή;»

«Κοιμάται.»

«Τόσο νωρίς;»

«Είχε μια δύσκολη εβδομάδα.»

Η Γιούνις κάθισε.

«Τα παιδιά έχουν πάντα τις δυσκολίες τους.»

Έμεινα όρθιος.

«Ειδικά όταν κάποιος τους στερεί την οικογένειά τους.»

Η γυναίκα πάγωσε.

«Τι εννοείς;»

Έβγαλα από την τσέπη μου μια φωτογραφία της Βέρα και της Βάιολετ.

Την ακούμπησα μπροστά της.

Το πρόσωπό της άλλαξε.

Δεν ήταν έκπληξη.

Ήταν φόβος.

«Πού τις βρήκες;» ψιθύρισε.

Αυτή η ερώτηση ήταν αρκετή.

Δεν είπε «Ποιες είναι;».

Δεν είπε «Τι παράξενα κορίτσια».

Είπε «Πού τις βρήκες;».

«Άρα τις γνωρίζεις.»

Η Γιούνις σηκώθηκε.

«Μπρετ, άκουσέ με.»

«Πού είναι η Λένα;»

«Δεν ξέρεις τι λες.»

«ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΡΗ ΣΟΥ;»

Η φωνή μου αντήχησε στο δωμάτιο.

Η Γιούνις άρχισε να τρέμει.

«Δεν ήταν δική μου απόφαση.»

Πάγωσα.

«Ποια απόφαση;»

«Ήθελα να σας προστατεύσω.»

Γέλασα πικρά.

«Μας προστάτεψες λέγοντάς μου ότι η γυναίκα και οι δύο κόρες μου ήταν νεκρές;»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Δεν καταλαβαίνεις τι άνθρωποι ήταν μπλεγμένοι.»

«Ποιοι;»

Εκείνη κοίταξε προς το παράθυρο.

«Αν σου πω, θα μας σκοτώσουν.»

Πριν προλάβω να τη ρωτήσω ξανά, ακούστηκε ένας θόρυβος από την είσοδο.

Ο συναγερμός ασφαλείας ενεργοποιήθηκε.

Το κινητό μου άναψε.

Ειδοποίηση από την εξωτερική κάμερα.

Ένα μαύρο αυτοκίνητο είχε σταματήσει μπροστά στο σπίτι.

Η Γιούνις κοίταξε την οθόνη.

Το πρόσωπό της άσπρισε.

«Θεέ μου…»

«Τι συμβαίνει;»

Με άρπαξε από το μπράτσο.

«Πάρε τη Βάλερι και φύγε από την πίσω πόρτα.»

«Γιατί;»

Η Γιούνις άρχισε να κλαίει.

«Επειδή ο άντρας που πλήρωσε για να εξαφανιστεί η Λένα μόλις έφτασε. Και αυτή τη φορά δεν ήρθε για να διαπραγματευτεί.»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ   4   ➡️