ΜΕΡΟΣ 3 ΤΟ ΜΠΛΕ ΓΙΛΕΚΟ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΑ ΚΟΥΜΠΙΑ — ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΑ ΓΙΑΤΙ Η ΛΙΛΙ ΤΟ ΕΡΑΒΕ ΚΡΥΦΑ, ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΤΟΝ ΝΕΚΡΟ ΣΥΖΥΓΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΜΟΥ

 

ΜΕΡΟΣ 3

ΤΟ ΜΠΛΕ ΓΙΛΕΚΟ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΑ ΚΟΥΜΠΙΑ — ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΑ ΓΙΑΤΙ Η ΛΙΛΙ ΤΟ ΕΡΑΒΕ ΚΡΥΦΑ, ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΤΟΝ ΝΕΚΡΟ ΣΥΖΥΓΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΜΟΥ

Ο Ίθαν κοίταξε πρώτα τον Τζέικομπ.

Ύστερα εμένα.

«Η Λίλι ήθελε να φτιάξει κάτι που θα έμενε».

«Τι εννοείς;» ρώτησα.

«Όταν ήταν στο νοσοκομείο, μου είπε ότι φοβόταν πως όλοι θα τη θυμούνται μόνο άρρωστη».

Η φωνή του έτρεμε.

«Μου είπε ότι δεν ήθελε να είναι η Λίλι με το μαντίλι στο κεφάλι. Ήθελε να είναι η Λίλι που έφτιαξε τα κοστούμια μιας ολόκληρης παράστασης».

Ο Τζέικομπ χαμήλωσε το βλέμμα.

«Δεν μου το είπε ποτέ αυτό».

«Δεν ήθελε να σας στενοχωρήσει», απάντησε ο Ίθαν.

Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.

Ένα δεκατετράχρονο κορίτσι, που θα έπρεπε να σκέφτεται σχολικές εκδρομές, γενέθλια και διαγωνίσματα, προσπαθούσε να αφήσει πίσω της κάτι όμορφο επειδή φοβόταν για το μέλλον της.

Και ο γιος μου είχε αποφασίσει να τη βοηθήσει.

«Τι ρόλο έχει το γιλέκο;» ρώτησα.

Ο Ίθαν πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Είναι για τον πρωταγωνιστή. Αλλά η Λίλι επέμενε να το φτιάξει μόνη της. Είπε ότι η μαμά της έραβε πάντα μια μικρή στραβή τσέπη στα ρούχα που της έφτιαχνε».

Ο Τζέικομπ σήκωσε απότομα το κεφάλι.

«Τι είπες;»

Ο Ίθαν τον κοίταξε φοβισμένος.

«Ότι… η μαμά της έφτιαχνε στραβές τσέπες».

Ο άντρας ακούμπησε το χέρι στο στόμα του.

«Η γυναίκα μου δεν μπορούσε ποτέ να τις ράψει ίσια», ψιθύρισε.

Ένα παράξενο χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό του.

«Της έλεγα ότι το έκανε επίτηδες. Εκείνη απαντούσε πως οι τέλειες τσέπες είναι βαρετές».

Στο γραφείο απλώθηκε μια σιωπή γεμάτη αναμνήσεις.

Ο κύριος Χάρισον σηκώθηκε.

«Νομίζω πως θα βοηθούσε να επισκεφτούμε όλοι μαζί το εργαστήριο».

Ο Τζέικομπ δίστασε.

«Η Λίλι είναι εκεί;»

«Ναι. Με την υπεύθυνη της ομάδας».

Περπατήσαμε στον διάδρομο.

Ο Ίθαν βάδιζε δίπλα μου.

«Είσαι θυμωμένη;» με ρώτησε.

«Είμαι στενοχωρημένη που μου έκρυψες κάτι σημαντικό».

«Δεν ήθελα να κάνω κακό».

Σταμάτησα.

