ΜΕΡΟΣ 3 – «ΗΡΘΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ»… ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΥ ΡΩΤΗΣΑΝ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΤΑ 18,7 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ!

Η Claire στεκόταν μπροστά στην εξώπορτα και κοιτούσε τους τρεις ανθρώπους που κάποτε θεωρούσε την πιο κοντινή της οικογένεια.

Ο πατέρας της κρατούσε τα λευκά τριαντάφυλλα. Η μητέρα της χαμογελούσε υπερβολικά πλατιά, ενώ η Melissa κοιτούσε γύρω της, παρατηρώντας το σπίτι.

«Δεν θα μας καλέσεις μέσα;» ρώτησε η μητέρα της.

Η Claire δεν μετακινήθηκε.

«Γιατί ήρθατε;»

Ο πατέρας της χαμογέλασε αμήχανα.

«Μα τι ερώτηση είναι αυτή; Είμαστε οι γονείς σου. Θέλουμε να δούμε την κόρη μας.»

«Έξι μήνες πριν, όταν σας τηλεφώνησα για να σας πω ότι ο Ethan, η Lily και ο Noah πέθαναν, δεν ήρθατε. Όταν σας παρακάλεσα να σταθείτε δίπλα μου στην κηδεία, δεν ήρθατε. Και τώρα ξαφνικά θέλετε να με δείτε;»

Η μητέρα της αναστέναξε.

«Claire, σε παρακαλώ. Δεν ήρθαμε για να τσακωθούμε. Περάσαμε όλοι δύσκολα.»

Η Claire την κοίταξε χωρίς να μιλήσει.

«Εσείς περάσατε δύσκολα;»

Η Melissa σταύρωσε τα χέρια της.

«Μπορείς να σταματήσεις να μας κατηγορείς για τα πάντα; Δεν ήμασταν εμείς υπεύθυνοι για το δυστύχημα.»

«Όχι», απάντησε η Claire. «Δεν ήσασταν υπεύθυνοι για το δυστύχημα. Αλλά ήσασταν υπεύθυνοι για την απόφασή σας να με αφήσετε μόνη μου να θάψω την οικογένειά μου.»

Ο πατέρας της κατέβασε για λίγο το βλέμμα.

«Έκανα λάθος που δεν ήρθα», είπε τελικά. «Αλλά δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν. Ας κοιτάξουμε μπροστά.»

Η Claire άνοιξε την πόρτα, αλλά όχι για να τους καλωσορίσει.

«Πέντε λεπτά», είπε. «Και θέλω να ξέρω την αλήθεια. Γιατί ήρθατε;»

Μπήκαν στο σαλόνι.

Η μητέρα της κάθισε στον καναπέ και άφησε την τσάντα της δίπλα της. Η Melissa παρατήρησε τις φωτογραφίες της Lily και του Noah πάνω στο τζάκι.

«Το σπίτι είναι όμορφο», σχολίασε. «Αν και θα μπορούσες να αλλάξεις λίγο τη διακόσμηση. Είναι κάπως… καταθλιπτική.»

Η Claire την κοίταξε.

«Είναι οι φωτογραφίες των παιδιών μου.»

«Δεν είπα κάτι κακό», απάντησε γρήγορα η Melissa.

Ο πατέρας της καθάρισε τον λαιμό του.

«Λοιπόν, κόρη μου… διαβάσαμε για το ίδρυμα. Είναι πολύ όμορφη ιδέα. Και φυσικά, το ποσό που έλαβες είναι τεράστιο. Δεν ξέρεις πόσο χαρήκαμε όταν μάθαμε ότι τουλάχιστον οικονομικά θα είσαι ασφαλής.»

Η Claire δεν απάντησε.

Η μητέρα της συνέχισε:

«Ξέρεις, είμαστε οικογένεια. Σε τέτοιες στιγμές πρέπει να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Ο πατέρας σου κι εγώ δεν είμαστε νέοι πια. Έχουμε κι εμείς τις ανάγκες μας.»

Η Claire ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

«Τι ανάγκες;»

Ο πατέρας της έσκυψε μπροστά.

«Το σπίτι χρειάζεται κάποιες επισκευές. Επίσης, έχουμε μερικά οικονομικά προβλήματα που προσπαθούμε να λύσουμε εδώ και καιρό. Σκεφτήκαμε ότι ίσως θα μπορούσες να μας βοηθήσεις λίγο.»

Η Claire κοίταξε τη μητέρα της.

«Αυτός είναι ο λόγος που ήρθατε; Για χρήματα;»

«Μη χρησιμοποιείς αυτή τη λέξη έτσι!» αντέδρασε η μητέρα της. «Δεν είμαστε ξένοι. Είμαστε οι γονείς σου.»

Η Melissa παρενέβη.

«Και μην ξεχνάς ότι εγώ είμαι η αδελφή σου. Έχω κι εγώ ένα μέλλον να χτίσω. Δεν είναι σωστό να έχεις τόσα χρήματα και να μην μπορείς να βοηθήσεις τους δικούς σου ανθρώπους.»

Η Claire την κοίταξε με δυσπιστία.

