ΜΕΡΟΣ 4 – Ο ΦΑΚΕΛΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΘΕΣΗ!

Η Claire κρατούσε τον φάκελο στα χέρια της και προσπαθούσε να πιστέψει αυτό που μόλις είχε διαβάσει.

Δεν ήταν μια απλή επιστολή.

Ήταν ένα προσχέδιο συμφωνίας που αφορούσε τη διαχείριση μέρους της περιουσίας της, με την πρόταση να δημιουργηθεί ένα οικογενειακό ταμείο. Στο έγγραφο αναφέρονταν τα ονόματα του πατέρα της, της μητέρας της και της Melissa.

Η Claire σήκωσε αργά το βλέμμα.

«Τι είναι αυτό;»

Ο πατέρας της πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Μια πρόταση. Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα ταμείο που θα βοηθήσει όλη την οικογένεια. Θα υπάρχει σωστή διαχείριση και όλοι θα μπορούν να επωφεληθούν.»

«Όλοι;» επανέλαβε η Claire.

Η Melissa πλησίασε.

«Εγώ απλώς πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει μια δίκαιη κατανομή. Εσύ έλαβες 18,7 εκατομμύρια. Δεν πρόκειται να σου λείψουν μερικά εκατομμύρια.»

Η Claire κοίταξε ξανά το έγγραφο.

«Έχετε γράψει ακόμη και συγκεκριμένα ποσά.»

Η μητέρα της προσπάθησε να χαμογελάσει.

«Δεν σημαίνει ότι έχει αποφασιστεί κάτι. Απλώς κάναμε κάποιους υπολογισμούς.»

«Χωρίς να με ρωτήσετε;»

«Θέλαμε να είμαστε προετοιμασμένοι», απάντησε ο πατέρας της.

Η Claire άφησε τον φάκελο πάνω στο τραπέζι.

«Ακούστε με καλά. Αυτά τα χρήματα δεν είναι κέρδος από λαχείο. Είναι αποτέλεσμα μιας τραγωδίας. Είναι η αποζημίωση για τη ζωή του άντρα μου και των παιδιών μου.»

Η Melissa αναστέναξε.

«Δεν χρειάζεται να μας το θυμίζεις συνέχεια. Ξέρουμε τι συνέβη.»

«Όχι. Δεν ξέρετε. Γιατί αν ξέρατε, δεν θα καθόσασταν εδώ να μοιράζετε τα χρήματα των ανθρώπων που θάψατε.»

Η μητέρα της άρχισε να κλαίει.

«Πώς μπορείς να είσαι τόσο σκληρή με τη δική σου μητέρα;»

Η Claire δεν απάντησε αμέσως.

Κοίταξε τη γυναίκα που την είχε γεννήσει και θυμήθηκε πόσο πολύ την είχε ανάγκη εκείνη την ημέρα στο νοσοκομείο, όταν έμαθε ότι η οικογένειά της δεν θα επέστρεφε ποτέ στο σπίτι.

«Μητέρα, εκείνη την ημέρα δεν ήθελα χρήματα. Δεν ήθελα δώρα. Δεν ήθελα συμβουλές. Ήθελα απλώς να με αγκαλιάσεις.»

Η μητέρα της χαμήλωσε το κεφάλι.

«Ήταν δύσκολη περίοδος και για εμάς…»

«Και τώρα δεν είναι;» ρώτησε η Claire. «Τώρα που έχετε μπροστά σας έναν φάκελο με εκατομμύρια, ξαφνικά βρήκατε τον δρόμο για το σπίτι μου.»

Ο πατέρας της χτύπησε ελαφρά το τραπέζι.

«Φτάνει! Δεν ήρθαμε εδώ για να μας προσβάλεις. Είμαστε οι γονείς σου και έχουμε δικαίωμα να συζητήσουμε το μέλλον της οικογένειας.»

«Έχετε δικαίωμα να μου ζητήσετε βοήθεια. Δεν έχετε δικαίωμα να αποφασίζετε τι θα κάνω με τα χρήματά μου.»

Η Melissa γύρισε προς τη μητέρα τους.

«Σου το είπα. Δεν πρόκειται να συνεργαστεί. Έχει αλλάξει τελείως.»

Η Claire την κοίταξε.

«Έχω αλλάξει;»

«Ναι! Παλιά δεν ήσουν έτσι. Παλιά νοιαζόσουν για εμάς.»

Η Claire ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα, αλλά αυτή τη φορά δεν έκλαψε.