«Το ξέρω. Αλλά ακόμη κι όταν θέλουμε να βοηθήσουμε κάποιον, δεν μπορούμε να αγνοούμε την ασφάλειά του».

Έγνεψε.

«Δεν θα το ξανακάνω».

Του έσφιξα το χέρι.

«Αυτό που έκανες για τα μαλλιά σου ήταν υπέροχο. Αυτό που έκανες για τη φίλη σου στο εργαστήριο είχε καλή πρόθεση. Αλλά την επόμενη φορά, ζήτησε βοήθεια από τους μεγάλους αντί να κρατάς μυστικά».

Όταν φτάσαμε στο εργαστήριο, ακούσαμε το χαρακτηριστικό κροτάλισμα μιας παλιάς ραπτομηχανής.

Ο Τζέικομπ σταμάτησε στην πόρτα.

Η Λίλι καθόταν μπροστά στη μηχανή.

Φορούσε την περούκα της.

Δίπλα της βρίσκονταν κομμάτια υφάσματος, κλωστές και χρωματιστά κουμπιά.

Η κυρία Μάρτιν, η υπεύθυνη της ομάδας, της έδειχνε πώς να στερεώσει μια ραφή.

Η Λίλι γέλασε.

Ήταν ένα δυνατό, αυθόρμητο γέλιο.

Ο Τζέικομπ έμεινε ακίνητος.

Τον κοίταξα.

Τα μάτια του είχαν γεμίσει δάκρυα.

«Είχα ξεχάσει πώς ακούγεται όταν γελάει έτσι», μου είπε.

Η Λίλι σήκωσε το κεφάλι.

Μόλις είδε τον πατέρα της, πάγωσε.

«Μπαμπά;»

Εκείνος μπήκε αργά.

«Γεια σου, αγάπη μου».

«Δεν έπρεπε να είμαι εδώ χωρίς να σου το πω».

«Το ξέρω».

«Θα μου απαγορεύσεις να ξανάρθω;»

Ο Τζέικομπ κοίταξε τη ραπτομηχανή.

Έπειτα το μπλε γιλέκο στα χέρια της.

«Θέλω πρώτα να μου δείξεις τι έφτιαξες».

Η Λίλι δίστασε.

«Αλήθεια;»

«Αλήθεια».

Εκείνη άπλωσε το γιλέκο πάνω στο τραπέζι.

«Η τσέπη είναι λίγο στραβή».

Ο πατέρας της άγγιξε προσεκτικά τη ραφή.

«Ακριβώς όπως θα την έφτιαχνε η μαμά σου».

Η Λίλι άρχισε να κλαίει.

Ο Τζέικομπ την αγκάλιασε.

Κι εγώ γύρισα αλλού για να σκουπίσω τα μάτια μου.

Τότε παρατήρησα τον Ίθαν.

Δεν κοιτούσε τον Τζέικομπ.

Κοιτούσε μια παλιά φωτογραφία που ήταν στερεωμένη πάνω στη ραπτομηχανή.

Μια φωτογραφία της μητέρας της Λίλι.

Όταν πλησίασα, τον άκουσα να ψιθυρίζει:

«Μακάρι να μπορούσε κι ο μπαμπάς να δει όσα φτιάχνουμε».

Η φράση του με χτύπησε βαθιά.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η ιστορία δεν αφορούσε μόνο τη Λίλι.

Αφορούσε και τον γιο μου.

Ένα παιδί που προσπαθούσε να βοηθήσει τη φίλη του να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της μητέρας της, ενώ ο ίδιος πάλευε να μη χάσει τις αναμνήσεις του πατέρα του.

Και το ίδιο βράδυ, όταν επιστρέψαμε σπίτι, βρήκα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας ένα μικρό σημείωμα του Ίθαν.

Έγραφε:

«Μαμά, υπάρχει κάτι που δεν σου έχω πει ούτε για τον μπαμπά».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ   4   ➡️