«Πόσα θέλεις;»

Η Melissa ξαφνιάστηκε.

«Δεν είπα ότι θέλω κάτι συγκεκριμένο.»

«Τότε γιατί μιλάς για το μέλλον σου;»

Η μητέρα τους προσπάθησε να αλλάξει τον τόνο της συζήτησης.

«Σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλό να οργανώσουμε μια οικογενειακή συνάντηση. Να καθίσουμε όλοι μαζί, να συζητήσουμε και να δούμε πώς θα αξιοποιηθούν σωστά αυτά τα χρήματα.»

Η Claire γέλασε πικρά.

«Αυτά τα χρήματα δεν είναι οικογενειακή περιουσία.»

«Μα είμαστε οικογένεια!» επέμεινε ο πατέρας της.

«Όταν θάβαμε τον Ethan, τον θυμηθήκατε; Όταν η Lily και ο Noah κατέβαιναν στο χώμα, θυμηθήκατε ότι είμαστε οικογένεια;»

Κανείς δεν απάντησε.

Η Claire σηκώθηκε και πήγε προς το τζάκι. Πήρε στα χέρια της μια φωτογραφία των παιδιών της.

«Αυτά τα δύο παιδιά ήταν η οικογένειά μου. Και ο Ethan ήταν ο άνθρωπος που μου είχε υποσχεθεί ότι δεν θα με άφηνε ποτέ μόνη. Τώρα δεν έχω κανέναν τους.»

Η μητέρα της σκούπισε τα μάτια της.

«Κι εμείς υποφέρουμε, Claire.»

«Δεν το δείξατε.»

Η Melissa σηκώθηκε από τον καναπέ.

«Εντάξει, αυτό είναι γελοίο. Ήρθαμε με καλή διάθεση και μας αντιμετωπίζεις σαν εγκληματίες. Δεν μπορείς να περιμένεις να περάσουμε όλη μας τη ζωή πληρώνοντας για ένα λάθος.»

Η Claire γύρισε προς το μέρος της.

«Ένα λάθος;»

«Ναι! Δεν ήρθαμε στην κηδεία. Το καταλάβαμε. Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπάμε.»

Η Claire πλησίασε την αδελφή της.

«Ξέρεις τι θυμάμαι από εκείνη την ημέρα; Θυμάμαι να στέκομαι μπροστά σε τρία φέρετρα. Θυμάμαι να ψάχνω με τα μάτια μου τους γονείς μου. Να ελπίζω ότι θα δω τον πατέρα μου να μπαίνει στην εκκλησία. Να περιμένω τη μητέρα μου να με αγκαλιάσει. Και θυμάμαι ότι κανείς σας δεν ήρθε.»

Η φωνή της έσπασε.

«Και σήμερα εμφανιστήκατε με λουλούδια, επειδή διαβάσατε για τα χρήματα.»

Ο πατέρας της σηκώθηκε απότομα.

«Πρόσεχε πώς μιλάς! Είμαι ο πατέρας σου!»

Η Claire δεν υποχώρησε.

«Και εγώ ήμουν η κόρη σου όταν σε παρακαλούσα να έρθεις στην κηδεία.»

Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή.

Τότε η μητέρα της άφησε την τσάντα της στο πάτωμα και είπε κάτι που έκανε την Claire να παγώσει.

«Δεν ήρθαμε μόνο για να ζητήσουμε βοήθεια. Υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να συζητήσουμε. Κάτι που αφορά όλη την οικογένεια.»

Η Claire συνοφρυώθηκε.

«Τι πράγμα;»

Η Melissa κοίταξε τον πατέρα τους. Εκείνος απέφυγε το βλέμμα της κόρης του.

«Η αλήθεια είναι ότι έχουμε ήδη κάνει κάποιες συζητήσεις», είπε η μητέρα της. «Και πιστεύουμε ότι είναι καλύτερο να πάρεις μια απόφαση τώρα, πριν αρχίσουν να δημιουργούνται προβλήματα.»

«Τι απόφαση;»

Ο πατέρας της έβαλε το χέρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του και έβγαλε έναν φάκελο.

Τον ακούμπησε πάνω στο τραπεζάκι.

«Θέλουμε να διαβάσεις αυτό.»

Η Claire κοίταξε τον φάκελο.

Δεν υπήρχε πάνω του ούτε το όνομά της ούτε κάποια διεύθυνση. Μόνο μια ημερομηνία και μια υπογραφή.

Τον άνοιξε αργά.

Μόλις διάβασε την πρώτη παράγραφο, το πρόσωπό της χλώμιασε.

«Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να κάνετε κάτι τέτοιο;» ψιθύρισε.

Η μητέρα της έσκυψε προς το μέρος της.

«Claire, άκουσέ μας πρώτα. Το κάναμε για το καλό όλων μας.»

Αλλά η Claire είχε ήδη καταλάβει ότι οι γονείς της δεν είχαν έρθει απλώς για να ζητήσουν χρήματα.

Είχαν κάνει κάτι πίσω από την πλάτη της… και τώρα περίμεναν να συμφωνήσει.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️