«Παλιά πίστευα ότι νοιαζόσασταν κι εσείς για μένα.»

Η Melissa πήρε την τσάντα της.

«Ξέρεις κάτι; Δεν είναι σωστό να κρατάς τόσα χρήματα για τον εαυτό σου. Θα μπορούσες να βοηθήσεις τη μητέρα και τον πατέρα. Θα μπορούσες να με βοηθήσεις να αγοράσω ένα σπίτι. Αλλά προτιμάς να τα δώσεις σε ένα ίδρυμα.»

Η Claire την κοίταξε έκπληκτη.

«Το ίδρυμα θα βοηθήσει παιδιά και οικογένειες που χρειάζονται προστασία. Αυτός είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε.»

«Και εμείς δεν είμαστε οικογένεια;» φώναξε η Melissa.

Η Claire δεν απάντησε.

Εκείνη τη στιγμή, το τηλέφωνό της δονήθηκε πάνω στο τραπεζάκι.

Ήταν μήνυμα από τον δικηγόρο της.

«Claire, μόλις ενημερώθηκα ότι κάποιος επικοινώνησε με το γραφείο μας ζητώντας πληροφορίες σχετικά με τη διαχείριση της αποζημίωσής σου. Δεν μπορέσαμε να αποκαλύψουμε τίποτα. Θα ήθελα να μιλήσουμε άμεσα.»

Η Claire ένιωσε το αίμα να παγώνει στις φλέβες της.

Σήκωσε το βλέμμα προς τον πατέρα της.

«Ποιος επικοινώνησε με τον δικηγόρο μου;»

Ο πατέρας της δεν απάντησε.

Η μητέρα της κοίταξε τη Melissa.

Η Melissa γύρισε το πρόσωπό της προς το παράθυρο.

«Ρωτάω ξανά», είπε η Claire. «Ποιος τηλεφώνησε στον δικηγόρο μου;»

Ο πατέρας της τελικά μίλησε.

«Εγώ. Ήθελα απλώς να μάθω πώς λειτουργεί η διαδικασία. Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό.»

«Δεν είστε πελάτης του. Δεν έχετε καμία εξουσιοδότηση να ζητάτε πληροφορίες για την περιουσία μου.»

«Είμαι ο πατέρας σου!»

«Αυτό δεν σας δίνει πρόσβαση στα οικονομικά μου.»

Ο πατέρας της σηκώθηκε.

«Αν συνεχίσεις έτσι, θα καταστρέψεις την οικογένειά μας.»

Η Claire πήγε προς την πόρτα και την άνοιξε.

«Δεν την κατέστρεψα εγώ.»

Η μητέρα της σηκώθηκε με δάκρυα στα μάτια.

«Claire, σε παρακαλώ. Μη μας διώχνεις. Δεν έχουμε κανέναν άλλον.»

Η Claire την κοίταξε για τελευταία φορά.

«Εγώ δεν είχα κανέναν όταν έχασα τον Ethan, τη Lily και τον Noah. Και τότε ήσασταν ζωντανοί. Απλώς επιλέξατε να μην είστε εκεί.»

Οι τρεις τους έφυγαν χωρίς να πουν τίποτα άλλο.

Η Claire έκλεισε την πόρτα και ακούμπησε την πλάτη της πάνω της.

Τα χέρια της έτρεμαν.

Λίγα λεπτά αργότερα τηλεφώνησε στον δικηγόρο της.

«Θέλω να μάθω ακριβώς τι ζήτησε ο πατέρας μου.»

«Θα σου εξηγήσω τα πάντα», απάντησε εκείνος. «Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να γνωρίζεις. Δεν ήταν ο μόνος που επικοινώνησε μαζί μας.»

Η Claire πάγωσε.

«Τι εννοείς;»

Ο δικηγόρος χαμήλωσε τη φωνή του.

«Κάποιος άλλος ισχυρίστηκε ότι εκπροσωπεί την οικογένειά σου και ζήτησε να ενημερωθεί για τα σχέδια του ιδρύματος.»

«Ποιος;»

Ακολούθησε μια μικρή παύση.

«Η αδελφή σου, Melissa.»

Η Claire έκλεισε τα μάτια.

Και τότε κατάλαβε ότι η επίσκεψη εκείνη δεν ήταν μια αυθόρμητη οικογενειακή προσπάθεια συμφιλίωσης.

Είχαν ήδη αρχίσει να οργανώνονται πίσω από την πλάτη της.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 5…

ΜΕΡΟΣ 5 ➡️