ΜΕΡΟΣ 2 «ΔΕΝ ΤΗΣ ΕΔΩΣΑ ΜΟΝΟ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ…» — Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΛΙΛΙ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΠΩΣ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΕΚΡΥΒΑΝ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΜΗΝΕΣ

 

ΜΕΡΟΣ 2

«ΔΕΝ ΤΗΣ ΕΔΩΣΑ ΜΟΝΟ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ…» — Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΛΙΛΙ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΠΩΣ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΕΚΡΥΒΑΝ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΜΗΝΕΣ

«Μαμά, η Λίλι δεν πήγαινε μόνο στον όμιλο καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων».

Ο Ίθαν μιλούσε τόσο σιγά, που αναγκάστηκα να σκύψω προς το μέρος του.

«Τι εννοείς;»

«Πήγαινε στην ομάδα σκηνογραφίας του σχολείου».

Κοίταξα τον διευθυντή.

«Και αυτό είναι κακό;»

Ο κύριος Χάρισον ένωσε τα χέρια του πάνω στο γραφείο.

«Όχι από μόνο του. Το πρόβλημα είναι ότι η Λίλι είχε συγκεκριμένους περιορισμούς στο πρόγραμμά της λόγω της θεραπείας της. Ο πατέρας της δεν γνώριζε ότι συμμετείχε στις πρόβες».

Ο Τζέικομπ έσκυψε μπροστά.

«Μου έλεγε ότι καθόταν στη βιβλιοθήκη και ζωγράφιζε. Κάποιες φορές έμενε περισσότερο από όσο είχαμε συμφωνήσει».

Ο Ίθαν έσφιξε τα χέρια του.

«Δεν ήθελε να σας πει ψέματα».

«Κι όμως, μου είπε», απάντησε ο Τζέικομπ.

«Επειδή φοβόταν ότι θα της το απαγορεύατε».

Η φωνή του πατέρα της Λίλι ανέβηκε.

«Και δεν είχα δικαίωμα να γνωρίζω πού βρισκόταν η κόρη μου;»

«Είχατε», ψιθύρισε ο Ίθαν.

Η απάντηση ήταν τόσο άμεση που όλοι σωπάσαμε.

Ο γιος μου συνέχισε:

«Ξέρω ότι κάναμε λάθος. Αλλά όταν η Λίλι βρισκόταν στο εργαστήριο, δεν σκεφτόταν συνέχεια το νοσοκομείο».

Κοίταξε τα παπούτσια του.

«Εκεί δεν ήταν το κορίτσι που είχε καρκίνο. Ήταν η Λίλι που ήξερε να ράβει καλύτερα από όλους».

Ο Τζέικομπ έστρεψε το πρόσωπο προς το παράθυρο.

Είδα τα δάχτυλά του να σφίγγουν το μπράτσο της καρέκλας.

«Ξέρεις πόσες νύχτες έχω μείνει ξύπνιος επειδή φοβάμαι ότι θα πάθει κάτι;» ρώτησε.

Ο Ίθαν κούνησε το κεφάλι.

«Όχι, κύριε».

«Ξέρεις πόσες φορές έχω αναρωτηθεί αν κάνω αρκετά για να την προστατεύσω;»

Ο γιος μου δεν απάντησε.

Τότε μίλησα εγώ.

«Τζέικομπ, καταλαβαίνω γιατί είστε αναστατωμένος. Αλλά θέλω να καταλάβω ακριβώς τι συνέβη».

Ο διευθυντής άνοιξε έναν φάκελο.

«Η ομάδα σκηνογραφίας προετοιμάζει τη σχολική παράσταση. Η Λίλι βοηθά στην κατασκευή κοστουμιών. Ο Ίθαν την ενθάρρυνε να συμμετάσχει και κάποιες φορές κάλυπτε την απουσία της από τον χώρο όπου περιμένατε να βρίσκεται».

Ένιωσα ένα βάρος στο στομάχι.

Γύρισα στον γιο μου.

«Ίθαν, γιατί δεν μου μίλησες;»

«Επειδή ήξερα ότι θα μου έλεγες να το πω στον κύριο Τζέικομπ».

«Και θα είχα δίκιο».

«Το ξέρω τώρα».

Ακολούθησε σιωπή.

Ύστερα ο Τζέικομπ είπε κάτι απροσδόκητο.

«Υπάρχει κι άλλο».

Ο Ίθαν σήκωσε απότομα το κεφάλι.

«Κύριε Τζέικομπ…»

«Όχι, Ίθαν. Αυτό πρέπει να το ακούσει η μητέρα σου».

Ο άντρας άνοιξε μια τσάντα που είχε ακουμπισμένη δίπλα στην καρέκλα του.

Έβγαλε ένα διπλωμένο κομμάτι μπλε υφάσματος.

Το ακούμπησε πάνω στο γραφείο.

Ήταν ένα μικρό γιλέκο.

Είχε τρία διαφορετικά κουμπιά.

Και μια τσέπη ελαφρώς στραβή.

«Το έφτιαξε η Λίλι», είπε.

«Είναι υπέροχο», απάντησα.

Ο Τζέικομπ άγγιξε το ύφασμα με τα δάχτυλά του.

«Το έραψε με τη ραπτομηχανή της μητέρας της».

Σήκωσα το βλέμμα.

Γνώριζα ότι η μητέρα της Λίλι είχε πεθάνει πριν από χρόνια.

Δεν ήξερα όμως τίποτα για τη μηχανή.

«Την είχα δωρίσει στο σχολείο», συνέχισε. «Δεν άντεχα να την έχω στο σπίτι. Κάθε φορά που την έβλεπα, θυμόμουν τη γυναίκα μου να κάθεται δίπλα στο παράθυρο και να ράβει».

Η φωνή του έσπασε.

«Χθες βρήκα αυτό το γιλέκο στην τσάντα της Λίλι. Και όταν τη ρώτησα ποιος της έμαθε να χρησιμοποιεί τη μηχανή, μου είπε ότι ο Ίθαν την είχε βοηθήσει να ζητήσει από την υπεύθυνη της ομάδας να της δείξει».

Ο Ίθαν ψιθύρισε:

«Δεν της έμαθα εγώ να ράβει. Η κυρία Μάρτιν της έδειξε τα βασικά».

«Το ξέρω», είπε ο Τζέικομπ.

Για πρώτη φορά, ο τόνος του μαλάκωσε.

«Αλλά εσύ της έδωσες το θάρρος να δοκιμάσει».

Ο διευθυντής έγειρε προς το μέρος μας.

«Θέλουμε να βρούμε έναν τρόπο ώστε η Λίλι να συνεχίσει με ασφάλεια, με τη γνώση του πατέρα της και την κατάλληλη επίβλεψη».

Πριν προλάβω να ανακουφιστώ, ο Τζέικομπ γύρισε ξανά στον Ίθαν.

«Υπάρχει κάτι ακόμη που δεν μου έχεις εξηγήσει».

Ο γιος μου χλώμιασε.

«Τι πράγμα;»

«Η Λίλι μου είπε ότι δεν διάλεξε τυχαία αυτό το γιλέκο».

Ο Τζέικομπ έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό χαρτί.

«Μου είπε πως το έφτιαξε για μια παράσταση που δεν είναι απλώς μια παράσταση».

Κοίταξα τον Ίθαν.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Εκείνος έκλεισε τα μάτια.

«Μαμά… ήθελα πρώτα να είναι έτοιμο».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ   3   ➡️