ΜΕΡΟΣ 2 – «ΥΠΗΡΧΕ ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΑΝΤΡΑΣ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ…»
Ο συνταγματάρχης Μέντεζ πλησίασε αργά το τραπέζι.
«Τι σου είπε η κόρη σου, Ραμίρο;» ρώτησε.
Ο κρατούμενος δυσκολευόταν να μιλήσει. Κοίταξε τη μικρή και μετά τον διευθυντή.
«Μου είπε ότι εκείνο το βράδυ υπήρχε κι άλλος άντρας στο σπίτι. Ένας άντρας με μια μεγάλη ουλή κοντά στο μάτι».
Ένας από τους φύλακες γέλασε ειρωνικά.
«Η υπόθεση έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Τα στοιχεία ήταν ξεκάθαρα».
Η Σαλoμέ γύρισε προς το μέρος του.
«Δεν είναι αλήθεια. Υπήρχε κι άλλος άντρας».
Η φωνή της ήταν ήρεμη, αλλά τα χέρια της έτρεμαν.
Ο Μέντεζ γονάτισε για να βρίσκεται στο ύψος της.
«Θέλω να μου πεις ακριβώς τι θυμάσαι. Δεν χρειάζεται να βιαστείς».
Η μικρή κοίταξε για λίγο την κοινωνική λειτουργό και μετά τον πατέρα της.
«Εκείνο το βράδυ η μαμά ήταν θυμωμένη. Μιλούσε δυνατά στο τηλέφωνο. Μετά χτύπησε η πόρτα».
«Και ποιος μπήκε;» ρώτησε ο Μέντεζ.
«Ένας άντρας. Δεν ήταν ο μπαμπάς. Η μαμά τον ήξερε, γιατί του άνοιξε αμέσως».
Ο Ραμίρο έσφιξε τα χέρια του.
«Συνέχισε, κοριτσάκι μου».
«Είχε μια ουλή εδώ», είπε η Σαλoμέ, αγγίζοντας το σημείο κάτω από το μάτι της. «Και μύριζε καπνό. Φώναζε στη μαμά ότι του χρωστούσε χρήματα».
Ο Μέντεζ αντάλλαξε μια ματιά με τον νεαρό φύλακα.
«Τι έγινε μετά;»
«Η μαμά του είπε ότι δεν είχε άλλα χρήματα. Εκείνος θύμωσε. Την έσπρωξε και εκείνη έπεσε. Μετά ακούστηκε ένας πολύ δυνατός θόρυβος».
Η μικρή σταμάτησε.
Ο πατέρας της έκλεισε τα μάτια.
«Κρυβόμουν πίσω από τον καναπέ», συνέχισε. «Φοβόμουν να βγω. Ο άντρας έφυγε. Μετά ήρθε ο μπαμπάς».
«Είσαι σίγουρη;» ρώτησε ο Μέντεζ.
«Ναι. Ο μπαμπάς φώναζε τη μαμά και προσπαθούσε να τη βοηθήσει. Ύστερα άκουσα σειρήνες. Όταν μπήκαν οι αστυνομικοί, ο μπαμπάς κρατούσε το όπλο».
Ο Ραμίρο άρχισε να κλαίει.
«Αυτό ακριβώς συνέβη. Έφτασα μετά. Προσπάθησα να τη βοηθήσω. Και όταν μπήκαν οι αστυνομικοί, δεν με άκουσε κανείς».
Ο μεγαλύτερος φύλακας πλησίασε.
«Συνταγματάρχη, δεν μπορούμε να βασιστούμε σε μια παιδική ανάμνηση. Η απόφαση έχει ήδη εκδοθεί».
Ο Μέντεζ δεν απάντησε αμέσως.
«Σαλoμέ», ρώτησε, «γιατί δεν το είπες ποτέ στην αστυνομία;»
Το κορίτσι χαμήλωσε το κεφάλι.
«Το είπα».
«Σε ποιον;»
«Στον αστυνομικό που ήρθε να με δει μετά. Μου είπε ότι ήμουν μπερδεμένη. Ότι είχα δει πράγματα επειδή ήμουν μικρή».
«Και μετά;»
Η μικρή άρχισε να παίζει νευρικά με τα δάχτυλά της.
«Μου είπε να μη μιλήσω ξανά. Είπε ότι αν συνέχιζα, ο μπαμπάς μου θα πέθαινε πιο γρήγορα».
Ο Ραμίρο σηκώθηκε ξανά.
«Ποιος αστυνομικός; Πώς τον έλεγαν;»
Η Σαλoμέ κοίταξε τον συνταγματάρχη.
«Δεν θυμάμαι το όνομά του. Θυμάμαι όμως το ρολόι του. Ήταν χρυσό. Και το ακουμπούσε συνέχεια όταν μιλούσε».
Ο Ραμίρο ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.
«Ορτέγκα…»
Ο Μέντεζ γύρισε απότομα.
«Τι είπες;»
«Ο επιθεωρητής Ορτέγκα. Ήταν ο αστυνομικός που ανέλαβε την υπόθεσή μου. Φορούσε ένα χρυσό ρολόι και κάθε φορά που με ανέκρινε, το κοιτούσε».
Το όνομα έπεσε στο δωμάτιο σαν βαρύ αντικείμενο.
Ο Ορτέγκα ήταν ένας από τους πιο έμπειρους αστυνομικούς της περιοχής. Είχε καταθέσει στο δικαστήριο και είχε παρουσιάσει την υπόθεση ως απολύτως ξεκάθαρη.
Ο Μέντεζ σηκώθηκε.
«Θέλω τον αρχικό φάκελο της υπόθεσης. Όχι την περίληψη. Θέλω όλα τα έγγραφα, όλες τις φωτογραφίες και όλες τις καταθέσεις».
«Συνταγματάρχη…» άρχισε ο μεγαλύτερος φύλακας.
«Τώρα!»
Για πρώτη φορά εκείνο το πρωί, ο τόνος του Μέντεζ δεν άφηνε κανένα περιθώριο αντίρρησης.
Ο Ραμίρο κοίταξε την κόρη του.
«Γιατί περίμενες τόσο πολύ, αγάπη μου;»
Η Σαλoμέ έβαλε το πρόσωπό της στο χέρι του.
«Γιατί φοβόμουν ότι θα σε χάσω. Αλλά σήμερα μου είπαν ότι θα πεθάνεις. Δεν ήθελα να πεθάνεις χωρίς να ξέρεις ότι θυμάμαι».
Ο Ραμίρο την αγκάλιασε όσο μπορούσε.
Και ο Μέντεζ κατάλαβε πως η πραγματική δοκιμασία δεν ήταν πλέον να αποφασίσει αν θα καθυστερούσε μια διαδικασία.
Ήταν να ανακαλύψει αν ένας άνθρωπος είχε καταδικαστεί εξαιτίας ενός ψέματος.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment